Μέσα στο πλήθος των ανθρώπων που συνόδευε τον Κύριο στο σταυρό ας βρει ο καθένας το δικό του ρόλο. Ποιοι είμαστε; Είμαστε φίλοι που τον αρνηθήκαμε; Είμαστε Ιούδες που τον προδώσαμε; Είμαστε γραμματείς και φαρισαίοι που απλά διατηρούμε την τυπικότητά μας απέναντί του χωρίς να του ανοίγουμε την πόρτα της καρδιάς μας; Είμαστε αυτοί που τον κορόιδεψαν, που τον χλεύασαν, που τον ράπισαν ενώ λίγες μέρες πριν τον κολάκευαν με βάγια; Ή μήπως είμαστε σαν τις μυροφόρες που αψήφησαν τους στρατιώτες και πρώτες πήγαν στο κενό μνημείο;
Αν κάνουμε έναν απολογισμό, το αποτέλεσμα θα μας λυπήσει. Έχουμε ένα κομμάτι από όλους τους παραπάνω ήρωες. Διαθέτουμε στοιχεία από τον κάθε χαρακτήρα που ενσαρκώνει την τραγωδία στο θείο πάθος. Δεν πρόκειται να ξεφύγουμε από τη ζωή, την αληθινή ζωή αν δεν είμαστε ειλικρινείς απέναντί της. Αν δεν παραδεχθούμε όλες μας τις αδυναμίες, αν δεν υποκλιθούμε μπροστά στο θείο δράμα με πλήρη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας, δεν πρόκειται να ελευθερωθούμε απ’ αυτά που μας κρατούν μακριά από την αληθινή ζωή. Αν δεν αναγνωρίσουμε τον φαρισαίο, τον Ιούδα, τον Πιλάτο μέσα μας δεν θα μπορέσουμε ποτέ έστω και την ύστατη στιγμή να στραφούμε με συναίσθηση της υποκρισίας μας μπροστά στην αλήθεια, μπροστά στην εσταυρωμένη ελπίδα και να πούμε «μνήσθητί μου Κύριε».
Μόνο αν παραδεχθούμε τις ληστείες που έχουμε κάνει κλέβοντας την χαρά ως λάφυρο από εμάς και τους ανθρώπους που είναι δίπλα μας, τότε θα μπορέσουμε να κλέψουμε και την αιωνιότητα όπως ο αρχιληστής που κατάφερε μέσα στην εκπνοή του χρόνου να αισθανθεί την πλήρη αυτογνωσία, αυτός που πραγματικά ήταν στην ζωή του. Εμείς άραγε, πόσες ληστρικές αρπαγές των υλικών ικανοποιήσεών μας θα πρέπει να πραγματοποιήσουμε για να συνειδητοποιήσουμε πόσο αδίστακτοι παραμένουμε;
Αυτές τις άγιες μέρες, που μας δίνεται η ευκαιρία να ζήσουμε μια ατμόσφαιρα διαφορετική από αυτή της καθημερινής ρουτίνας των δύσκολων καιρών που διανύουμε, ας αρπάξουμε την ευκαιρία να συσταυρωθούμε μαζί μ’ Αυτόν. Να νιώσουμε τους ήλους βαθιά μέσα στο κορμί μας για να μπορέσουμε να δούμε την αλήθεια, αυτή που δεν λέγεται ούτε στα βιβλία, ούτε στην τηλεόραση, ούτε στο ίντερνετ. Η αλήθεια βιώνεται και πραγματικά ευτυχισμένος είναι αυτός που μπορεί και την νιώθει στα κόκαλά του, που τον διαπερνά χωρίς να τον τρυπάει, που τον μαχαιρώνει χωρίς να αιμορραγεί.
Είναι η αλήθεια που όλοι αναζητούμε στη ζωή μας, που αν την προσεγγίσουμε δεν θα ζούμε στο σκότος, αλλά θα έχουμε γευτεί την ηδονή της παρουσίας Εκείνου που είναι η αλήθεια. Γιατί η αλήθεια δεν είναι πράγμα η κατάσταση. Η αλήθεια είναι πρόσωπο και στέκεται εκεί πάνω στο σταυρό, έτοιμη να δοθεί σε οποιονδήποτε θελήσει όχι απλώς να προσκυνήσει τυπικά το πάθος, αλλά να θελήσει να ανέβει ο ίδιος τον γολγοθά του προσωπικού του πάθους, αυτού που του έχει φορτωθεί για να αποδείξει ότι ανάσταση προσμένεται μόνο εφόσον ο εαυτός μας ανακαλύψει τις αλήθειες του, καθώς θα προχωρεί με το φορτίο του σταυρού των παθών και αδυναμιών του.
