Ξεκίνησε ήδη στη Βουλή, η συζήτηση για το πολυνομοσχέδιο του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας με τίτλο “Εκσυγχρονισμός Περιβαλλοντικής Νομοθεσίας”. Πρόκειται για ένα νομοσχέδιο που επαναπροσδιορίζει κρίσιμα ζητήματα για τη διαχείριση και προστασία του φυσικού περιβάλλοντος της χώρας. Το να συζητείται και να ψηφίζεται ένα τόσο σημαντικό νομοσχέδιο σε συνθήκες πανδημίας, είναι από μόνο του αντιδημοκρατικό. Όλοι οι ενδιαφερόμενοι, (περιβαλλοντικές οργανώσεις, εργαζόμενοι σε φορείς διαχείρισης περιβάλλοντος, κλπ.), καταγγέλλουν τη βιασύνη και την επιμονή του Υπουργού κ. Χατζηδάκη, που αρνείται την αναβολή για έναν ουσιαστικότερο διάλογο. Στα λίγα θετικά μέτρα του, περιλαμβάνεται το περιβαλλοντικό τέλος για όλα τα είδη της πλαστικής σακούλας, μερικές προβλέψεις για τα Σχέδια Διαχείρισης Αποβλήτων (Τοπικά και Περιφερειακά) καθώς και ενδεχόμενη μονιμοποίηση εργαζομένων των Φορέων Διαχείρισης. Βασικό ωστόσο, μειονέκτημα του πολυνομοσχεδίου αποτελεί η φιλοσοφία του και κατά συνέπεια πολλές ρυθμίσεις του. Βάζει ως προτεραιότητα την όποια επενδυτική δραστηριότητα και όχι την προστασία του περιβάλλοντος. Παραμερίζει από τον πυρήνα του τη διατήρηση της βιοποικιλότητας και της φύσης, βλέποντας το περιβάλλον σαν χώρο και όχι σαν ένα δυναμικό οικοσύστημα. Σχεδιάζει ένα σύστημα λήψης αποφάσεων, το οποίο ανάμεσα στα δίπολα, Περιβάλλον ή Επένδυση, Ποιότητα ή Ανάπτυξη-με-κάθε-κόστος, επιλέγει τα δεύτερα, με αποτέλεσμα τη μείωση των οικοτόπων και της άγριας φύσης.