Στην τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού συμβουλίου έγινε συζήτηση και πάρθηκε απόφαση για την επικαιροποίηση καταλόγου πράξεων Στρατηγικής Βιώσιμης Αστικής Ανάπτυξης (ΣΒΑΑ) Δήμου Αγρινίου που θα γίνει προσπάθεια να χρηματοδοτηθούν από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα « Δυτική Ελλάδα 2014-2020».
Στην παρουσίαση και συζήτηση του θέματος μάλιστα παραβρέθηκε ο Περιφερειάρχης Δ. Ελλάδας με το επιτελείο του, σε μια προσπάθεια να προσδοθεί πανηγυρικός χαρακτήρας στη συνεδρίαση.
Κατά τη συζήτηση και την παρουσίαση ακούστηκαν πομπώδεις μεγαλοστομίες από τον Δήμαρχο, τον Περιφερειάρχη, τους αντιδημάρχους, αλλά και άλλες δημοτικές παρατάξεις, κινούμενες όλες στο γνωστό μοτίβο, ότι τάχα «με τα έργα αυτά η πόλη μας θα ακτινοβολήσει», ότι «θα έχουμε μια πράσινη βιώσιμη πόλη», ότι «σήμερα είναι σπουδαία μέρα για την πόλη», ότι «θα αλλάξουμε τελείως την πόλη», ότι «θα κάνουμε το Αγρίνιο πραγματικά υπέροχη πόλη» κ.ο.κ.….
Στη Βιώσιμη Αστική Ανάπτυξη όμως, εντάσσονται έργα που βασική πηγή χρηματοδότησης έχουν προγράμματα της ΕΕ, τα οποία απευθύνονται αφενός μόνο σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις προεπιλεγμένων δράσεων και αφετέρου αφορούν αποκλειστικά τον αστικό ιστό της πόλης του Αγρινίου και όχι ολόκληρο το Δήμο. Έτσι παρέλασαν προτάσεις για έργα δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, οι οποίες όμως δεν περιλαμβάνουν κανένα έργο έξω από το Αγρίνιο, αγνοώντας πλήρως τις υπόλοιπες Δημοτικές Ενότητες του Δήμου και τα τεράστια προβλήματά τους. Από την άλλη πλευρά και ενώ τα όποια χρήματα διατεθούν προέρχονται από τον ιδρώτα και τους φόρους του ελληνικού λαού και συνεπώς των συνδημοτών μας, αυτά δεν μπορούν να διατεθούν κατά τις επιλογές και τις ανάγκες των συνδημοτών μας μέσω του προγραμματισμού του Δημοτικού Συμβουλίου.
Όμως στην πόλη μας νηπιαγωγεία δεν υπάρχουν, ο Άγ. Κων/νος και η Μακρυνεία αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα ύδρευσης, η αντιπλημμυρική – αντιπυρική – αντισεισμική προστασία είναι υποτυπώδης, αρδευτικά έργα, αγροτική οδοποιία, στήριξη του πρωτογενούς τομέα της παραγωγής υπολείπονται κατά πολύ των αναγκών, έργα αποχέτευσης Δημ. Ενοτήτων δεκαετίες ολόκληρες παραμένουν ημιτελή. Αυτά είναι μερικά μόνο από τα φλέγοντα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στο Δήμο μας, που χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης και σταχυολογημένα αναφέρουμε, και τα οποία διαχρονικά αγνοούνται ως μη επιλέξιμα κατά την προτεραιοποίηση των ευρωενωσιακών κατευθύνσεων.
Η Λαϊκή Συσπείρωση δεν υπερψήφισε την πρόταση στην πολιτική της διάσταση και όχι από μίζερη στάση και μεμψιμοιρία. Είμαστε υπέρ της απορρόφησης κονδυλίων και αγωνιζόμαστε διαχρονικά για γενναία και αντίστοιχη των αναγκών χρηματοδότηση έργων υποδομής και βελτίωσης της ζωής των συνδημοτών μας. Τονίσαμε το γεγονός ότι τα χρήματα αυτά του πολλαπλώς φορολογούμενου λαού μας, έπρεπε να κατευθύνονται σύμφωνα με τον προγραμματισμό του Δημοτικού Συμβουλίου, σε αναγκαία έργα και με προτεραιότητες που οι ίδιες οι πιεστικές ανάγκες των συνδημοτών μας θέτουν.
Έτσι στο ερώτημα αν θέλουμε τα συγκεκριμένα έργα, εμείς απαντάμε με το κύριο ερώτημα ποιες είναι οι ανάγκες που σήμερα προέχουν και γιατί αυτές δεν εξυπηρετούνται από κανένα πρόγραμμα παρά τον χορό των εκατομμυρίων. Ταυτόχρονα και αυτονόητα θέλουμε και κάθε άλλο έργο, που μπορεί να προσφέρει το οτιδήποτε στην πόλη, όσες ενστάσεις κι αν έχουμε για κάποια απ’ αυτά. Για παράδειγμα αν το ολοκληρωμένο δίκτυο πεζοδρόμων στο κέντρο της πόλης θα κάνει την πόλη όντως πιο φιλική στους δημότες ή θα εντείνει την κυκλοφοριακή συμφόρηση. Αν η κατασκευή ανοιχτού θεάτρου, την αναγκαιότητα ύπαρξης του οποίου υπογραμμίζουμε, θα το καταστήσει λειτουργικό και πρόσφορο για την προοριζόμενη χρήση στο συγκεκριμένο σημείο.
Όσο για τις κορώνες που τείναν να φτάσουν στο σημείο να παρουσιάζουν το Αγρίνιο μετά την εκτέλεση των προτεινόμενων έργων σαν μια παραμυθένια πόλη, είναι αποπροσανατολιστικές, δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα και τις αντικρούσαμε μια προς μια στο Δημοτικό Συμβούλιο, αφού δεν μπορεί η πόλη μας να ακτινοβολεί, να είναι υπέροχη και να αλλάζει ιστορία, και την ίδια στιγμή η ανεργία και η μετανάστευση ιδίως στους νέους να τσακίζει κόκαλα, το εισόδημα γεωργών και κτηνοτρόφων κάθε χρόνο να εκμηδενίζεται, οι τοπικές κοινότητες να οδηγούνται σε εξαθλίωση και ερήμωση, οι μικροέμποροι και οι αυτοαπασχολούμενοι να στενάζουν από την αναδουλειά και τη δυσβάσταχτη φορολόγηση, έχοντας καθημερινά καινούργια λουκέτα, τα μεροκάματα και οι μισθοί να βρίσκονται στα τάρταρα σε σχέση με τις ανάγκες.
Δεν μπορεί με τίποτε να αποκρυφτεί το γεγονός πως ο κόσμος θα γίνει συνολικά όμορφος όταν καταργηθεί ο εκμεταλλευτικός χαρακτήρας της εργασίας και οι παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου γίνουν και διαχειριστές του.