Καθηγητές και οι δύο και Πολίτες με όλη την σημασία της λέξης, δεν ήταν άνθρωποι που δίδασκαν και λόγο δεν κρατούσαν. Ό,τι πρέσβευαν ως όντα κοινωνικά και πολιτικά, το σφράγιζαν με την ζωή τους. Ο Κώστας και η Νικολίτσα δεν είχαν έρθει για να αναπαράξουν τους κατεστημένους ρόλους. Εκείνος μαγείρευε για την πολυμελή οικογένεια και ήταν άσχετος με την οικονομική διαχείριση του σπιτιού, την οποία είχε αναλάβει η Νικολίτσα. «Τα καταφέρνει έτσι, ώστε στο τέλος του μήνα να δίνει και σε μένα ένα χαρτζηλίκι», έλεγε ο Κώστας με τον σαρκασμό που τον διέκρινε αλλά που, δυστυχώς, δεν μπόρεσε μ’ αυτόν να ξορκίσει τον θάνατο.

Η κοινωνική και πολιτική δράση προέκυπτε και για τους δύο με τρόπο φυσικό, όπως το νερό τρέχει γάργαρο από μία πηγή, χωρίς να προσπαθούν να επιβάλουν τις απόψεις τους ούτε στα παιδιά τους, με τα οποία συνομιλούσαν σαν φίλοι.

Αυτό που δεν μπορούσαμε ούτε στα πιο άσχημα όνειρα να δούμε, την Ναύπακτο και την Άνω Χώρα χωρίς τον Κώστα και την Νικολίτσα, έγινε με τον πιο άδικο και άκαρδο τρόπο οδυνηρή πραγματικότητα. Ο λόγος είναι αδύναμος για να χωρέσει το δράμα και η μνήμη καλείται να υπερβεί την αδικία της απώλειας. Δεν πρόκειται να τους ξεχάσουμε και θα εξακολουθήσουμε να παλεύουμε για όσα εκείνοι ονειρεύτηκαν. Ευχόμαστε τα παιδιά τους να αντλούν κουράγιο από την δύναμη του παραδείγματος των αξέχαστων γονιών τους.