Να και ένα καλό νέο. Ο Θοδωρής Ιακωβίδης, που είχε συγκλονίσει όλη την Ελλάδα με την κατάθεση ψυχής του, τελικά θα συνεχίσει κανονικά στην Άρση Βαρών!
Ο Έλληνας αρσιβαρίστας, αν και στους Ολυμπιακούς Αγώνες είχε ανακοινώσει πως θα σταματήσει από το άθλημα, τελικά άλλαξε την απόφασή του και θα συνεχίσει να κάνει αυτό που αγαπά!
Με τη στήριξη της οικογένειάς του, χορηγών, αλλά και του Παναθηναϊκού, ο Ιακωβίδης συνεχίζει την άρση βαρών.
Δείτε τη σχετική ανακοίνωση του Παναθηναϊκού:
«Ο αρσιβαρίστας του Συλλόγου Θοδωρής Ιακωβίδης θα συνεχίσει να αγωνίζεται με το αγαπημένο του «τριφύλλι» καθώς η στήριξη της διοίκησης του Παναθηναϊκού σε συνδυασμό με τη συγκλονιστική στήριξη των φιλάθλων του δίνουν έξτρα κίνητρα να σηκώσει το…βάρος και να συνεχίσει την αγωνιστική δράση.
Η περίπτωση του «πράσινου» Άτλαντα ήταν μια ιδιαίτερη και αναμφίβολα κέρδισε όλα τα φώτα στους Ολυμπιακούς αγώνες στο Τόκιο από την πλευρά της ελληνικής αποστολής. Ο πρωταθλητής του ΠΑΟ μίλησε με λόγια ψυχής έξω από τα δόντια για την δύσκολη κατάσταση που βιώνει ο ελληνικός αθλητισμός και συγκλόνισε τη χώρα.
Η διοίκηση του Συλλόγου ήταν από την αρχή δίπλα στον Ιακωβίδη, κάτι άλλωστε που τόνιζε και ο ίδιος συνεχώς σε όλες τις συνεντεύξεις του.
Άμεσα μπήκε στο «παιχνίδι» και ο κόσμος του Παναθηναϊκού καθώς μέσω της κίνησης «Σύλλογος πιο μεγάλος» κινητοποιήθηκε άμεσα και μάζεψε το ποσό των 24.859.95 ευρώ (μέσω του λογαριασμού του Παναθηναϊκού Α.Ο.) για τον αθλητή της ομάδας , το οποίο και του παραδόθηκε σήμερα.
Επρόκειτο για μια αξιέπαινη κίνηση που δείχνει την ευαισθησία των φίλων του Παναθηναϊκού (και κάποιοι φίλοι άλλων ομάδων) πάνω σε ζητήματα που αφορούν τον αθλητισμό και τη γενικότερη σχέση του με την κοινωνία.
Σε δήλωση του ο Θοδωρής Ιακωβίδης τόνισε «Έχω πει από την πρώτη στιγμή ότι ο Παναθηναϊκός είναι το σπίτι μου και η διοίκηση είναι δίπλα μου. Η στάση και η συμπεριφορά των ανθρώπων του Συλλόγου με κάνει να συνεχίζω να θέλω να αγωνίζομαι με την πράσινη φανέλα και να προσπαθώ να δοξάσω το τριφύλλι. Από κει και πέρα η κίνηση που έγινε από την πλευρά του «Σύλλογος πιο μεγάλος» είναι σίγουρα συγκινητική και αξιέπαινη και δεν ξέρω αν έχει γίνει ποτέ κάτι αντίστοιχο στη σύγχρονη τουλάχιστον ιστορία του ελληνικού αθλητισμού».
