Στις 23 και 30 Δεκεμβρίου 2022, διαμαρτυρηθήκαμε έντονα, για το απαράδεκτο και τραγελαφικό, των συμπεριφορών και νοοτροπιών της δημοτικής αρχής Μεσολογγίου, η οποία καταστρατηγώντας κάθε έννοια δικαίου και λογικής προσπάθησε με θεμιτούς και αθέμιτους τρόπους, να αναθέσει τον εσωτερικό έλεγχο του Δήμου (εκφυλίζοντας τον τελικά) σε εκλεχτό της ιδιώτη εξωτερικό ελεγκτή, και τελικώς «πραγματοποίησε» την ανάθεση 30 Δεκεμβρίου το απόγευμα (δια πυρός και σιδήρου) .
Προειδοποιήσαμε τότε, ότι αυτό θα ήταν μια προσωρινή «πύρρειος νίκη» της δημοτικής αρχής. Δεν αργήσαμε λοιπόν να δικαιωθούμε. Να δικαιωθούμε πρακτικά, αλλά και ηθικά. Πρακτικά, καθώς η Αποκεντρωμένη Διοίκηση ακύρωσε την όλη διαδικασία ως παράνομη και παράτυπη, ξανά, και ηθικά τόσο εμείς, για το ότι υπερασπιστήκαμε για μία ακόμη φορά, τα δικαιώματα των εργαζομένων, το αυτονόητο, το νόμιμο και το Δημόσιο Συμφέρον με ισχυρά επιχειρήματα (και ευχαριστούμε όσους στάθηκαν δίπλα μας), όσο και οι συνάδελφοί μας που στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων αντιδρώντας στην πρόδηλη παρανομία και καταστρατήγηση του γράμματος και του πνεύματος του νόμου.
Βέβαια από ότι μαθαίνουμε δεν βάζει μυαλό … καθώς προσπαθεί με πλάγιο τρόπο να επαναφέρει τον «εκλεκτό» ιδιώτη με άλλο «τρόπο» αυτή την φορά… τέτοια «εξάρτηση» πια !!! .Ελπίζουμε αυτή την φορά οι «σύμβουλοί» εντός και εκτός Δήμου να μην τον οδηγήσουν σε νέο ατόπημα, καθώς θα μας βρει πάλι δυναμικά παρόντες. Καλό θα ήταν, έτσι για αλλαγή(ας το δοκιμάσει), να συνεργαστεί με τους εργαζομένους για το καλό του Δήμου, αλλιώς προειδοποιούμε για τις συνέπειες …
Επίσης εδώ και τρία χρόνια προσπαθούσαμε να πείσουμε την δημοτική αρχή Μεσολογγίου, και τον δήμαρχο προσωπικά, εξαντλώντας όλους τους τρόπους (συναντήσεις, διαβουλεύσεις στον Οργανισμός Διαμεσολάβησης, διαμαρτυρίες, παραστάσεις σε Δημοτικά Συμβούλια, καταγγελίες στο ΣΕΠΕ, Εισαγγελέα, έγκληση στις δικαστικές αίθουσες, στάση εργασίας, αποχή κλπ) για το δίκαιο αίτημα των Εργαζομένων του Δήμου, να τους χορηγούνται και να φέρουν τα αναγκαία και απαραίτητα είδη ατομικής προστασίας, για την προσωπική και οικογενειακή υγιεινή και ασφάλεια τους , κατά την ενάσκηση των καθηκόντων τους.
Τελικά μετά από τρία χρόνια εσχάτως δικαιωθήκαμε πανηγυρικά (και ευχαριστούμε και σε αυτό όσους στάθηκαν δίπλα μας), καθώς η δημοτική αρχή υποχρεώθηκε να το εισάγει ως θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και στο Διοικητικό Συμβούλιο του «Πνευματικού Κέντρου», όπου φυσικά αναγνωρίστηκε, το αυτονόητο δικαίωμα των εργαζομένων, να φέρουν συγκεκριμένα είδη ατομικής προστασίας, όπως επίσης αναγνωρίστηκε και το ότι δεν έχουν χορηγηθεί τα απαιτούμενα εκ του νόμου δικαιούμενα είδη ατομικής προστασίας. Δηλαδή τόσο το Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου (μας αναγνωρίστηκε ότι δεν είμαστε ελέφαντες τελικά), όσο και οι εργαζόμενοι, δικαιωθήκαμε για το αυτονόητο, αφού χάθηκαν τρία χρόνια, με ότι αυτό σημαίνει για την υγεία των εργαζομένων.
Βέβαια φαίνεται ότι ο δήμαρχος δεν μπορεί να συμβιβαστεί με το αυτονόητα δικαιώματα των εργαζομένων και τις αυτονόητες επιταγές της νομοθεσίας, καθώς καθυστερεί για μία ακόμη φορά, με δική του καθαρά υπαιτιότητα τις διαδικασίες για την χορήγηση των τρεχόντων ειδών ατομικής προστασίας προς τους συναδέλφους, τόσο στο Δήμο, όσο και στο «Πνευματικό Κέντρο». Ελπίζουμε, να μην χρειαστεί να καταφύγουμε πάλι σε καταγγελίες, απεργίες και αποχές, κλπ… θα δείξει… Τον καλούμε όπως αυτή την φορά συμμορφωθεί άμεσα με τις επιταγές της νομοθεσίας, και τις αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου, γιατί η υπομονή των Εργαζομένων στο Δήμο έχει προ πολλού … εξαντληθεί.
Το Δελτίο τύπου το ξεκινήσαμε με την λέξη «Δυστυχώς», καθώς για το Σωματείο Εργαζομένων του Δήμου Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου, όλο αυτό το παράλογο που ζούμε με το να σπαταλάται πολύτιμος Δημοτικός Χρόνος και πολύτιμοι Δημοτικοί Πόροι, για τα αυτονόητα, δεν μας εκφράζει και δεν μας χαροποιεί. Δεν θέλουμε να «Δικαιωνόμαστε» , θέλουμε να ΣΥΝΘΕΤΟΥΜΕ και να ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ το κοινωνικό αγαθό για το οποίο είμαστε επιφορτιζόμενοι ως Δημόσιοι Λειτουργοί, με ασφάλεια και τηρώντας το γράμμα και το πνεύμα του νόμου, διεκδικούμε δηλαδή το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ, αλλά…. «Δυστυχώς»…
