Πολιτική και ήθος είναι μάλλον έννοιες ασύμβατες μεταξύ τους, όπως τουλάχιστον έχει δείξει η ιστορία.
Το ήθος, δηλαδή η βαθύτερη διαμόρφωση και καλλιέργεια του ανθρώπου, ώστε να συμπεριφέρεται λελογισμένα, με μέτρο και αξιοπρέπεια, σεβόμενος τον εαυτό του και τους άλλους είναι είτε άγνωστο είτε φαρισαϊκό στην πολιτική, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις, οι οποίες όμως επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Αποψη της στήλης είναι ότι ο Νίκος Γκρίζης είναι μια φωτεινή εξαίρεση. Ο Νίκος Γκρίζης πέραν από έμπειρος αυτοδιοικητικός τον διακρίνει μια πολιτική ευπρέπεια και πολιτική αρετή και όχι δημαγωγία, όχι ρητορική χωρίς επιχειρήματα, όχι λασπολογία, όχι τακτικές εξόντωσης του αντιπάλου, όχι χυδαιολογία και αντεγκλήσεις που προσβάλλουν. Αυτό διαφάνηκε από την ημέρα που επέλεξε τον “μοναχικό” δρόμο αλλά κυρίως από την σύμπλευσή του με τον Κώστα Πιστιόλα, αποδεικνύοντας ότι ο δημαρχικός θώκος δεν ήταν αυτοσκοπός και έβαλε το εμείς πάνω από το εγώ!!!
