Ένα δημόσιο ευχαριστώ

Μέρες χαράς και γιορτινές είναι αυτές που περνάμε και θα θελα να μοιραστώ μαζί σας μια μικρή ιστορία που μου συνέβη πριν λίγο καιρό. Μια ιστορία που, για μένα τουλάχιστον δείχνει τη δύναμη του καλού, που τόσο απαραίτητο είναι για τη ζωή μας, ειδικά τώρα τελευταία.

Σε ένα από τα πάμπολλα καθημερινά δρομολόγιά μου από το Μεσολόγγι προς το Αιτωλικό και αντίστροφα, σταμάτησα να βάλω πετρέλαιο στο βενζινάδικο του «Κοτσάφτη» στο Αιτωλικό. Το βενζινάδικο το έχουν ο Ζαφείρης ο Παγαρέμος με τη γυναίκα του τη Γιώτα και στη δούλεψή τους είναι και ο περί ου η επιστολή αυτή.

Εκείνη τη μέρα λοιπόν είχε βάρδια ο Ντίνος Θεοδωρόπουλος, ο οποίος και με εξυπηρέτησε όπως πάντα με προθυμία και χαμόγελο. Ανεφοδιάστηκα λοιπόν, πλήρωσα και με την βιασύνη που διαρκώς με διακρίνει μπήκα στο αυτοκίνητο και ξεκίνησα για το Μεσολόγγι.

Πριν όμως βγω στον δρόμο βλέπω τον Ντίνο να έρχεται τρέχοντας και φωνάζοντας προς το μέρος μου, κρατώντας στο χέρι του το πορτοφόλι μου, το οποίο προφανώς μου είχε πέσει χωρίς να το αντιληφθώ.

Δεν είναι το χρηματικό ποσό που έτυχε να έχω εκείνη τη μέρα μαζί μου, δεν είναι ούτε η ταλαιπωρία της αναζήτησής του πορτοφολιού και το βάσανο της αντικατάστασης καρτών και δημοσίων εγγράφων από τα οποία με γλίτωσε ο φίλος Ντίνος εκείνη τη μέρα, ο λόγος που γράφω αυτό το δημόσιο ευχαριστώ.

Είναι απλά ένας τρόπος –κατά τη γνώμη μου- να δείξω σε όλους μας ότι οι αξίες της καλοσύνης, της τιμιότητας και της ενσυναίσθησης, είναι παντού και όπως απλόχερα μας τις δίνουν πρέπει να τις ανταποδίδουμε κι εμείς, πολλαπλασιάζοντας τις μάλιστα αν είναι εφικτό.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν φίλε Ντίνο για μια ακόμη φορά με τις καλύτερές και θερμότερες μου ευχές για τις Άγιες αυτές μέρες στων Χριστουγέννων και με το καλό να δεχτούμε το 2024. Υγεία και κάθε καλό σε σένα, τη γυναίκα σου τα παιδιά σου, και σε όλο τον κόσμο.

Μικρές πράξεις όπως αυτή δική σου σίγουρα κάνουν τον κόσμο μας καλύτερο.

Πέτρος Ι. Παραγυιός