Πενήντα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Μια επέτειος συγκίνησης, όπου συνέπεσε ωστόσο με το τέλος της ξενοκίνητης χούντας, η οποία άφησε πίσω της την εθνική πληγή της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο που παραμένει ανοιχτή και πονάει τον Ελληνισμό.

Στο πλαίσιο αυτό, θυμόμαστε φυσικά και τιμούμε τους αγώνες και τις θυσίες του λαού μας που οδήγησαν στην πτώση του τυραννικού καθεστώτος. Εκεί, στη “ρωγμή του χρόνου”, κάποιες και κάποιοι δεν συμβιβάστηκαν, παρά τις εξορίες, τους βασανισμούς και τις φυλακίσεις, αγωνιζόμενοι για μια καλύτερη και ελεύθερη ζωή.

Παρόλο όμως που η Μεταπολίτευση αποτέλεσε την ομαλότερη, ποιοτικότερη και ουσιαστικότερη περίοδος κοινωνικής γαλήνης, συμβίωσης και ανάπτυξης του σύγχρονου ελληνικού κράτους, σε αυτά τα 50 χρόνια αν κάτι διδαχτήκαμε, είναι ότι η Δημοκρατία δεν είναι ποτέ δεδομένη  και απαιτεί διαρκή εγρήγορση και μόνιμο αγώνα.

Πόσο μάλλον σήμερα, που οι προκλήσεις διεθνώς είναι πολυεπίπεδες, με τον αγώνα κατά των άκρων, την κλιματική κρίση και την υποχώρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αυτές οι νέες συνθήκες δείχνουν πόσο κρίσιμες είναι για την πολιτική οι προκλήσεις του μέλλοντος. Σήμερα περισσότερο παρά ποτέ αναδεικνύεται έντονα η ανάγκη για προοδευτικές λύσεις με επίκεντρο τη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων, τις αξιοπρεπείς δουλειές, την επιστροφή των νέων, την κλιματική αλλαγή και την ψηφιακή εποχή, την αξιοκρατία και τη λογοδοσία, τη διασφάλιση του κράτους δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε συνδυασμό με ένα βιώσιμο μοντέλο ανάπτυξης.

Μόνο έτσι θα καταφέρουμε άλλωστε να συμβάλλουμε στη διεκδίκηση δημοκρατικών, κοινωνικών δικαιωμάτων που θα αποκαθιστούν τις αδικίες, οικοδομώντας μια νέα σχέση εμπιστοσύνης των πολιτών με την πολιτική, για ένα μέλλον ειρήνης, δικαιοσύνης και ελπίδας για τη νέα γενιά.