Καταρρέει το σύμπαν στον αγροτικό χώρο, αλλά οι αρμόδιοι δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει γύρω τους. Ή …απλά αδιαφορούν!
Η κατά 16% μείωση της αγροτικής παραγωγής στην Ελλάδα, μόνο σε μια χρονιά, το 2023, είναι η επιβεβαίωση του χειρότερου σεναρίου: ο αγροτικός κλάδος τελειώνει.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε η Eurostat, η χώρα μας είχε το μεγαλύτερο ποσοστό μείωσης στην ΕΕ και αυτό σε μια μάλλον ουδέτερη χρονιά, χωρίς πανώλη και ευλογιά, χωρίς τα λοιπά οξυμένα προβλήματα που φέτος οδηγούν σε μαζική έξοδο τους αγρότες απ’ την παραγωγή.
Και αν το 2023 η παραγωγή μειώθηκε κατά το 1/6 περίπου, τι, αλήθεια, να περιμένει κανείς όταν θα έχουμε τα στοιχεία για το 2024;
Χιλιάδες ζώα σφάζονται και θάβονται μαζικά λόγω των ασθενειών, που οι ιθύνοντες δεν μπόρεσαν να ελέγξουν. Αυτό έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις και σαφώς δεν είναι θέμα που αφορά μόνο τους κτηνοτρόφους. Επεκτείνετε στο γάλα και στα εμβληματικά ακόμη τυροκομικά προϊόντα της χώρας μας, στις εξαγωγές και στο τεράστιο έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου, στην οικονομία, στην κατανάλωση, στις τιμές, στην ίδια την κοινωνία…
Φυσικά, οι επιπτώσεις θα είναι μακροχρόνιες και εννοείται πως καμία «γενναία» αποζημίωση, όποτε κι αν αυτή δοθεί (που θα δούμε πόσο «γενναία» θα είναι) δεν μπορεί και δεν πρόκειται να αποκαταστήσει τη βλάβη: ένα κοπάδι δεν φτιάχνεται έτσι απλά και σίγουρα όχι από τη μια στιγμή στην άλλη.
Το ίδιο ισχύει βεβαίως και για τα δέντρα και ευρύτερα για τις φυσικές καταστροφές. Ένα δέντρο που καίγεται, για παράδειγμα, ακόμη κι αν αντικατασταθεί, θα περάσουν χρόνια για να δώσει ξανά καρπό. Μέχρι τότε, κανείς δεν ενδιαφέρεται ούτε για τον αγρότη ούτε για την εθνική παραγωγή.
Όσο για τον ΕΛΓΑ, …αναμένουμε ακόμη τον νέο Κανονισμό που θα διορθώσει θεωρητικά κάποιες απ’ τις αμέτρητες στρεβλώσεις.
Το πρόβλημα, όμως, είναι ευρύτερο: φέτος η ελαιοπαραγωγή κατέρρευσε λόγω της ανομβρίας. Αποζημιώσεις, φυσικά, δεν προβλέπονται. Ούτε και την περσυνή χρονιά της γενικής ακαρπίας υπήρξαν ούτε και την παρόμοια επόμενη θα δοθούν. Υπάρχει κανείς που να νοιάζεται για τους χιλιάδες ελαιοπαραγωγούς που ζουν απ’ το προϊόν ή που συμπληρωματικά καλύπτουν βασικές τους ανάγκες; Για το γεγονός ότι η χώρα μας χάνει ακόμη και σε αυτό το προϊόν «σημαία», το λάδι και την ελιά, θα απολογηθεί κάποιος;
Προφανέστατα όχι. Όπως άλλωστε δεν έκριναν σκόπιμο να κάνουν και με τον σε διπλή επιτήρηση ΟΠΕΚΕΠΕ, που φέτος κατάφερε να ξεπεράσει ακόμη και αυτόν τον κακό του εαυτό. Αντιθέτως, αυτό που έκριναν σκόπιμο να κάνουν είναι να αλληλοσυγχαίρονται και να κομπάζουν για τις διαδοχικές τους αποτυχίες, που τόσο έχουν εξοργίσει το σύνολο του αγροτικού κόσμου.
Των ανθρώπων που σε δύσκολες συνθήκες πασχίζουν να κρατήσουν όρθια την αγροτική οικονομία και ζωντανή την ελληνική περιφέρεια. Των ανθρώπων που ενημερώνονται για τα μεγάλα και σπουδαία προγράμματα των απίστευτων εκατομμυρίων και οράματα των απίστευτων καταστάσεων, αλλά που δεν έχουν νερό να ποτίσουν, ακόμη και δίπλα σε λίμνες ή ποτάμια, που ενίοτε πλημμυρίζουν και τους πνίγουν.
Στα «χαρτιά», ωστόσο, υπάρχει μια άλλη, πραγματικότητα. Θέσπισαν προ ετών, για να δώσουμε ένα ενδεικτικό παράδειγμα, τον περιβόητο Κτηνίατρο Εκτροφής και….κτηνίατροι δεν υπάρχουν ούτε σε όσα κτηνιατρεία έχουν απομείνει.
Εννοείται ότι το διαχρονικό αίτημα «οι γεωπόνοι στο χωράφι», μόνο ως κακόγουστο αστείο μπορεί να ειπωθεί. Όπως άλλωστε και τα περί ελέγχων και υγειούς ανταγωνισμού, κανόνων αγοράς, προστασία παραγωγής, στήριξη αγροτών και χρηματοδότηση.
Χρέη και δάνεια έχουν οι περισσότεροι παραγωγοί, μια θηλειά που σφίγγει επικίνδυνα πια και θέτει εν αμφιβόλω την ίδια τη συνέχιση της παραγωγικής διαδικασίας.
Αν το πραγματικό σχέδιο είναι να εξαφανιστεί ο κλάδος ή έστω να παραμείνουν λίγοι μεγάλοι «παίχτες» και να «τελειώσουν» τη μέση οικογενειακή εκμετάλλευση, το μοντέλο λειτουργεί υποδειγματικά. Αν όμως θέλουν να συνεχίσει η χώρα μας να έχει αγρότες και παραγωγή, ας καταλάβουν επιτέλους ότι κάτι δεν κάνουν σωστά. Κι αν δεν μπορούν να το διορθώσουν, ας παραιτηθούν.
BK
