Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Μιλώντας για «δύο κράτη και δύο λαούς» στη Κύπρο, ζητά για τέταρτη φορά από το βήμα του ΟΗΕ την αναγνώριση του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους. Η επιμονή του εντάσσεται σε μια σταθερή στρατηγική: να νομιμοποιήσει τα τετελεσμένα της τουρκικής εισβολής και κατοχής. Η τουρκική θέση συγκρούεται ευθέως με τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας, που μιλούν για δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία ως δίκαιη λύση του Κυπριακού, την οποία όμως απορρίπτει απερίφραστα ο Τ. Ερντογάν.
ΝΑΤΟ–Ρωσία: το φάντασμα του Άρθρου 5: Η παραβίαση του εναέριου χώρου της Εσθονίας από τρία οπλισμένα ρωσικά MiG-31 άνοιξε νέο κύκλο ανησυχίας. Το ΝΑΤΟ μίλησε για «απερίσκεπτες ενέργειες» και έστειλε μήνυμα αποτροπής στη Μόσχα. Η Ρωσία, με τη γνωστή τακτική διακωμώδησης, αρνήθηκε το γεγονός. Όμως η ουσία παραμένει: η Ευρώπη βρίσκεται ένα βήμα πιο κοντά σε πραγματική δοκιμασία του Άρθρου 5 (συλλογική άμυνα). Παράλληλα, από το βήμα της Γ.Σ. του ΟΗΕ ο πρόεδρος των ΗΠΑ ο Ντόναλντ Τραμπ κάλεσε τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ να «καταρρίπτουν» ρωσικά αεροσκάφη που παραβιάζουν τον εναέριο χώρο τους. Μια θέση που μάλλον είναι επικίνδυνη, αφού ένα θερμό ρωσο- νατοϊκό επεισόδιο θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα την παγκόσμια ασφάλεια.
Από ελληνικής πλευράς, ο Υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης, μιλώντας στον ΟΗΕ, στάθηκε στο πλευρό των βαλτικών χωρών και καταδίκασε κάθε παραβίαση εθνικού εναέριου χώρου. Σαφώς προς θετική κατεύθυνση η επισήμανση του «προκαθήμενου» της Ελληνικής διπλωματίας. Όμως, γιατί η σιωπή για την Τουρκία; Γιατί να καταγγέλλουμε τη Μόσχα και να αποσιωπούμε την Άγκυρα; Η Ελλάδα υφίσταται καθημερινά παραβιάσεις από τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη και drones, ακόμη και υπερπτήσεις πάνω από κατοικημένα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Είναι μάλλον σαφές ότι η αποσιώπηση της τουρκικής παραβατικής συμπεριφοράς , καταδεικνύει και το μόνιμο στρατηγικό δίλημμα της ελληνικής διπλωματίας ανάμεσα στη συμμαχική αλληλεγγύη και στην ανάγκη ανάδειξης της τουρκικής προκλητικότητας και αναθεωρητικής πολιτικής.
Οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο δεν αφήνουν περιθώρια για διλήμματα και αυταπάτες. Η Τουρκία επιχειρεί να εδραιώσει ρόλο περιφερειακής δύναμης, αξιοποιώντας τακτικές συμμαχίες και ενεργειακά προγράμματα. Το Ισραήλ, παρά την κρίση στη Γάζα, διατηρεί στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ και αναζητά σταθερά ερείσματα απέναντι στην ιρανική απειλή και συνεργούς στην διαπραττόμενη γενοκτονία σε βάρος των Παλαιστινίων. Η Ελλάδα, εγκλωβισμένη ανάμεσα στην ανάγκη να στηρίξει την αμερικανική στρατηγική και να προστατεύσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα, καλείται να ισορροπήσει. Σε αυτό το περίπλοκο τρίγωνο –Τουρκία, Ισραήλ, ΗΠΑ– η ελληνική Κυβέρνηση πρέπει και οφείλει να διασφαλίσει, ότι δεν θα καταστεί «παθητικός παρατηρητής» αλλά ενεργός συνδιαμορφωτής των εξελίξεων. Η στρατηγική επιλογή είναι σαφής: Εμμονή στη διεθνή νομιμότητα παρότι ατελέσφορη στο άναρχο και συγκρουσιακό διεθνές περιβάλλον, συμμαχίες με περιεχόμενο, αποτροπή με αξιοπιστία και σταθερή υπεράσπιση των ελληνικών θέσεων στο διεθνές πεδίο.
