Στο Αγρίνιο, μετά τις πεζοδρομήσεις, είναι κοινή διαπίστωση ότι οι διαθέσιμες θέσεις στάθμευσης στο κέντρο δεν περισσεύουν. Είναι λίγες, μετρημένες — και γι’ αυτό ακόμη πιο πολύτιμες. Κι όμως, κάποιοι εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν να μην το γνωρίζουν.

Το σοβαρό ζήτημα δεν είναι μόνο η έλλειψη χώρων στάθμευσης. Είναι το γεγονός ότι, μέσα σε αυτές τις ελάχιστες θέσεις, ασυνείδητοι οδηγοί καταλαμβάνουν τις θέσεις που προορίζονται για άτομα με αναπηρία, λες και πρόκειται για μια «βολική» λύση λίγων λεπτών. Λίγων λεπτών για εκείνους — ατελείωτων όμως για όσους πραγματικά τις χρειάζονται.

Η Αστυνομία πράγματι πραγματοποιεί ελέγχους και επιβάλλει πρόστιμα. Όμως είναι προφανές ότι δεν μπορεί να βρίσκεται από το πρωί μέχρι το βράδυ πάνω από κάθε θέση ΑμεΑ. Ούτε μπορεί η λύση να είναι μόνο κατασταλτική.

Γιατί εδώ το θέμα δεν είναι ο φόβος του προστίμου. Είναι θέμα παιδείας. Είναι θέμα σεβασμού. Είναι θέμα κοινωνικής ευθύνης.

Το να παρκάρεις σε θέση ΑμεΑ χωρίς να δικαιούσαι, δεν είναι απλώς μια παράβαση του ΚΟΚ. Είναι μια πράξη που στερεί την αυτονόητη μετακίνηση από έναν συμπολίτη μας. Και αυτό, σε μια πόλη που θέλει να λέγεται σύγχρονη και ανθρώπινη, δεν μπορεί να θεωρείται «λεπτομέρεια».

Ίσως, τελικά, το μεγαλύτερο έλλειμμα στο Αγρίνιο να μην είναι οι θέσεις στάθμευσης.

Αλλά ο σεβασμός….& η συνείδηση!