Μια νέα μελέτη, που δημοσιεύθηκε τον Ιανουάριο του 2026 στο επιστημονικό περιοδικό Cell Press Blue, προσφέρει την πιο λεπτομερή έως σήμερα εικόνα του πώς το σώμα μας αντιδρά όταν έρχεται σε επαφή με τον ρινοϊό, τον βασικό ένοχο πίσω από τα περισσότερα περιστατικά σχετικά με το κοινό κρυολόγημα.

Επιστήμονες από την Ιατρική Σχολή του Γέιλ, με επικεφαλής την ανοσολόγο Έλεν Φόξμαν, κατάφεραν να καλλιεργήσουν ανθρώπινο ρινικό ιστό στο εργαστήριο και να παρακολουθήσουν με ακρίβεια τις κυτταρικές και μοριακές αντιδράσεις όταν τα κύτταρα του ρινικού βλεννογόνου εκτίθενται στον ιό.

Αν και ο ρινοϊός εγκαθίσταται σχεδόν σε όλους μας, δεν προκαλεί πάντα συμπτώματα. Μόνο το 50% των λοιμώξεων εξελίσσονται σε κλινική νόσο δηλαδή σε κρυολόγημα.

Η εξήγηση, σύμφωνα με τη Φόξμαν, βρίσκεται στην ποιότητα και την ταχύτητα της αντίδρασης των κυττάρων της μύτης μας. Όταν η άμυνα είναι άμεση, το σώμα μπορεί να αποτρέψει την εξάπλωση του ιού προτού προκαλέσει φλεγμονή. Αντίθετα, αν η απάντηση είναι καθυστερημένη ή ανεπαρκής, ο ιός πολλαπλασιάζεται και «ξεκλειδώνει» τις κλασικές ενοχλήσεις του κρυολογήματος.

Kρυολόγημα: Η κρίσιμη στιγμή που κρίνει αν θα αρρωστήσουμε

Η μελέτη κατέδειξε δύο βασικά μοτίβα αντίδρασης. Στο πρώτο και πιο επιθυμητό σενάριο, τα κύτταρα του ρινικού βλεννογόνου, δηλαδή της εσωτερικής επένδυσης της μύτης που λειτουργεί ως «φίλτρο», αναγνωρίζουν τον ιό και απαντούν άμεσα παράγοντας μια ισχυρή δόση ιντερφερονών. Πρόκειται για ειδικές πρωτεΐνες που μπλοκάρουν την είσοδο και την αναπαραγωγή των ιών.

Όταν αυτός ο μηχανισμός ενεργοποιείται εγκαίρως, μολύνεται λιγότερο από το 1% των κυττάρων και το άτομο παραμένει ασυμπτωματικό ή εμφανίζει πολύ ήπια συμπτώματα.

Αν όμως η απάντηση καθυστερήσει, ο ιός προλαβαίνει να εξαπλωθεί και τότε ενεργοποιείται ένα δεύτερο, πιο επιθετικό αμυντικό σενάριο. Το σώμα παράγει πρωτεΐνες φλεγμονής, τα αγγεία διαστέλλονται, αυξάνεται η παραγωγή βλέννας, και εμφανίζεται η γνώριμη εικόνα του κρυολογήματος.

Αυτός ο διαχωρισμός ανάμεσα σε μια «καλή» και μια «κακή» αντίδραση δεν ερμηνεύεται ακόμη πλήρως. Ωστόσο, οι ερευνητές εντόπισαν παράγοντες που φαίνεται να επηρεάζουν προς τα πού θα γείρει η πλάστιγγα.  Για παράδειγμα, το ψυχρό περιβάλλον αποδείχθηκε ότι καθυστερεί την παραγωγή ιντερφερονών, δίνοντας πλεονέκτημα στον ιό να εξαπλωθεί πιο εύκολα στους ιστούς.

Αυτό ίσως εξηγεί γιατί τα κρυολογήματα είναι συχνότερα και πιο έντονα τον χειμώνα. Επιπλέον, η έκθεση σε ρύπους ή καπνό τσιγάρου φαίνεται να τροποποιεί τη λειτουργία του επιθηλίου της μύτης, οδηγώντας σε πιο έντονη και λιγότερο αποτελεσματική φλεγμονώδη αντίδραση.

Αντίθετα, κάποια στοιχεία δείχνουν ότι όσοι έχουν περάσει πρόσφατα άλλη ιογενή λοίμωξη ίσως διατηρούν ενεργοποιημένη τη φυσική τους άμυνα, με αποτέλεσμα το σώμα να απαντά πιο άμεσα και πιο αποτελεσματικά στην επόμενη επίθεση.

Kρυολόγημα: Η σημασία της ρινικής ανοσίας

Η σημασία της ρινικής ανοσίας αποδεικνύεται κρίσιμη. Όπως εξηγεί η Φόξμαν, το επιθήλιο της μύτης δεν λειτουργεί απλώς ως φραγμός, αλλά συμμετέχει ενεργά στην ανοσολογική άμυνα του οργανισμού.

Η έρευνα δείχνει ότι οι πρώτες ώρες της έκθεσης στον ιό είναι καθοριστικές: αν ο οργανισμός «προλάβει» να αναπτύξει αντι-ιική άμυνα, αποφεύγεται η φλεγμονή και η μετάδοση. Αν όχι, η λοίμωξη γίνεται συμπτωματική και πιθανώς μεταδοτική.

Η ανακάλυψη αυτή έχει άμεσες πρακτικές και θεραπευτικές προεκτάσεις. Αντί να στοχεύουμε απευθείας στον ίδιο τον ιό, με φάρμακα ή αντιβιοτικά (που άλλωστε δεν δρουν στους ιούς), θα μπορούσαμε να αναπτύξουμε μεθόδους που ενισχύουν την ταχεία παραγωγή ιντερφερονών στα ρινικά κύτταρα.

Ουσιαστικά, να εκπαιδεύσουμε τον οργανισμό να είναι πάντα «σε επιφυλακή» σε αυτό το κρίσιμο σημείο εισόδου των ιών.

Μέχρι τότε, η μελέτη μάς υπενθυμίζει ότι η υγεία της μύτης μας δεν είναι καθόλου ασήμαντη. Μπορεί να κρίνει το αν θα περάσουμε έναν ιό αθόρυβα ή αν θα τον βιώσουμε με καταρροή, πυρετό και κόπωση.