Του Γιώργου Καρβουνιάρη, Δημοσιογράφος, Αν. Γραμματέας Τομέα Επικοινωνίας ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής

Στην Ελλάδα η πολιτική έχει υποκατασταθεί από ένα τηλεοπτικό υποπροϊόν. Δεν είναι ο διάλογος, δεν είναι οι ιδέες, δεν είναι τα προγράμματα. Είναι οι δημοσκοπήσεις. Πολλές. Συνεχείς. Ασφυκτικές. Με τέτοια συχνότητα που δεν επιτρέπει ούτε στον πολίτη να σκεφτεί, ούτε στην πολιτική να αναπνεύσει.

Ζούμε σε μια ιδιότυπη δημοκρατία των ποσοστών, όπου η δημόσια συζήτηση δεν ξεκινά από το πρόβλημα για να φτάσει στη λύση, αλλά από το γράφημα για να καταλήξει στο κουτσομπολιό. Ποιος ανεβαίνει, ποιος πέφτει, ποιος «παγιώνεται», ποιος «κινδυνεύει». Ακόμη και ποιον θα ψήφιζε ο πολίτης αν υπήρχε ένα κόμμα που δεν υπάρχει. Αν είναι αυτό πολιτική ανάλυση, τότε η χώρα έχει παραιτηθεί από τη σοβαρότητα.

Τα ΜΜΕ και η Βιομηχανία του Ποσοστού

Τα ελληνικά ΜΜΕ έχουν τεράστια ευθύνη. Έχουν μετατρέψει τις δημοσκοπήσεις από εργαλείο αποτύπωσης τάσεων σε πρωταγωνιστή της πολιτικής ζωής. Δίνεται δυσανάλογος, εξοργιστικός χρόνος στον σχολιασμό αριθμών, ενώ τα μεγάλα κοινωνικά και θεσμικά ζητήματα περνούν στα ψιλά ή εξαφανίζονται εντελώς. Το αποτέλεσμα είναι μια κοινωνία αποπροσανατολισμένη, κουρασμένη, καχύποπτη απέναντι σε όλους.

Και το πιο προκλητικό: μιλάμε για δημοσκοπήσεις ελεγχόμενης αξιοπιστίας. Στις τελευταίες εθνικές εκλογές, οι περισσότερες εταιρείες αστόχησαν σημαντικά στα ποσοστά των τριών πρώτων κομμάτων. Άλλες υποεκτίμησαν, άλλες υπερεκτίμησαν, άλλες έκαναν αναγωγές που κατέρρευσαν την ώρα της κάλπης. Κι όμως, καμία ουσιαστική αυτοκριτική. Καμία συζήτηση για τη μεθοδολογία. Καμία διάθεση να μπουν όρια. Αντίθετα, η ίδια συνταγή επαναλαμβάνεται με ακόμη μεγαλύτερη ένταση.

Τι Κρύβουν τα Γραφήματα

Έτσι όμως δεν συζητάμε για τα σκάνδαλα της κυβέρνησης. Δεν συζητάμε για το πώς υπονομεύτηκε το κράτος δικαίου. Δεν συζητάμε για την ακρίβεια που έχει γίνει καθεστώς. Δεν συζητάμε για το ΕΣΥ που καταρρέει, για την παιδεία που ιδιωτικοποιείται σιωπηρά, για τη στέγη που έχει μετατραπεί σε άπιαστο όνειρο για μια ολόκληρη γενιά. Δεν συζητάμε για τις κυβερνητικές αστοχίες που έχουν συγκεκριμένες πολιτικές ευθύνες και ονοματεπώνυμο.

Και φυσικά, δεν συζητάμε για το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ. Γιατί το πρόγραμμα θέλει χρόνο, τεκμηρίωση και σοβαρότητα. Δεν χωράει σε πέντε λεπτά «ανάλυσης» ενός διαγράμματος.

Το ΠΑΣΟΚ έχει καταθέσει συγκεκριμένες, υλοποιήσιμες και κοστολογημένες προτάσεις:

• Για την ακρίβεια, με παρεμβάσεις στην αγορά, ισχυρούς ελεγκτικούς μηχανισμούς και πραγματική προστασία του εισοδήματος.
• Για την υγεία, με ενίσχυση του δημόσιου ΕΣΥ, ανθρώπινο δυναμικό, υποδομές και καθολική πρόσβαση.
• Για το κράτος δικαίου και τη δημοκρατία, με θεσμικές εγγυήσεις, διαφάνεια και λογοδοσία χωρίς εξαιρέσεις.

Αυτές είναι πολιτικές συγκρούσεις. Αυτά είναι τα επίδικα. Εκεί πρέπει να στρέφεται ο προβολέας. Όχι στο αν μια «τάση» μετακινήθηκε μισή μονάδα.

Η Εσωτερική Μας Ευθύνη

Μέσα σε αυτό το στρεβλό περιβάλλον, υπάρχει και μια επώδυνη εσωτερική αλήθεια. Στον φαύλο κύκλο της δημοσκοπολαγνείας συμμετέχουν, δυστυχώς, και στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Αντί να μιλούν για την κοινωνία, μιλούν για τον εαυτό τους. Αντί να απευθύνονται στον πολίτη, απευθύνονται στα πάνελ. Αντί να ενισχύουν την πολιτική πρόταση, παράγουν εσωστρέφεια.

Αυτό δεν είναι απλώς λάθος. Είναι πολιτικά επιζήμιο. Ο πολίτης που αναζητά ελπίδα και σοβαρότητα απομακρύνεται όταν βλέπει ένα κόμμα να εγκλωβίζεται σε συζητήσεις που δεν αφορούν τη ζωή του. Κι όμως, το ΠΑΣΟΚ είναι σήμερα το μόνο κόμμα που μπορεί να εκφράσει πειστικά μια εναλλακτική απέναντι στην κυβερνητική αποτυχία.

Δεν μπορεί όμως μόνο ο Πρόεδρος και λίγα στελέχη να σηκώνουν το βάρος της σύγκρουσης με την κυβέρνηση, της θεσμικής αντιπαράθεσης και της παρουσίασης του προγράμματος στην κοινωνία. Και κάποιοι άλλοι, προβεβλημένοι, να συμπεριφέρονται σαν να βρίσκονται σε παιδική χαρά, σχολιάζοντας ποσοστά και ισορροπίες. Η πολιτική απαιτεί πειθαρχία, σοβαρότητα και κοινό στόχο.

Το Στοίχημα του Περιεχομένου

Η χώρα δεν έχει ανάγκη από άλλη μία δημοσκόπηση. Έχει ανάγκη από πολιτική με περιεχόμενο. Από κόμματα που μιλούν για λύσεις και όχι για σενάρια. Από ΜΜΕ που υπηρετούν την ενημέρωση και όχι τον θόρυβο. Από στελέχη που καταλαβαίνουν ότι η κοινωνία δεν αντέχει άλλη ελαφρότητα.

Αν θέλουμε πραγματικά να αλλάξει η Ελλάδα, πρέπει πρώτα να αλλάξει ο τρόπος που μιλάμε γι’ αυτήν. Να επιστρέψουμε στην ουσία. Να αφήσουμε τα ποσοστά στην άκρη και να πιάσουμε ξανά τα προβλήματα. Και να δώσουμε χώρο σε εκείνη την πολιτική πρόταση που δεν φοβάται τη σύγκρουση και μπορεί να κυβερνήσει με δικαιοσύνη και σοβαρότητα.

Αυτό είναι το στοίχημα. Και δεν κερδίζεται με γραφήματα.