Η οστεοαρθρίτιδα συχνά θεωρείται αναπόφευκτη συνέπεια της γήρανσης, αλλά μπορεί να «χτυπήσει» και να επηρεάσει την ποιότητα ζωής μας σε οποιαδήποτε ηλικία . Μπορεί να μετατρέψει καθημερινές δραστηριότητες όπως το περπάτημα, το ανέβασμα σκάλας ή την άσκηση σε επώδυνες προκλήσεις.
Περισσότεροι από 600 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως ζουν με οστεοαρθρίτιδα και οι παράγοντες κινδύνου ποικίλλουν. Σε αυτούς περιλαμβάνονται η παχυσαρκία, η γήρανση, οι μεταβολικές διαταραχές, η χρόνια φλεγμονή, ο προηγούμενος τραυματισμός στις αρθρώσεις και η επαναλαμβανόμενη καταπόνηση.
Για τους νεότερους ανθρώπους, η οστεοαρθρίτιδα μπορεί να είναι ιδιαίτερα καταστροφική. Ο πόνος και η δυσκαμψία μπορούν να περιορίσουν τη σωματική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια των ετών που η δουλειά και η οικογενειακή ζωή είναι συχνά οι πιο απαιτητικές. Επίσης, μπορεί να επηρεάσει την ψυχική υγεία.
Τι είναι η οστεοαρθρίτιδα
Η οστεοαρθρίτιδα αναπτύσσεται όταν ο λείος χόνδρος που προστατεύει τις αρθρώσεις σταδιακά καταρρέει. Ο χόνδρος λειτουργεί κανονικά ως στήριγμα, επιτρέποντας στα οστά να κινούνται ομαλά το ένα πάνω στο άλλο.
Καθώς φθείρεται, οι αρθρώσεις χάνουν αυτήν την προστασία. Οι επιφάνειες των οστών αρχίζουν να τρίβονται μεταξύ τους, οδηγώντας σε πόνο και δυσκαμψία.
Η πάθηση δεν εμφανίζεται από τη μια μέρα στην άλλη. Η οστεοαρθρίτιδα συνήθως χρειάζεται χρόνια, και συχνά δεκαετίες, για να αναπτυχθεί.
Τα πρώιμα συμπτώματα είναι συχνά ανεπαίσθητα και εύκολα αγνοούνται: ήπιος πόνος στο γόνατο μετά από δραστηριότητα, δυσκαμψία που υποχωρεί με την κίνηση ή δυσφορία που εμφανίζεται και εξαφανίζεται. Πολλοί άνθρωποι καθυστερούν να αναζητήσουν ιατρική βοήθεια μέχρι ο πόνος να γίνει επίμονος και η βλάβη στις αρθρώσεις να έχει ήδη προχωρήσει.
Προς το παρόν, η θεραπεία επικεντρώνεται στη διαχείριση των συμπτωμάτων και όχι στην αντιστροφή της νόσου. Αυτό περιλαμβάνει φυσικοθεραπεία και θεραπευτικές ενέσεις.
Αυτές οι θεραπείες στοχεύουν στη μείωση του πόνου ή στη βελτίωση της κινητικότητας των αρθρώσεων και όχι στην αποκατάσταση του κατεστραμμένου χόνδρου. Για ορισμένους ανθρώπους, παρέχουν προσωρινή ανακούφιση. Τελικά, ωστόσο, όταν η βλάβη στις αρθρώσεις γίνει σοβαρή, η ολική αντικατάσταση άρθρωσης μπορεί να είναι η μόνη εναπομένουσα επιλογή.
Τι θα γινόταν όμως αν η οστεοαρθρίτιδα μπορούσε να ανιχνευθεί πολύ νωρίτερα, πριν εμφανιστεί ο πόνος και η βλάβη γίνει μη αναστρέψιμη;
Η έγκαιρη πρόληψη και παρέμβαση έχουν τη δυνατότητα να μειώσουν τον πόνο, να διατηρήσουν την κινητικότητα και να μειώσουν σημαντικά το κόστος υγειονομικής περίθαλψης, εξηγεί η Ατίκα Αζίζ, Ανώτερη Ερευνήτρια στη Μονάδα Μηχανικής Ιστών (TEG) στο Τμήμα Ορθοπεδικής Χειρουργικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Μαλαισίας, σε άρθρο της στο The Conversation.
Έγκαιρη διάγνωση
Κάθε χημική ένωση στο σώμα έχει μια μοναδική μοριακή δομή και, όταν αναλυθεί, παράγει ένα διακριτικό μοτίβο γνωστό ως «φασματικό δακτυλικό αποτύπωμα», εξηγεί η ειδικός.
Αυτό το «δακτυλικό αποτύπωμα» αντικατοπτρίζει τη χημική σύνθεση ενός δείγματος, όπως ο ορός αίματος. Σε άτομα με οστεοαρθρίτιδα, οι ερευνητές έχουν παρατηρήσει ανεπαίσθητες αλλαγές στη φλεγμονή, τον μεταβολισμό και την ανανέωση των ιστών που μπορεί να μεταβάλλουν αυτό το χημικό προφίλ.
Ένας τρόπος μελέτης αυτών των «δακτυλικών αποτυπωμάτων» είναι μέσω μιας πολύ περίπλοκης τεχνικής, η οποία όμως μπορεί να προσφέρει πολύ σημαντικά οφέλη. Ωστόσο, όπως τονίζιε η ερευνήτρια, δεν αποτελεί μέρος της συνήθους κλινικής φροντίδας.
Ένα μικρό δείγμα αίματος μπορεί να δείξει αλλαγές στις πρωτεΐνες, τα λιπίδια και άλλα βιομόρια, τα οποία αποτελούν πιθανούς δείκτες οστεοαρθρίτιδας.
«Ακόμα και σε αυτό το πρώιμο στάδιο, η έρευνα αυτή είναι σημαντική επειδή μπορεί τελικά να επιτρέψει τον εντοπισμό του κινδύνου οστεοαρθρίτιδας νωρίτερα, όταν οι αλλαγές στον τρόπο ζωής και οι στοχευμένες παρεμβάσεις είναι πιο πιθανό να προστατεύσουν την υγεία των αρθρώσεων», σημειώνει η ίδια.
Αυτού του είδους η έγκαιρη ανίχνευση θα μπορούσε να μεταμορφώσει τον τρόπο διαχείρισης της οστεοαρθρίτιδας. Ο εντοπισμός του κινδύνου πριν τα συμπτώματα γίνουν σοβαρά θα επέτρεπε στους ανθρώπους να αναλάβουν δράση νωρίτερα, μέσω στοχευμένης άσκησης, διαχείρισης βάρους, πρόληψης τραυματισμών και εξατομικευμένων στρατηγικών θεραπείας.
Μετατοπίζοντας την εστίαση από τη θεραπεία σε προχωρημένο στάδιο στην έγκαιρη ανίχνευση και πρόληψη, ίσως είναι δυνατό να αλλάξουμε την πορεία της νόσου και να βελτιώσουμε την ποιότητα ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως.
