«Αγρίνιο – Μια βαθιά πολιτική υποκρισία

Τα όσα συνέβησαν το απόγευμα του Σαββάτου 14 Μαρτίου στο Αγρίνιο αποκαλύπτουν με τον πιο καθαρό τρόπο μια βαθιά πολιτική αντίφαση. Από τη μια πλευρά, άμεση κινητοποίηση της αστυνομίας και προσαγωγές πολιτών για μια συμβολική αντιφασιστική πράξη μνήμης κι από την άλλη, χρόνια αδιαφορία και πλήρης ανοχή απέναντι στη συστηματική εγκατάλειψη της δημόσιας περιουσίας της πόλης.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έγιναν γνωστές, η Αστυνομία Αγρινίου προχώρησε το απόγευμα του Σαββάτου σε προσαγωγές πολιτών, όταν νεαροί έγραψαν συνθήματα με γκράφιτι σε τοιχίο της περίφραξης κοντά στην είσοδο του νοσοκομείου. Η κινητοποίηση των αρχών έγινε επειδή τα άτομα αυτά επιχείρησαν να αποκαταστήσουν ένα σημείο όπου υπήρχε προηγουμένως γκράφιτι με φασιστικό μήνυμα. Συνολικά προσήχθησαν δεκατρία άτομα και οδηγήθηκαν στην Αστυνομική Διεύθυνση Ακαρνανίας, ενώ στη συνέχεια αφέθηκαν ελεύθερα.

Σύμφωνα με νομική εκτίμηση, το ζήτημα παραμένει ανοιχτό, καθώς η Εισαγγελία Αγρινίου θα κρίνει εάν η συγκεκριμένη πράξη συνιστά “φθορά δημόσιας περιουσίας” ή όχι. Ωστόσο, το πραγματικό πολιτικό ερώτημα δεν βρίσκεται στη νομική ερμηνεία μιας πράξης γκράφιτι. Βρίσκεται στην κραυγαλέα επιλεκτικότητα με την οποία ενεργοποιούνται οι μηχανισμοί.

Λίγες μόνο ημέρες μετά την οριστική καταδίκη της εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής, πολίτες έσβησαν φασιστικά συνθήματα και έγραψαν τα ονόματα ανθρώπων που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν απέναντι στον φασισμό: του Σούλου, του Σαλάκου, του Αναστασιάδη και της Μαρίας Δημάδη. Πρόκειται για πρόσωπα που αποτελούν κομμάτι της ιστορικής μνήμης της πόλης και τιμώνται ήδη από την ίδια την τοπική κοινωνία.

Κι όμως, αυτή η πράξη μνήμης και συμβολικής αποκατάστασης αντιμετωπίστηκε με αστυνομικές προσαγωγές. Την ίδια στιγμή όμως, καμία αντίστοιχη κινητοποίηση δεν υπάρχει για την πραγματική φθορά της δημόσιας περιουσίας που συντελείται εδώ και χρόνια μπροστά στα μάτια όλων μας.

• Το παλιό νοσοκομείο Αγρινίου παραμένει παραδομένο στη φθορά και τη λεηλασία χωρίς ουσιαστικό σχέδιο αξιοποίησης ή προστασίας.
• Το κτίριο Σωχωρίτη εξακολουθεί να παραμένει παραδομένο στη φθορά, παρά τις επανειλημμένες επισημάνσεις για τον κίνδυνο της κατάρρευσης του.
• Το κτίριο του πρώην Οργανισμού Καπνού παραμένει, επίσης, παραδομένο στη φθορά, χωρίς ακόμα μάλιστα να έχουν δοθούν οι ελάχιστες εξηγήσεις για το τι συνέβη με το πολύτιμο ιστορικό αρχείο των αποθηκών Παναγοπούλου, που χάθηκε μέσα από αυτό «εν μία νυκτί».

Αυτή η επιλεκτική ευαισθησία δεν προστατεύει ούτε τη νομιμότητα ούτε τη δημόσια περιουσία. Αντίθετα, αποκαλύπτει μια βαθιά πολιτική υποκρισία: η αντιφασιστική μνήμη αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα δημόσιας τάξης, ενώ η πραγματική φθορά της δημόσιας περιουσίας που συντελείται σε σημαντικά τοπόσημα της πόλης του Αγρινίου, δεν ενεργοποιεί καμιά δημόσια υπηρεσία.»