Στο χθεσινό μεθοδευμένο Δημοτικό Συμβούλιο, σε ένα από τα πιο κρίσιμα θέματα για το παρόν και το μέλλον του τόπου μας, την πορεία και την προοπτική του Πανεπιστημίου στο campus του Μεσολογγίου, περιμέναμε στάση ευθύνης και διεκδίκησης.
Αντί αυτού, ακούσαμε τον κ. Διαμαντόπουλο να περιγράφει τη συρρίκνωση ως «μοιραία εξέλιξη». Να επικαλείται την υπογεννητικότητα. Να αποδέχεται τη μείωση των σχολών. Και το πιο ανησυχητικό, να μιλά για «απροθυμία» των Αθηναίων να στείλουν τα παιδιά τους στο Μεσολόγγι…..
Δηλαδή τι μας λέει;
Ότι πρέπει να συμβιβαστούμε;
Ότι πρέπει να μικρύνουμε;
Ότι δεν αξίζουμε;
Ή μήπως ότι κάποιοι έχουν ήδη αποφασίσει… και απλώς προετοιμάζουν την κοινωνία;
Γιατί όταν μια δημοτική αρχή δεν διεκδικεί, αλλά αποδέχεται, τότε δεν διοικεί. Εκτελεί.
Και όταν η στάση αυτή συμπίπτει με συγκεκριμένες επιλογές και κατευθύνσεις, τότε γεννάται εύλογα το ερώτημα:
Ποιον τελικά υπηρετεί; Τον τόπο ή τα συμφέροντα που τη στήριξαν;
Εμείς δεν σιωπούμε!
Σεβόμενοι την ιστορικότητα των στιγμών, δεν θα επεκταθούμε σήμερα στις μεθοδεύσεις και στις θεσμικές εκτροπές.
Θα πούμε όμως το αυτονόητο:
Αν η Πολιτεία πρόκειται να ιδρύσει έστω και ΜΙΑ νέα σχολή στη χώρα, ΑΥΤΗ πρέπει να γίνει στο Μεσολόγγι των 200 χρόνων!
- Γιατί το Μεσολόγγι έχει ιστορία!
- Γιατί το Μεσολόγγι έχει υποδομές!
- Γιατί το Μεσολόγγι μπορεί!
Το Μεσολόγγι δεν είναι «ό,τι περισσέψει».
Δεν παραδίδεται.
Δεν υποχωρεί.
Δεν διαπραγματεύεται το μέλλον του.
Το Μεσολόγγι διεκδικεί.
Αν όχι τώρα… τότε πότε;;
Κώστας Λύρος
π. Δήμαρχος Δήμου Ιερής Πόλης Μεσολογγίου
