Σε μια εποχή που πολλοί ψάχνουν δικαιολογίες για να κάνουν λιγότερα, στην Καψωρράχη Μακρυνείας υπάρχει ένας άνθρωπος που αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο.
Ο Χρήστος Σπυρόπουλος, στα 88 του, συνεχίζει ακούραστα το λειτούργημά του, δίνοντας τη δική του –σιωπηλή αλλά ηχηρή– απάντηση σε όσους θεωρούν πως η ηλικία είναι εμπόδιο. Και δεν είναι λίγοι αυτοί που, βλέποντάς τον, σχολιάζουν πως τελικά η δύναμη δεν μετριέται με χρόνια αλλά με πίστη.
Λέγεται μάλιστα πως κάθε φορά που περνά το κατώφλι του ναού, αφήνει έξω την κούραση και μπαίνει μέσα με την ίδια αφοσίωση που είχε πριν δεκαετίες. Κάτι που δύσκολα εξηγείται… αλλά εύκολα γίνεται αντιληπτό από όσους τον γνωρίζουν.
Εξήντα χρόνια στο θυσιαστήριο δεν είναι απλώς μια διαδρομή· είναι παρακαταθήκη. Και σε τοπικές κοινωνίες σαν τη δική μας, τέτοιες μορφές δεν περνούν απαρατήρητες – ούτε και… αντικαθίστανται εύκολα.
Γιατί, τελικά, κάποιοι δεν υπηρετούν απλώς έναν ρόλο. Τον κουβαλούν μέσα τους.
