Υποτιμούν τη νοημοσύνη των πολιτών της Αιτωλοακαρνανίας όταν παρουσιάζουν το κλείσιμο του καταστήματος των ΕΛΤΑ στον Μύτικα ως «αναδιάρθρωση» ή «εκσυγχρονισμό».

Δεν είναι τίποτα από αυτά. Είναι μια καθαρή επιλογή εγκατάλειψης της υπαίθρου.

Ο Μύτικας για όσους παίρνουν τέτοιες αποφάσεις από τα γραφεία της Αθήνας μοιάζει απλώς με μια κουκκίδα στον χάρτη. Ένα σημείο χωρίς πρόσωπα, χωρίς καθημερινότητα, χωρίς ανάγκες. Ένας τόπος που πολλοί από αυτούς δεν έχουν επισκεφτεί ποτέ. Δεν έχουν περπατήσει στους δρόμους του. Δεν έχουν μιλήσει με τους ανθρώπους του. Δεν έχουν δει πώς κρατιέται ζωντανή μια τοπική κοινωνία με πείσμα και αξιοπρέπεια.

Για τους κατοίκους της Αλυζίας και του Μύτικα, το Ταχυδρομείο δεν είναι μια «υπηρεσία». Είναι καθημερινή ανάγκη. Είναι στήριγμα για τους ηλικιωμένους. Είναι εργαλείο για τους επαγγελματίες. Είναι η ίδια η παρουσία της Πολιτείας.

Η μετατροπή του καταστήματος των ΕΛΤΑ σε ιδιωτικό πρακτορείο αποτελεί ακόμη έναν κρίκο στην αλυσίδα απομάκρυνσης βασικών δημόσιων υπηρεσιών από την περιοχή.

Και ας σταματήσουν να παρουσιάζουν αυτή την επιλογή ως αναγκαιότητα.

Την ώρα που η Αθήνα ασφυκτιά από την υπερσυγκέντρωση πληθυσμού και την πίεση στις υποδομές της, η περιφέρεια αποδυναμώνεται συστηματικά. Και μετά αναρωτιούνται γιατί η ύπαιθρος αδειάζει και γιατί το δημογραφικό πρόβλημα επιδεινώνεται.

Φεύγει η τράπεζα.

Το ταχυδρομείο.

Μετά το Σχολείο.

Και στο τέλος φεύγουν οι άνθρωποι.

Και όμως, υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν συνειδητά να μείνουν στον Μύτικα. Να δημιουργήσουν. Να επενδύσουν. Να κρατήσουν ζωντανό τον τόπο τους. Και αντί να έχουν δίπλα τους την πολιτεία, την έχουν απέναντί τους.

Οι τοπικές κοινωνίες δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια. Χρειάζονται διεκδίκηση, σχέδιο και πίεση για να παραμείνουν ζωντανές οι δημόσιες υπηρεσίες στην περιφέρεια.

Η κοινωνική συνοχή άλλωστε δεν είναι σύνθημα. Είναι επιλογή.