Δημοσιογράφος, Αν. Γραμματέας Τομέα Επικοινωνίας ΠΑΣΟΚ
Το πολιτικό σκηνικό της τελευταίας πενταετίας θυμίζει ολοένα και περισσότερο μια παρτίδα σκάκι, όπου εκείνος που πίστεψε ότι ελέγχει απόλυτα το παιχνίδι βρίσκεται πλέον εγκλωβισμένος από τον αντίπαλο που υποτίμησε. Ή, πιο σωστά, από εκείνον που φοβήθηκε περισσότερο από κάθε άλλον. Η στρατηγική στόχευση του Κυριάκου Μητσοτάκη απέναντι στον Νίκο Ανδρουλάκη δεν είναι συγκυριακή ούτε πρόσφατη. Από το 2021, με την υποψηφιότητα του Νίκου Ανδρουλάκη για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, ενεργοποιήθηκε ένα ολόκληρο πλέγμα επιρροής — «φιλικά» μέσα που επιχείρησαν να τον εμφανίσουν ως πολιτικά ανεπαρκή, αλλά και οργανωμένοι μηχανισμοί στο διαδίκτυο που στόχευσαν ευθέως την προσωπική και πολιτική του απαξίωση.
Ο λόγος ήταν προφανής. Ο Νίκος Ανδρουλάκης αποτέλεσε εξαρχής τον μοναδικό θεσμικό αντίπαλο με δυνατότητα να αμφισβητήσει την εικόνα της πολιτικής κυριαρχίας της κυβέρνησης. Η προσπάθεια αποδόμησής του, όμως, δεν απέδωσε. Αντιθέτως, βρήκε απέναντί της έναν πολιτικό που δεν λύγισε και δεν εγκλωβίστηκε. Αντί να υποχωρήσει, επέμεινε και σταδιακά μετατράπηκε σε σταθερό πόλο πίεσης για μια εξουσία που έχει μάθει να λειτουργεί χωρίς ουσιαστικά αντίβαρα.
Καθοριστικό σημείο υπήρξε η υπόθεση των υποκλοπών. Εκεί όπου επιχειρήθηκε η απαξίωση, επιλέχθηκε η θεσμική οδός. Η προσφυγή στη Δικαιοσύνη δεν ήταν απλώς μια πολιτική αντίδραση — ήταν μια πράξη που ανέδειξε τις ρωγμές του ίδιου του συστήματος εξουσίας. Από εκεί και πέρα, η αντιπαράθεση απέκτησε βάθος και διάρκεια. Το ζήτημα του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι παρεμβάσεις για την ακρίβεια, η πίεση για τη στεγαστική κρίση συνθέτουν μια συνεχή πολιτική γραμμή που δεν επιτρέπει στη δημόσια συζήτηση να διολισθήσει σε επικοινωνιακά τεχνάσματα.
Σήμερα, το αφήγημα της σταθερότητας δοκιμάζεται καθημερινά. Οι εξελίξεις και οι αποκαλύψεις δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου η κυβέρνηση αναγκάζεται να απολογείται, αντί να επιβάλλει τους όρους του διαλόγου. Και αυτό είναι ίσως το πιο ουσιαστικό πολιτικό δεδομένο. Εκείνος που βρέθηκε στο στόχαστρο διαμορφώνει πλέον την ατζέντα.
Η πολιτική εμπειρία δείχνει κάτι απλό. Όταν επενδύεις στην εξόντωση ενός αντιπάλου επειδή τον θεωρείς απειλή, το ρίσκο είναι διπλό. Αν αποτύχεις, δεν τον αποδυναμώνεις — τον ισχυροποιείς. Και τότε ο φόβος που σε οδήγησε σε αυτή την επιλογή επιστρέφει, πολλαπλασιασμένος. Γίνεται… τρόμος!
