Μεγάλη αλλαγή και καινούργιο στοιχείο, ότι πλέον δεν αναζητούμε αόριστα Αμερικάνους, Άραβες, Ισραηλινούς ή Ρώσους για να βάλουν τα λεφτά στο εγχείρημα, θα μπουν μπροστά οι τράπεζες που κρατούν τα κλειδιά του λιμανιού για χρόνια και θα αναζητήσουν συμπαίκτες.
Αν ισχύσουν τα παραπάνω, θα αλλάξουν πολλά στην ευρύτερη περιοχή και ίσως να είναι ο μόνος τρόπος να υπάρξει ανάσχεση της δημογραφικής αιμορραγίας όλης της Αιτωλοακαρνανίας. Όμως πρέπει να θυμόμαστε ότι και πολλές διαφορετικές απόψεις για την ανάπτυξη υπάρχουν και διαφορετικές αντιλήψεις για το μέχρι πού φτάνει η οικολογία αλλά και δραστηριότητες που δεν ευνοούνται από ένα τέτοιο σχέδιο μακροπρόθεσμα.
Οι θέσεις εργασίες είναι πολλές, οι αλλαγές σε δίκτυα, υποδομές και χρήσεις γης θα είναι κολοσσιαίες, όπως και η προοπτική. Όμως όλοι ξέρουμε ότι η διαδικασία είναι  δημόσια διαβούλευση, ακολούθως έκδοση του Προεδρικού Διατάγματος που θα «κλειδώσει» τον σχεδιασμό και κατόπιν εύρεση και του τελευταίου ευρώ που θα επενδυθεί. Εκεί ανάμεσα θα δοθούν μάχες για όσους θέλουν και όσους δεν θέλουν το έργο, θα υπάρξει σύγκρουση συμφερόντων που στο οικονομικό σύστημα που έχουμε είναι, μέχρι ενός σημείου, θεμιτή.
Όμως, θα πρέπει να έχουν όλοι κατά νου τους ότι δεν θα υπάρξουν πολλές τέτοιες ευκαιρίες για την περιοχή. Το Πλατυγιάλι είναι πολύ σημαντικό για να μένει αναξιοποίητο, όπως το θέλουν οικονομικά συμφέροντα από την Κρήτη μέχρι την Πάτρα και την Ηγουμενίτσα.

Ο Χωροταξικός Σχεδιασμός μπορεί να τους χωρέσει όλους αρκεί να επικρατήσει η λογική. Η ευθύνη είναι μεγάλη, ειδικά για όσους δεν έχουν κάποια δραστηριότητα ή κάποιοι σχέδιο για το μέλλον αλλά απλά θέλουν και πάλι να μην γίνει τίποτε, διότι η ακινησία είναι το περιβάλλον στο οποίο οι ίδιοι ευδοκιμούν.