Στο θέμα της Τριχωνίδας, όπως και σε όλα τα θέματα που αφορούν το Αγρίνιο( εδώ μπαίνει μαζί ως εννιαίος χώρς το Θέρμο μέχρι τα όρια Ναυπακτίας και Ευρυτανίας) συγκρούονται δύο διαφορετικές οπτικές.
Η μία λέει ότι κάτι επιτέλους πρέπει να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε ώστε να την κάνουμε τοπόσημο, ώστε χωρίς να την καταστρέψουμε να φέρει πλούτο στους ανθρώπους της περιοχής.
Η άλλη λέει ότι τίποτε δεν γίνεται, είναι Natura, σε κάποια σημεία είναι Ramsar, πάει θα μείνει έτσι παρθένα και αγνή να την χαίρονται οι δεινόσαυροι καταπράσινη και να βόσκουν γύρω της, όταν επιστρέψουν στα πράγματα.
Αυτή η δεύτερη έχει δύο σκέλη: το ένα είναι η απροκάλυπτη άρνηση που λέει “μην το ψάχνετε, θα βγει η Ειδική Περιβαλλοντική Μελέτη και δεν θα επιτρέπει τίποτε και μετά θα γίνει και το Ειδικό Πολεοδομικό Σχέδιο(σ.σ. προχθές δεν συμφωνούσαν καν οι σύμβουλοι ποιο από τα δύο προηγείται) που θα το κλείσει το ζήτημα οριστικά”.
Το άλλο σκέλος είναι “αφήστε να πέσει καμία ιδέα ή να προχωρήσει κάποια προσπάθεια και ξεκινάμε μετά ένα ορυμαγδό από δικαστικούς και… ακτιβιστικούς αγώνες για αμόλυντα νερά και απάτητα πουρνάρια.
Η απάντηση σε όλα αυτά είναι ότι για να γίνει κάποτε κάτι στην Τριχωνίδα πρέπει κάποιος να έχει κάποια κεντρική ιδέα και να θέλει να επενδύσει. Να θέλει να φτιάξει κάτι. Ένα ξενοδοχείο, μια μαρίνα, ένα κέντρο για ναυταθλητισμό. Το αν θα επενδύσει σύμφωνα με τους νόμους είναι άλλο θέμα και άλλο η λύσσα που πιάνει κάποιους όταν ακούνε την λέξη “επένδυση”.
Με όλα τα παραπάνω, μπορεί κάποιος να πει ότι η πρόταση Πιστιόλα στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο έχει μια αξία γιατί λέει προς τα πού να κατευθυνθούμε. Πράσινη ιστιοπλοΐα και ευεξία. Ταυτόχρονα όμως, οι δυνάμεις πρέπει να κατευθυνθούν στην βολιδοσκόπηση προθέσεων για το αν κάποιος δυνατός παράγοντας θα ήθελε να υπηρετήσει το πρότζεκτ και όχι να φτιαχτεί πάλι κάποια διαπαραταξιακή επιτροπή που θα λιμνάσει το ζήτημα από την αρχή. Εδώ η πλευρά Παπαναστασίου είχε την ευκαιρία να υποστηρίξει ότι πρέπει να περιμένουμε το Γ.Π.Σ. και την Ε.Π.Μ., που ακούγεται λογικό, όμως και πάλι κάποιος πρέπει να πει τι θέλουμε να κάνουμε και ποιος ενδιαφέρεται να βάλει λεφτά.
Υ.Γ. Να σημειωθεί ότι στην κατηγορία “άστο δεν γίνεται τίποτε”, ανήκει και η άλλη τεχνική,η “τα θέλω όλα με τρόπο μαγικό”. Και υποδομές και δίκτυα και ενέργεια και λεφτά για έργα και ξενοδοχεία και μαρίνες και πλατφόρμες και δρόμους και ξενοδοχεία και ευρωπαϊκά προγράμματα, όλα μαζί βάλτα να πάνε! Αλλιώς, μην το ξεκινάμε καθόλου, μισές δουλειές θα κάνουμε τώρα;..
