Σήμερα, 5 Ιουνίου, η ανθρωπότητα σταματά για μια στιγμή και κοιτά τον κόσμο που αφήνει πίσω της. Κοιτά τις θάλασσες, τα δάση, τους ποταμούς. Και η ερώτηση που βαραίνει είναι πάντα η ίδια: τι αφήνουμε;

Στην Αιτωλοακαρνανία ξέρουμε καλά τι σημαίνει φυσικός πλούτος. Ο Αχελώος, η Τριχωνίδα, η Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου — Αιτωλικού δεν είναι απλά τοπόσημα. Είναι η ψυχή ενός τόπου. Είναι ζωή, οικονομία, ταυτότητα.

Ο Αχελώος είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της χώρας. Πότισε γενιές, έθρεψε κοιλάδες, έδωσε ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους. Η εκτροπή του δεν ήταν ποτέ μόνο τεχνικό ζήτημα. Ήταν πολιτική επιλογή: ποιος τόπος μετράει και ποιος θυσιάζεται.

Και γι’ αυτό ακριβώς ανησυχώ. Γιατί βλέπω μια κυβέρνηση που μιλά για «πράσινη ανάπτυξη» ενώ επιτρέπει έργα που απειλούν οικοσυστήματα δεκαετιών. Βλέπω την Τριχωνίδα — τη μεγαλύτερη φυσική λίμνη της χώρας — να αντιμετωπίζεται ως εργοτάξιο αντλησιοταμίευσης, χωρίς κανένα ουσιαστικό διάλογο με τους κατοίκους, χωρίς κανένα σεβασμό στη φέρουσα ικανότητα του τόπου.

Περιβάλλον δεν σημαίνει μόνο δέντρα και στρώματα όζοντος. Σημαίνει ποιος αποφασίζει για τον τόπο σου. Σημαίνει αν η επαρχία υπάρχει για να την ξεζουμίζει το κέντρο ή για να ζει αξιοπρεπώς.

Η Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος δεν είναι μέρα συνθημάτων. Είναι μέρα λογαριασμών. Και ο λογαριασμός της κυβέρνησης Μητσοτάκη, στο περιβάλλον όπως και παντού, παραμένει ανεξόφλητος.

Μίλτος Ζαμπάρας – Βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ