Μια νέα μελέτη εξέτασε το παράδειγμα της Χιλής, που έχει εφαρμόσει μια από τις πιο ολοκληρωμένες πολιτικές για να μειώσει την παιδική παχυσαρκία.
Η εφαρμογή συντονισμένων πολλαπλών πολιτικών για τα τρόφιμα, όπως οι προειδοποιητικές ετικέτες στο μπροστινό μέρος των συσκευασιών, οι κανονισμοί για τα σχολικά τρόφιμα και οι περιορισμοί στη διαφήμιση, μπορεί να βοηθήσει στη μείωση των υψηλών ποσοστών που εμφανίζει η παιδική παχυσαρκία, όπως δείχνει έρευνα.
Ένα στα τέσσερα παιδιά ηλικίας 7-9 ετών στην Ευρώπη είναι υπέρβαρο ή παχύσαρκο, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα δεδομένα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ). Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά, καταλαμβάνοντας τη 2η θέση στην παχυσαρκία και την 3η στην υπερβαρότητα.
Η νέα έρευνα, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «The Lancet», εξετάζει το παράδειγμα της Χιλής.
Η Χιλή είναι μια χώρα που καταγράφει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά παγκοσμίως παιδιών παχύσαρκων και υπέρβαρων. Το 2016, η χώρα εφάρμοσε μια από τις πιο ολοκληρωμένες και φιλόδοξες πολιτικές τροφίμων στον κόσμο, που στόχευσαν σε τρόφιμα και ποτά με υψηλή περιεκτικότητα σε κορεσμένα λιπαρά, αλάτι και ζάχαρη.
Η νομοθεσία περιλαμβάνει:
- υποχρεωτικές προειδοποιητικές ετικέτες στο μπροστινό μέρος της συσκευασίας,
- περιορισμούς στην πώληση τέτοιων προϊόντων στα σχολεία και
- περιορισμούς στη διαφήμιση των τροφίμων που απευθύνονται σε παιδιά.
Οι ερευνητές, από το Universidad Adolfo Ibanez της Χιλής, το Ινστιτούτο Διατροφής και Τεχνολογίας Τροφίμων του Πανεπιστημίου της Χιλής και το Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας στις ΗΠΑ, αξιοποίησαν εθνικά δεδομένα για περισσότερα από 300.000 παιδιά ηλικίας τεσσάρων έως έξι ετών στη Χιλή. Συγκρίθηκαν τα στοιχεία για το βάρος και το ύψος των παιδιών πριν από την εφαρμογή του νόμου με αντίστοιχα στοιχεία μαθητών των ίδιων τάξεων μετά την έναρξη εφαρμογής της πρώτης φάσης του νόμου το 2016.
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα παιδιά που φοιτούσαν στο σχολείο για 18 μήνες μετά την εφαρμογή του νόμου ήταν λιγότερο πιθανό να είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα σε σχέση με παιδιά στις ίδιες τάξεις πριν από τη νομοθεσία. Στα κορίτσια ο κίνδυνος ήταν μειωμένος κατά 2,9%, ενώ στα αγόρια κατά 2,4%.
Παράλληλα, η μελέτη κατέγραψε οφέλη ακόμη και έπειτα από μόλις έξι μήνες εφαρμογής του νόμου. Τα κορίτσια είχαν 1,9% χαμηλότερο κίνδυνο υπερβολικού βάρους ή παχυσαρκίας και τα αγόρια 2,2%.
Χρειάζονται ολοκληρωμένες στρατηγικές και όχι αποσπασματικές παρεμβάσεις
Αν και ο αντίκτυπος στην παιδική παχυσαρκία μπορεί να φαίνεται σχετικά μικρός, οι ερευνητές τονίζουν ότι τα ευρήματα αυτά παρέχουν κρίσιμα επιστημονικά τεκμήρια για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής διεθνώς, οι οποίοι αναζητούν αποτελεσματικές παρεμβάσεις για την αντιμετώπιση της επιδημίας παιδικής παχυσαρκίας.
Οι ερευνητές επισημαίνουν, επίσης, ότι τα επόμενα στάδια του νόμου, τα οποία τέθηκαν σε ισχύ το 2018 και το 2019 και προέβλεπαν ακόμη αυστηρότερα όρια για τη ζάχαρη, τα κορεσμένα λιπαρά, το αλάτι και τις θερμίδες, δεν συμπεριλήφθηκαν στην ανάλυση. Ως εκ τούτου, η συνολική επίδραση του νομοθετικού πλαισίου ενδέχεται να είναι ακόμη μεγαλύτερη.
Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το ολοκληρωμένο πακέτο πολιτικών που εφαρμόζει η Χιλή απέναντι σε τρόφιμα και ποτά με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά, αλάτι, ζάχαρη ή θερμίδες πιθανότατα μειώνει τον κίνδυνο υπερβολικού βάρους και παχυσαρκίας στα παιδιά σχολικής ηλικίας.
Οι ερευνητές σημειώνουν ορισμένους περιορισμούς της μελέτης, όπως το ότι η σύγκριση των δύο ομάδων μαθητών βασίζεται στην υπόθεση ότι εάν ο νόμος δεν είχε εισαχθεί, όλοι οι μαθητές θα είχαν ακολουθήσει τις ίδιες διατροφικές τάσεις, κάτι που δεν μπορεί να ελεγχθεί.
Σε συνοδευτικό σχόλιο που δημοσιεύεται στο «The Lancet», η καθηγήτρια Σιμόν Πετιγκριού και η δρ Ντέιζι Κόιλ από το «George Institute for Global Health» της Αυστραλίας, οι οποίες δεν συμμετείχαν στη μελέτη, υπογραμμίζουν ότι τα νέα ευρήματα αποκτούν ιδιαίτερη σημασία σε ένα περιβάλλον όπου η αντίδραση της βιομηχανίας τροφίμων συχνά αποτελεί εμπόδιο στην υιοθέτηση πολιτικών δημόσιας υγείας.
Όπως επισημαίνουν, η μελέτη ενισχύει το επιχείρημα ότι οι κυβερνήσεις θα πρέπει να προχωρήσουν πέρα από τις αποσπασματικές παρεμβάσεις και να εφαρμόσουν ολοκληρωμένες στρατηγικές για τη βελτίωση του διατροφικού περιβάλλοντος.
