Του Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού
Οι αδελφοί Κοσμάς και Δαμιανός, οι οποίοι έζησαν την εποχή που αυτοκράτορας των Ρωμαίων ήταν ο Καρίνος (τέλη 3ου αι. μ.Χ.), ήταν ιατροί στο επάγγελμα και παρείχαν ιάσεις σε όλους όσους είχαν ανάγκη και για αντάλλαγμα δεν λάμβαναν χρήματα, αλλά το μόνο που ζητούσαν ήταν να πιστεύσουν στον Χριστό. Γι’ αυτό, άλλωστε, τους εδόθη και η επωνυμία «Ανάργυροι», που τους συνοδεύει από τότε ως τιμητικός τίτλος.
Κάποιοι όμως συκοφάντες, διέβαλαν τους Αγίους στον αυτοκράτορα και του είπαν ότι οι θεραπείες και τα θαύματα που επιτελούσαν τα έκαναν με μαγικές τέχνες. Τότε οι Άγιοι Ανάργυροι επειδή δεν ήθελαν να οδηγηθούν άλλοι αντί αυτών στον αυτοκράτορα, προσήλθαν μόνοι τους ενώπιόν του, και ο Καρίνος προσπάθησε να τους μεταπείσει να αρνηθούν τον Χριστό. Εκείνοι όμως, όχι μόνο δεν αρνήθηκαν την πίστη τους, αλλά κατάφεραν να μεταπείσουν και να αλλάξουν και τον ίδιο τον αυτοκράτορα, αφού και ο ίδιος δέχτηκε τις θεραπευτικές τους ιάσεις.
Συγκεκριμένα, όταν ο Καρίνος ανέκρινε τους Αγίους, μετατοπίστηκε η θέση του προσώπου του, και στράφηκε προς την ράχη του. Αμέσως τότε, οι Άγιοι τον θεράπευσαν με την προσευχή τους στον Χριστό. Εξαιτίας αυτού του θαύματος, πίστευσαν στον Χριστό όσοι βρίσκονταν εκείνη την στιγμή μπροστά σ’ αυτό που συνέβη, και ο ίδιος ο αυτοκράτορας τους έστειλε πίσω στους συγγενείς τους με μεγάλες τιμές.
Αργότερα όμως, μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα, οι Άγιοι φθονήθηκαν από τον ίδιο τον δάσκαλο που τους είχε μάθει την ιατρική επιστήμη, γιατί είχαν αποκτήσει μεγάλη δόξα και φήμη. Γι’ αυτόν τον λόγο, τους ανέβασε σε κάποιο όρος για να μαζέψουν, δήθεν, κάποια βότανα και εκεί τους επιτέθηκε με πέτρες και τους θανάτωσε.
Μέσα από τον βίο, λοιπόν, των Αγίων Αναργύρων, θαυμάζουμε την προσφορά τους προς τον πάσχοντα άνθρωπο, όχι για προσωπικό τους όφελος η δόξα η επαίνους, αλλά όλα προς δόξαν Θεού. Η καλλιέργεια της αρετής και ειδικότερα των αγαθών έργων είναι και πρέπει να είναι καθημερινό βίωμα και εμπειρία του Χριστιανού.
Ο Ιερός Χρυσόστομος μας παροτρύνει, «Να αφήσουμε την αρρωστημένη φλυαρία και να προχωρήσουμε στην εκτέλεση αγαθών πράξεων, όπως είναι η φιλαδελφία, η φιλοξενία και ιδιαιτέρως η ελεημοσύνη, για να κερδίσουμε τα αγαθά που μας υποσχέθηκε ο Θεός. Ο γνήσιος χριστιανός εκτελεί καλά έργα με κάθε επιμέλεια χωρίς να καυχάται, και ενδιαφέρεται μόνο ο Θεός να τα γνωρίζει, ο οποίος και θα αποδώσει στον καθένα ανάλογα με τα έργα του».
Γι’ αυτό, εξάλλου, τιμούμε τους Αγίους, γιατί χωρίς καθαρό νου και χωρίς την μίμηση της ζωής των Αγίων, δεν είναι δυνατόν κανείς να καταλάβει τον λόγο του Θεού. Η Θεότητα κατά τον Μεγάλο Αθανάσιο, δεν κατανοείται από λογικά επιχειρήματα, αλλά δια της πίστεως και του ευσεβούς φρονήματος μετ’ ευλαβείας.
Ας παρακαλούμε, λοιπόν, τους Αγίους και θαυματουργούς Αναργύρους, να πρεσβεύουν στον Κύριο, ώστε κάθε χάρισμα που μας έδωσε, να το καλλιεργούμε ταπεινά, με την συναίσθηση ότι τίποτε δεν μπορούμε να κατορθώσουμε χωρίς την βοήθειά Του, και με αγάπη προς τους συναθρώπους γύρω μας.
