Του Γιώργου Καρβουνιάρη
Δημοσιογράφος, Αν. Γραμματέας Τομέα Επικοινωνίας ΠΑΣΟΚ
Στην Άγκυρα, εκεί όπου κρίνεται πλέον το γεωπολιτικό βάρος κάθε χώρας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρέθηκε για ώρα να περιφέρεται στους διαδρόμους της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ αναζητώντας κάτι τόσο απλό όσο ένα βλέμμα του Ντόναλντ Τραμπ. Δεν το βρήκε. Ο Αμερικανός πρόεδρος είχε χρόνο για τον Μαρκ Ρούτε, χρόνο για τον Φρίντριχ Μερτς, άφθονο χρόνο και θερμά λόγια για τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, όμως για τον Έλληνα πρωθυπουργό δεν βρέθηκε ούτε μια χειραψία στα σοβαρά. Οι εικόνες αυτές δεν χρειάζονται σχολιαστή, μιλούν από μόνες τους, και η κυβερνητική επικοινωνία, όπως συνηθίζει σε τέτοιες περιπτώσεις, επέλεξε την τακτική της σιωπής.
Δεν πρόκειται για ζήτημα πρωτοκόλλου ή κακή στιγμή μπροστά στις κάμερες. Πρόκειται για την πιο καθαρή αποτύπωση της θέσης που έχει σήμερα η Ελλάδα στο διεθνές σκηνικό, μετά από χρόνια διακυβέρνησης που βάφτισε την υποχωρητικότητα «ρεαλισμό» και την απουσία στρατηγικής «ωριμότητα». Ενώ ο Ερντογάν διαπραγματεύεται ανοιχτά F-35 και γεωπολιτικά ανταλλάγματα, ο Μητσοτάκης περιορίστηκε να δηλώσει πως δεν θα σχολιάσει τις κοινές δηλώσεις Τραμπ και Ερντογάν, σαν να μην αφορούν άμεσα τη χώρα του. Η αγωνία της κυβέρνησης να μη φανεί ότι δυσαρεστείται με την Άγκυρα φανερώνει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που θέλει να προβάλει: μια χώρα που έχει συμβιβαστεί με τον ρόλο του υπάκουου συμμάχου, χωρίς αντίλογο, χωρίς φωνή, χωρίς καν την ελάχιστη διεκδίκηση ίσης μεταχείρισης.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχτισε επί χρόνια μια αφήγηση περί ενισχυμένου κύρους της Ελλάδας διεθνώς. Οι εικόνες από την Άγκυρα διαλύουν αυτή την αφήγηση μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα βίντεο. Δεν χρειάζεται καμία ερμηνεία πέρα από αυτό που βλέπει ο καθένας. Έναν πρωθυπουργό να αναζητά την αναγνώριση μιας ξένης δύναμης αντί να τη διεκδικεί, την ώρα που ο γείτονας ανταλλάσσει χαμόγελα και εξοπλιστικές υποσχέσεις.
Η εξωτερική πολιτική δεν κρίνεται από δηλώσεις εντυπωσιασμού ούτε από επικοινωνιακά τερτίπια. Κρίνεται από το αν μια χώρα κάθεται στο τραπέζι ως ισότιμος συνομιλητής ή περιμένει στην άκρη ένα νεύμα. Η Άγκυρα έδειξε καθαρά σε ποια κατηγορία έχει τοποθετήσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη την Ελλάδα, και η ευθύνη γι’ αυτό δεν ανήκει στον Τραμπ, ανήκει σε όσους επί χρόνια προτίμησαν την υποταγή από τη διεκδίκηση.
