Του Γιώργου Καρβουνιάρη
Δημοσιογράφος, Αν. Γραμματέας Τομέα Επικοινωνίας ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει κάθε δικαίωμα να ονειρεύεται μια δεύτερη πολιτική νιότη. Δεν έχει όμως κανένα δικαίωμα να παραποιεί την ιστορία και να μετατρέπει το ΠΑΣΟΚ σε βολικό μπαμπούλα, προκειμένου η Νέα Δημοκρατία να παίρνει ανάσα κάθε φορά που στριμώχνεται.

Το ΠΑΣΟΚ ήταν εδώ όταν ο κ. Τσίπρας ήταν ένας πολιτικά άφωνος βουλευτής των πίσω εδράνων. Ήταν εδώ όταν συγκρούστηκε με τη Δεξιά, όταν πλήρωσε βαρύ πολιτικό τίμημα για να μείνει η χώρα όρθια μέσα στην Ευρώπη, όταν έχτιζε το ΕΣΥ, την ΑΣΕΠ, τη Διαύγεια και δικαιώματα που σήμερα θεωρούνται δεδομένα. Και είναι εδώ σήμερα, η μόνη πολιτική δύναμη που καταφέρνει συστηματικά να φέρνει την κυβέρνηση Μητσοτάκη αντιμέτωπη με τις ευθύνες της σε διαφάνεια, θεσμούς και κοινωνικό κράτος.

Δεν είναι λοιπόν σύμπτωση ότι κάθε φορά που η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται στα σχοινιά, ο κ. Τσίπρας στρέφει τα πυρά του στο ΠΑΣΟΚ αντί στην κυβέρνηση. Το έκανε χθες, το κάνει και σήμερα, λίγο μετά μετά το πολυδιαφημισμένο rebranding της προσωπικής του πολιτικής επιχείρησης με νέο ΙΧ κόμμα. Αντί να ασκήσει πραγματική αντιπολίτευση, προτιμά να χτυπάει τον μόνο αντίπαλο που τον τρομάζει πραγματικά.

Ξαναθυμήθηκε λοιπόν τα δάνεια του ΠΑΣΟΚ. Τα ίδια γνωστά, καταγεγραμμένα, ελεγμένα και ρυθμισμένα δάνεια, για τα οποία δεν πάρθηκε ούτε ένα ευρώ νέου δανεισμού επί σημερινής ηγεσίας και τα οποία αποπληρώνονται κανονικά, βάσει συγκεκριμένων συμφωνιών με τις τράπεζες.

Εκεί όμως που η φωνή του κ. Τσίπρα χάνεται μυστηριωδώς είναι όταν η κουβέντα φτάνει στα δικά του οικονομικά. Ποιοι πλήρωσαν τις πανάκριβες προεκλογικές του καμπάνιες; Ποιοι χρηματοδότησαν τις επικοινωνιακές στρατιές και τις πολυδάπανες εκστρατείες προβολής των τελευταίων ετών; Ποιοι είναι οι χορηγοί που παραμένουν βολικά στο σκοτάδι; Σε αυτά, σιωπή ασυρμάτου.

Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό και τον αφορά προσωπικά: το ΠΑΣΟΚ χρωστά στις τράπεζες και το αποδεικνύει κάθε δόση που πληρώνει. Ο κ. Τσίπρας σε ποιους χρωστά και γιατί επιμένει να μην το λέει;

Ακόμη πιο αποκαλυπτικός είναι ο χρόνος που διάλεξε για την επίθεση. Την ώρα που το ΠΑΣΟΚ παλεύει το νερό να μείνει δημόσιο αγαθό, συγκρουόμενο ανοιχτά με κυβερνητικές επιλογές και ισχυρά συμφέροντα, την ώρα που ξαναφέρνει στο προσκήνιο μεγάλα θεσμικά και κοινωνικά ζητήματα, ο κ. Τσίπρας επέλεξε να μασάει ξανά παλιά αφηγήματα για δάνεια κομμάτων. Σύμπτωση; Δύσκολο να πειστεί κανείς.

Το αποτέλεσμα είναι απόλυτα μετρήσιμο. Η κυβέρνηση βγαίνει από τη γωνία, η δημόσια συζήτηση αλλάζει κατεύθυνση και ο κ. Τσίπρας, γίνεται ο πιο χρήσιμος συνοδοιπόρος της Νέας Δημοκρατίας ακριβώς τη στιγμή που εκείνη τον χρειάζεται περισσότερο.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό του πρόβλημα. Ότι το ΠΑΣΟΚ δεν χάθηκε όπως ήλπιζαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι, ότι παραμένει η μόνη δύναμη με προγραμματικό λόγο, θεσμική αξιοπιστία και κοινωνική απήχηση ικανή να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Δεξιάς. Και όσο κι αν προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία, δεν μπορεί πια να κρύψει ότι αυτός που κάποτε παρουσιάστηκε ως ο δήθεν νεκροθάφτης του ΠΑΣΟΚ, σήμερα είναι απλώς ο πιο πρόθυμος αντιπερισπασμός της κυβέρνησης Μητσοτάκη.