Τα τελευταία έτη καταγράφεται αυξημένο ενδιαφέρον για την παρουσία εισβολικών ειδών της οικογένειας Tetraodontidae, γνωστά ως pufferfish ή ψάρια-φούσκες στην Ανατολική Μεσόγειο, με κυριότερο είδος τον λαγοκέφαλο (Lagocephalus sceleratus). Ο λαγοκέφαλος είναι λεσσεψιανό είδος που εισήλθε στη Μεσόγειο μέσω της Διώρυγας του Σουέζ. Η παρουσία του λαγοκέφαλου είναι ιδιαίτερα έντονη στην ανατολική Μεσόγειο, με εγκατεστημένους πληθυσμούς σε Τουρκία, Κύπρο, Ελλάδα, Αίγυπτο και σε παράκτιες περιοχές της Εγγύς Ανατολής όπως Λίβανος, Ισραήλ και Συρία. Καταγραφές υπάρχουν επίσης στην κεντρική και δυτική Μεσόγειο, όπως σε Λιβύη, Τυνησία, Μάλτα, Ιταλία, Αδριατική και μέχρι την περιοχή του Γιβραλτάρ.
Ο λαγοκέφαλος αποτελεί ξενικό είδος με πολύ κοφτερά συγχωνευμένα δόντια/σιαγόνες, ασημόγκριζη ράχη με μαύρες κηλίδες και χαρακτηριστική ασημένια πλευρική ζώνη με πρώτη καταγραφή στα Ελληνικά θαλάσσια ύδατα το 2005. Πρόκειται για αδηφάγο θηρευτή, που προτιμά κεφαλόποδα όπως καλαμάρια, σουπιές και χταπόδια και επακόλουθη σημαντική μείωση των εμπορικών κεφαλόποδων σε περιοχές όπου το είδος ευδοκιμεί. Η παρουσία του είδους έχει συνδεθεί τόσο με περιστατικά δηλητηρίασης μετά από κατανάλωση όσο και με δήγματα σε ανθρώπους. Πρόσφατα δημοσιεύματα ανέδειξαν το θέμα ως δυνητικά σοβαρό ζήτημα δημόσιας υγείας, ιδίως μετά από αναφορές για περιστατικά τραυματισμών λουομένων σε παράκτιες περιοχές της χώρας.
Στη διεθνή βιβλιογραφία έχει δημοσιευθεί συγκεντρωτική καταγραφή περιστατικών υγείας από εισβολικά pufferfish στην Ανατολική Μεσόγειο για την περίοδο 2004–2023. Σύμφωνα με τη δημοσίευση, καταγράφηκαν 28 σωματικές επιθέσεις/δήγματα και τουλάχιστον 170 περιστατικά δηλητηρίασης, εκ των οποίων 143 μη θανατηφόρα και 27 θανατηφόρα. Είναι σημαντικό να διευκρινιστεί ότι σε ορισμένα δημοσιεύματα αναφέρθηκε λανθασμένα αριθμός 198 «επιθέσεων», ενώ ο αριθμός αυτός αφορά το σύνολο των καταγεγραμμένων συμβάντων που περιλαμβάνονταν στην ανάλυση και όχι αποκλειστικά τραυματισμούς. Οι τραυματισμοί/δήγματα που αναφέρθηκαν ήταν 28. Ωστόσο, η συγκεκριμένη καταγραφή δεν βασίστηκε σε επίσημο σύστημα επιτήρησης, αλλά σε συνδυασμό διαδικτυακών πηγών, βιβλιογραφίας, ιατρικών αρχείων, συνεντεύξεων και παρατηρήσεων. Το στοιχείο αυτό αναδεικνύει ένα σημαντικό κενό: την ανάγκη ύπαρξης συστηματικής και τυποποιημένης καταγραφής περιστατικών, ώστε να εκτιμηθεί με μεγαλύτερη ακρίβεια η πραγματική συχνότητα, η γεωγραφική κατανομή και η βαρύτητα των συμβάντων.
tempo24.news
