Ένα μεγάλο και παράδοξο θαύμα εορτάζει σήμερα η Εκκλησία. Η ευσεβής, αλλά στείρα Άννα, αναδεικνύεται θεουργικά ευτυχισμένη μητέρα της κεχαριτωμένης Μαρίας. Όπως ακριβώς συμβολικά είχε προτυπωθεί στην Παλαιά Διαθήκη, ότι η ξερή ράβδος του Ααρών βλάστησε θαυματουργικά, ότι επίσης ο βράχος Χωρήβ, μόλις δέχθηκε το κτύπημα από την ράβδο του Μωυσή, ανέβλυσε άφθονο νερό και έσωσε από τον θάνατο όλο τον ισραηλιτικό λαό, έτσι και η τρισευλογημένη κόρη της Άννας, η Κυρία Θεοτόκος, ως άλλος ζωηφόρος βλαστός και «αέναος πηγή», θα φυτρώσει «το άνθος το εύοσμον» και θα ξεδιψάσει τον νέο λαό του Θεού, την Εκκλησία, με τα θεία νάματα, που άφθονα θα πηγάσουν από την κοσμοσώτειρα πηγή της κοιλίας Της.
Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς στην ομιλία του στο «Γενέσιο της Θεοτόκου» αναφέρει: «Σήμερα η προφητευμένη ράβδος εβλάστησε από την ρίζα του Ιεσσαί, από την οποία “εβγήκε ανθός”, που δεν δέχεται μαρασμό, αλλά και ανακαλεί την φύση μας, που εμαράθηκε και γι’ αυτό εξέπεσε από τον αμάραντο τόπο της τρυφής του Παραδείσου, και την επαναφέρει στο ευθαλές και της χαρίζει το αειθαλές, την ανεβάζει προς τον ουρανό και την εισάγει πάλι στον Παράδεισο. Ελάτε όλα τα έθνη, κάθε ανθρώπινη γενιά, και κάθε γλώσσα, και κάθε ηλικία, και κάθε αξίωμα, να γιορτάσουμε με αγαλλίαση την γέννηση της παγκοσμίου χαράς, της Θεοτόκου, που ανόρθωσε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, που άλλαξε την λύπη της πρώτης μας μητέρας, της Εύας, σε χαρά. Εκείνη άκουσε την απόφαση του Θεού: «Με πόνους να γεννάς τα παιδιά σου». Αυτή: «Χαίρε, Κεχαριτωμένη». Εκείνη: «Στον άνδρα σου η υποταγή σου». Αυτή: «Ο Κύριος είναι μαζί σου».
Υπόθεση, λοιπόν, παγκοσμίου χαράς αποτελεί το γενέθλιον της Παναγίας μας. Δεν θα πρέπει να λησμονούμε, βέβαια, ότι για να υπάρξει αυτή η παγκόσμια χαρά, συνετέλεσαν δύο απλές και ταπεινές ψυχές. Ο Ιωακείμ και η Άννα. Λάτρευαν τον Θεό μυστικά στην καρδιά τους. Άφηναν τον πόνο τους για την ατεκνία τους, με εμπιστοσύνη και προσευχή ενώπιον του Θεού. Και από εκείνη την λατρεία του Θεού, την εμπιστοσύνη στον Θεό, την ανάθεση της ζωής τους στον Θεό, την καθαρότητα της καρδιάς τους, την απλότητά τους και την ταπείνωσή τους, έγινε το μέγα θαύμα. Από τους πρώην στείρους γονείς, να προέλθει η λύση της ανθρώπινης στειρότητος. «Όπου Θεός βούλεται, νικάται φύσεως τάξις».
Διότι γενικά η ανθρώπινη φύση, μετά τον χωρισμό της από τον Θεό έγινε πνευματικώς στείρα. Οι άνθρωποι τεκνοποιούσαν μεν, αλλά δεν μπορούσε να γεννηθεί μέσα τους ο Θεός. Και γι’ αυτό η ανθρώπινη φύση ήταν στείρα από τον Θεό. Έπρεπε, λοιπόν, να λυθεί η πνευματική στειρότητα. Έπρεπε να βρεθεί κάποια ύπαρξη, η οποία θα μπορούσε να γεννήσει τον Θεό, και η ανθρώπινη φύση να καταστεί Θεοτόκος. Και αυτό έγινε με την Κυρία Θεοτόκο, η οποία εκ στείρας μητρός εγεννήθη, για να λύσει την στειρότητα όχι μόνο της μητρός της, αλλά και της ανθρωπίνης φύσεως συνολικά.
Και πράγματι, η ανθρώπινη φύση, εν τη Θεοτόκω γέννησε τον Θεό. Γεγονός, «το μόνον καινόν υπό τον ήλιον» (Ιω. Δαμασκηνός). Οι δύο φύσεις, η θεία και η ανθρώπινη, ενώθηκαν μέσα στην κοιλία της Παναγίας μας, ανοίγοντάς μας τον δρόμο να γίνουμε γόνιμοι κατά Χριστόν, είτε έχουμε παιδιά είτε όχι, είτε είμαστε κληρικοί είτε λαϊκοί.
Όπως, λοιπόν, η Θεοτόκος γέννησε τον Υιό του Θεού, έτσι και ο χριστιανός οφείλει να υπερβαίνει την «ατεκνία» της αμαρτίας, την άγονη, εκτός του Αγίου Πνεύματος, ανθρώπινη φύση. Και να καθίσταται ο άνθρωπος, γονιμοποιούμενος από την Χάρι του Αγίου Πνεύματος, ικανός να καλλιεργεί τις άγιες αρετές, και να καθίσταται καρποφόρος και πνευματικός. Να ζει την αγιότητα και να γεννά μέσα του τον ίδιο τον Χριστό. Κάθε άνθρωπος να είναι χριστοφόρος, όπως η Κυρία Θεοτόκος ήταν ο πρώτος Χριστοφόρος άνθρωπος που φάνηκε πάνω στην γη.