Ήταν πριν από έναν χρόνο, όταν έσβησε ξαφνικά η ματιά του Γιώργου Παυλάκη, του φίλου μας, βυθίζοντας στο πένθος την οικογένειά του, όσους τον αγάπησαν και τους συναδέλφους του.

Ήταν Σεπτέμβρης του 2025. Μια ακόμη ημέρα δουλειάς, ένα ακόμη ρεπορτάζ, από εκείνα που ο Γιώργος υπηρετούσε με συνέπεια και επαγγελματισμό. Μόνο που εκείνη η ημέρα έμελλε να είναι διαφορετική.

Ο αγαπημένος μας Γιώργος έφυγε ξαφνικά, χωρίς να προλάβουμε να τον αποχαιρετήσουμε, χωρίς να προλάβουμε να του πούμε πόσο καλός συνάδελφος ήταν. Πόσο πεισματάρης, πόσο μπειραχτήρι με όλους.

Κι είναι ίσως αυτή η μεγαλύτερη ειρωνεία της δουλειάς μας. Ο Γιώργος είχε βρεθεί αμέτρητες φορές πίσω από μια είδηση θανάτου. Είχε κληθεί να καλύψει δύσκολες στιγμές, να μεταφέρει με λέξεις τον ανθρώπινο πόνο, να σταθεί απέναντι σε γεγονότα που κανείς δεν θα ήθελε να ζήσει.

Τον Σεπτέμβρη του 2025, όμως, ήρθε η στιγμή να γράψουμε εμείς για εκείνον.
Για τον Γιώργη που έφυγε εν ώρα καθήκοντος.

Βρισκόταν στη Φωκίδα, μαζί με τον δημοσιογράφο Κωνσταντίνο Φλαμή, για να καλύψουν ρεπορτάζ σχετικά με τη χαμηλή στάθμη του φράγματος του Μόρνου.

Στην επιστροφή τους οι δύο δημοσιογράφοι επέβαιναν σε ξεχωριστά οχήματα. Κάποια στιγμή, ο Γιώργος έκανε σήμα στον Κωνσταντίνο πως δεν αισθανόταν καλά.
Σταμάτησαν. Επικοινώνησαν με γιατρό και ακολούθησαν τις οδηγίες που τους δόθηκαν. Ο Κωνσταντίνος επέμενε να μεταφερθεί ο Γιώργος όσο το δυνατόν γρηγορότερα σε ιατρική μονάδα. Εκείνος, όμως, θέλησε να συνεχίσει να οδηγεί.

Έφτασαν τελικά στο Κέντρο Υγείας Λιδωρικίου.
Μόλις ο Γιώργος στάθμευσε, υπέστη σοβαρό καρδιακό επεισόδιο, σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις. Αφησε πίσω του δύο παιδιά και μια μεγάλη ρεπορταζιακή παρακαταθήκη.

Έναν χρόνο μετά, τον θυμόμαστε όπως τον γνωρίσαμε. Πάντα χαμογελαστό και ακούραστο.