Να γίνουμε με τον τρόπο της ζωής μας απόστολοι και ευαγγελιστές της αγάπης του Χριστού

Του Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού

Στο μέσον του Σεπτεμβρίου, υψώνεται ο Τίμιος Σταυρός, το υπέρτατο σύμβολο της θυσίας και της αγάπης του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Ουσιαστικά, ολόκληρος ο μήνας είναι αφιερωμένος σ’ αυτόν. Απόδειξη αποτελεί η επιθυμία της Εκκλησίας μας να ονομάσει την μεν Κυριακή πριν από τη μεγάλη αυτή εορτή «Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού», την δε επομένη «Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού». Σε αυτή την Κυριακή, λοιπόν, βρισκόμαστε σήμερα.

Το σημερινό Ευαγγέλιο αποτελεί συγχρόνως πρόσκληση αλλά και αποκάλυψη. Ο ίδιος ο Κύριος, μέσα από την περικοπή του Ευαγγελίου του Ευαγγελιστού Μάρκου, απευθύνεται προς εμάς, οι οποίοι έχουμε επιλέξει να ονομαζόμαστε Χριστιανοί. Με λιτότητα αλλά και με πλήρη σαφήνεια μας προσκαλεί και συγχρόνως μας αποκαλύπτει ποιό είναι το περιεχόμενο της λέξεως «Χριστιανός».

Το προσωνύμιο αυτό εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Αντιόχεια και, από τότε, δισεκατομμύρια άνθρωποι το έκαναν συνώνυμο της ταυτότητός τους, δηλώνοντας προς τον κόσμο πως ανήκουν στον Χριστό, πως η διδασκαλία και το παράδειγμά Του ρυθμίζουν την ζωή τους και πως επιθυμούν να ακολουθήσουν τον δικό Του δρόμο.

Ο δρόμος αυτός, όμως, δεν έχει χαραχθεί από την ανθρώπινη διάνοια, ούτε καν από την Εκκλησία Του, αλλά από Εκείνον, ο οποίος σήμερα μας τον αποκαλύπτει, μην επιτρέποντάς μας καμία παρερμηνεία ή αμφιβολία:

«Ει τις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» (Μρκ. 8:34). Δηλαδή: «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του κι ας με ακολουθεί».

Η φράση αυτή απαντά στα ερωτήματα του κάθε Χριστιανού για το τί πρέπει να κάνει, ποιόν δρόμο να ακολουθήσει και ποιό είναι το νόημα της ζωής. Κάθε λέξη της εμπερικλείει πνευματικό βάθος και αποτελεί ασφαλή πυξίδα ζωής. Πόση ευγένεια, σεβασμό στην ανθρώπινη ελευθερία και διακριτικότητα κρύβουν οι πρώτες λέξεις της! «Όποιος θέλει».

Ο Χριστός παραμένει πάντα παρών και διαθέσιμος, επιθυμώντας μία συνάντηση μαζί μας, η οποία να στηρίζεται στην ανθρώπινη ελευθερία. Δεν εκβιάζει, ούτε απειλεί, ούτε εξαναγκάζει. Προσκαλεί να αποδεχθούμε Εκείνον, ο Οποίος δεν περιμένει από εμάς τίποτα, αλλά είναι Έτοιμος να μας προσφέρει τα πάντα.

Ας συνεχίσουμε, όμως: Ο Χριστός μας καλεί να Τον ακολουθήσουμε. Κάθε φορά που βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι της ζωής, είναι λογικό να μας διακατέχει ένα ερώτημα, ίσως και μία αγωνία: «Πού οδηγεί ο δρόμος που θα επιλέξω; Τί κινδύνους κρύβει; Υπάρχει κάποιος που τον περπάτησε και μπορεί να μου δώσει οδηγίες πορείας;»

Ο Χριστός, αδελφοί μου, δεν μας στέλνει σε έναν δρόμο. Μας καλεί να γίνουμε συνοδοιπόροι Του σε ένα διαρκές ταξίδι στην ιστορία. «Μη φοβάστε», μας λέει, «Αν κοιτάξετε μπροστά σας, θα με διακρίνετε να περπατώ. Αν κοιτάξετε κάτω, θα δείτε τα ματωμένα μου βήματα». Δεν είναι εύκολος ο δρόμος, στον οποίο σας καλώ. Μπορώ, όμως, να σας διαβεβαιώσω για δύο πράγματα: Πρώτον, πως ποτέ δεν θα μείνετε μόνοι και αβοήθητοι. Και δεύτερον, πως, στο τέλος αυτού του δρόμου, που άλλοτε είναι δύσκολος και άλλοτε επώδυνος, βρίσκεται η χαρά της Αναστάσεώς μου και η ατέρμονη μακαριότητα της Βασιλείας».

Λοιπόν;. Τί πρέπει να κάνουμε, από την στιγμή που επιλέγουμε ελεύθερα να ακολουθήσουμε τον Χριστό; Δύο πράγματα: Κατ’ αρχάς να απαρνηθούμε τον εαυτό μας! Αλήθεια, τί σημαίνει αυτό; Πώς μπορεί κάποιος να απαρνηθεί αυτό που είναι;

Η απάρνηση, αδελφοί μου, δεν σημαίνει άρνηση του εαυτού μας, αλλά εκθρόνισή του από τον αλαζονικό θρόνο του εγωισμού.

Ο Χριστός μας καλεί να πάψουμε να θεωρούμε τον εαυτό μας ως το κέντρο του κόσμου και να έχουμε ως πρώτο και, συχνά, μοναδικό κίνητρο την ατομική μας ωφέλεια και εξυπηρέτηση. Αντίθετα, μας καλεί στην χαρά που προσφέρει η προθυμία μας να μετατρέπουμε σε θέλημά μας την ωφέλεια και την εξυπηρέτηση του αδελφού μας.

Και κατόπιν; Να σηκώσουμε τον σταυρό μας! Και αυτό, τί σημαίνει; Λέμε συχνά για κάποιον άνθρωπο που υποφέρει πως «σηκώνει τον σταυρό του». Η σημερινή περικοπή, όμως, προσφέρει μια ευρύτερη και υψηλότερη διάσταση: Ο σταυρός που καλούμαστε να σηκώσουμε δεν αποτελεί ανθρώπινη κατασκευή, που αφορά μόνον εμάς, αλλά αντίγραφο του Σταυρού του Κυρίου μας.

Θυμάστε, από την πορεία του Χριστού προς τον Γολγοθά, την στιγμή, κατά την οποία, από το βάρος του Σταυρού, τα γόνατά Του λυγίζουν και καλείται ο Σίμων ο Κυρηναίος να Τον βοηθήσει; Αλήθεια, τί ήταν αυτό που έκανε τόσο βαρύ τον Σταυρό του Χριστού; Η απάντηση βρίσκεται στα λόγια του Ιωάννου του Προδρόμου, όταν αντικρίζει τον Χριστό που προσέρχεται να βαπτιστεί: «Ιδού ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου» (Ιω. 1:29).

Ο Ιησούς, στην πορεία Του προς τον Γολγοθά, κάποια στιγμή λυγίζει από το βάρος των αμαρτιών μιας ολόκληρης ανθρωπότητος. Αυτός, όντας αθώος, επωμίζεται τις συνέπειες των δικών μας σφαλμάτων.

Η κορυφαία αυτή θεολογική αλήθεια αποτελεί και την ουσία του δικού μας σταυρού: Όποιος ακολουθεί τον Χριστό, δεν επωμίζεται μόνο το βάρος των δικών του λαθών, αλλά προσφέρει, όσο αντέχει, χέρι βοηθείας σε ολόκληρη την κοινωνία, μην εξετάζοντας ποιός φταίει, αλλά αναζητώντας τι μπορεί να προσφέρει σε εκείνους που υποφέρουν, έστω και από τα δικά τους λάθη.

Ο κόσμος συχνά επιμένει να δικάζει και να καταλογίζει ευθύνες. Ο Χριστιανός, όμως, είναι πάντα διαθέσιμος να γιατρέψει πληγές, χωρίς να αναζητά διαρκώς τους ενόχους.

Η λέξη «Χριστιανός» δεν αποτελεί απλώς στοιχείο ταυτότητος, αλλά συγκεκριμένο τρόπο ζωής, όπως τον δίδαξε ο Εσταυρωμένος. Όποιος Τον ακολουθεί, μαθαίνει τί σημαίνει «αληθινός Χριστιανός»: Είναι μια μεγάλη αγκαλιά που θέλει να μοιάσει σε εκείνα τα πάνσεπτα και αιματοβαμμένα χέρια που απλώθηκαν κάποτε πάνω στον Σταυρό. Μια αγκαλιά, έτοιμη να παρηγορήσει, να περιθάλψει και να στηρίξει όλον τον κόσμο, χωρίς να εξαναγκάζει και χωρίς να διαχωρίζει τους ανθρώπους.

Ας αγωνιστούμε, λοιπόν, να βιώσουμε το αληθινό νόημα της λέξεως «Χριστιανός». Ας έχουμε το βλέμμα μας προσηλωμένο στην μορφή Εκείνου που προπορεύεται, φέροντας στους ώμους Του τον Σταυρό των αμαρτιών όλων των ανθρώπων. Ας Του ζητούμε διαρκώς να μας αξιώσει να βιώσουμε, έστω και ψήγματα, από την δική Του απέραντη αγάπη. Ας γίνουμε κι εμείς, με τον τρόπο της ζωής μας, απόστολοι και ευαγγελιστές αυτής της αγάπης.