Τουφεκούλας Βασίλειος
Υπεύθυνος Εθελοντισμού και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ν.Ε. ΟΝΝΕΔ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ
Οι πρόσφατες εικόνες γενικευμένης αναταραχής στη Γαλλία, σε συνδυασμό με την επαναλαμβανόμενη πραγματικότητα των καταλήψεων στα ελληνικά δημόσια ιδρύματα, δεν αποτελούν απλώς εκδηλώσεις συγκυριακής έντασης. Συνιστούν το σύμπτωμα μιας βαθύτερης, χρόνιας παθογένειας: της εμμονής σε μια αναχρονιστική κουλτούρα άρνησης, η οποία εξισώνει αυθαίρετα τη δημοκρατική συμμετοχή με την παρεμπόδιση της λειτουργίας των θεσμών και την απαξίωση της δημόσιας περιουσίας.
Για δεκαετίες, εμπεδώθηκε στην πατρίδα μας η αντίληψη ότι η κοινωνική ευαισθησία αποδεικνύεται αποκλειστικά μέσα από την οξύτητα της διαμαρτυρίας. Κάθε φορά που προκύπτει μία διαφωνία ή μία μεταρρυθμιστική προσπάθεια, το πρώτο ανακλαστικό ορισμένων μειοψηφιών είναι το κλείσιμο των σχολών, η διακοπή της εκπαιδευτικής διαδικασίας και η επιβολή της δικής τους βούλησης επί της πλειοψηφίας. Ωστόσο, η δημοκρατία δεν ορίζεται από το δικαίωμα της αυθαιρεσίας, αλλά από την προστασία των κανόνων και του κοινού καλού.
Ως νέος άνθρωπος που πέρασε από τα αμφιθέατρα του ελληνικού πανεπιστημίου και βίωσε τη ματαίωση των χαμένων εξεταστικών και των βανδαλισμένων χώρων, οφείλω να διατυπώσω μια ξεκάθαρη αλήθεια: η πρόοδος μιας κοινωνίας δεν οικοδομήθηκε ποτέ πάνω σε κλειστές πόρτες και σπασμένα έδρανα. Το δημόσιο πανεπιστήμιο, όπως και κάθε δημόσια υποδομή, δεν ανήκει σε εκείνους που το καταλαμβάνουν· ανήκει στον Έλληνα φορολογούμενο που το χρηματοδοτεί από το υστέρημά του και, πρωτίστως, στους φοιτητές από τα πιο αδύναμα οικονομικά στρώματα, για τους οποίους η μόρφωση αποτελεί το μοναδικό εφόδιο κοινωνικής κινητικότητας. Όταν κλείνει ένα ίδρυμα, οι πρώτοι που πλήττονται είναι εκείνοι που δεν έχουν την πολυτέλεια του χαμένου χρόνου.
Απέναντι σε αυτό το αδιέξοδο μοντέλο, η δική μας παράταξη αντιτάσσει μια άλλη φιλοσοφία: την κουλτούρα της ατομικής και συλλογικής ευθύνης.
Σε μια ευνομούμενη πολιτεία, ο ενεργός πολίτης δεν ετεροπροσδιορίζεται από το τι καταστρέφει ή τι απαγορεύει, αλλά από το τι παράγει και τι προστατεύει. Εδώ ακριβώς εντοπίζεται η καταλυτική σημασία του εθελοντισμού. Ο εθελοντισμός δεν είναι μια αόριστη, συναισθηματική φιλανθρωπία· είναι βαθύτατα πολιτική πράξη καθήκοντος. Είναι η συνειδητή απόφαση του πολίτη να αφιερώσει χρόνο, γνώση και κόπο για να καλύψει ανάγκες, να προστατεύσει το περιβάλλον, να σταθεί δίπλα στον ευάλωτο και να αναβαθμίσει τον τόπο του.
Αντί να εκτονώνουμε τη δημιουργικότητα και την ενέργεια της νέας γενιάς σε άγονους αποκλεισμούς, έχουμε χρέος να τη διοχετεύσουμε σε έργα με απτό αποτύπωμα. Ο πραγματικός ριζοσπαστισμός της εποχής μας δεν βρίσκεται στη συνθηματολογία των τοίχων, αλλά στη συντήρηση των σχολικών κτιρίων, στην ενίσχυση της πολιτικής προστασίας, στην εκπαίδευση των ηλικιωμένων στις νέες τεχνολογίες και στην καθημερινή υπεράσπιση της ποιότητας ζωής στις γειτονιές μας.
Η τοπική μας οργάνωση επιλέγει συνειδητά αυτόν τον δρόμο. Αρνούμαστε να αποδεχθούμε την παρακμή και την αδράνεια ως κανονικότητα. Καλούμε κάθε συμπολίτη μας, και ιδιαίτερα τους νέους που αρνούνται να εγκλωβιστούν στα στερεότυπα του παρελθόντος, να συμμετάσχουν στις πρωτοβουλίες μας. Η κοινωνία μας δεν έχει ανάγκη από άλλους επαγγελματίες διαμαρτυρόμενους· έχει ανάγκη από ανθρώπους της ευθύνης, της γνώσης και της πράξης.
