Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα αναφορά έκανε ο Νίκος Παππάς κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο Αγρίνιο. Ερωτηθείς από το AgrinioSite.gr για την αναδιοργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ και τις εξελίξεις στο εσωτερικό του κόμματος, αποκάλυψε ότι συνάντησε τυχαία στον δρόμο τον Μίλτο Ζαμπάρα, ο οποίος, όπως υποστήριξε, του είπε ότι θα παραιτηθεί τη Δευτέρα.
Μόνο που η Δευτέρα πέρασε και η παραίτηση δεν ήρθε!
Και εδώ αρχίζουν τα ενδιαφέροντα. Διότι, για να είμαστε δίκαιοι, ο Μίλτος Ζαμπάρας ουδέποτε ανακοίνωσε δημοσίως ότι θα παραιτηθεί τη συγκεκριμένη ημέρα. Την πληροφορία τη μετέφερε ο Νίκος Παππάς. Συνεπώς, αν κάποιος εκτέθηκε από τη συγκεκριμένη χρονική πρόβλεψη, αυτός δεν είναι ο Αιτωλοακαρνάνας βουλευτής.
Επειδή, όμως, η παραπολιτική μας στήλη συνηθίζει να διαβάζει και πίσω από τις λέξεις, επιτρέψτε μας μια σκέψη: μήπως σε εκείνη τη σύντομη, τυχαία συνάντηση ο Μίλτος Ζαμπάρας είπε κάτι του τύπου «από Δευτέρα» και ο Νίκος Παππάς έσπευσε να το μετατρέψει σε συγκεκριμένη ημερομηνία παραίτησης;
Δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς ειπώθηκε. Εκείνο που προκαλεί, πάντως, εντύπωση είναι η ευκολία με την οποία ένα κορυφαίο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ δημοσιοποιεί την επικείμενη αποχώρηση ενός βουλευτή του κόμματος.
Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μας, το πραγματικό πολιτικό ζήτημα.
Διότι ο Νίκος Παππάς, αντί να ανακοινώνει πότε θα φύγει ο Μίλτος Ζαμπάρας, ίσως θα ήταν προτιμότερο να προσπαθεί να τον πείσει να μείνει!
Ο Μίλτος Ζαμπάρας δεν είναι ένα τυχαίο πολιτικό πρόσωπο. Είναι ένας βουλευτής με ουσιαστική παρουσία, πολιτική διαδρομή και σημαντική απήχηση στην Αιτωλοακαρνανία. Ένας άνθρωπος που έχει καλλιεργήσει σχέσεις εμπιστοσύνης με την τοπική κοινωνία, διατηρώντας ένα προσωπικό πολιτικό αποτύπωμα που δεν εξαρτάται αποκλειστικά από την κομματική του ταυτότητα.
Και, κυρίως, ένας πολιτικός που έχει δείξει ότι αντιμετωπίζει την πολιτική με αξιοπρέπεια, συνέπεια και προσωπικές αρχές. Δεν είναι, λοιπόν, παράλογο να δυσκολεύεται να συνεχίσει σε έναν πολιτικό φορέα του οποίου η σημερινή πορεία ενδέχεται να απέχει από όσα ο ίδιος πίστεψε και υπηρέτησε.
Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι γιατί φεύγει ο Ζαμπάρας. Το ερώτημα είναι γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει περισσότερα για να τον κρατήσει.
Γιατί, όταν ένα κόμμα χάνει στελέχη με κοινωνική αναφορά, πολιτική εμπειρία και εκλογική απήχηση, δεν χάνει απλώς έναν ακόμη βουλευτή. Χάνει πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο.
Και αν η αντιμετώπιση των στελεχών που συμπορεύθηκαν μαζί του επί χρόνια περιορίζεται σε δημόσιες αναφορές για το πότε θα αποχωρήσουν, τότε ίσως δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ολοένα και περισσότεροι επιλέγουν την έξοδο.
Όσο για τον Μίλτο Ζαμπάρα, η ενδεχόμενη αποχώρησή του δεν αναιρεί ούτε την πολιτική του διαδρομή ούτε την εκτίμηση που απολαμβάνει στην Αιτωλοακαρνανία.
Και μια τελευταία παρατήρηση: Αν στον ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθήσουν να αντιμετωπίζουν με τέτοια ευκολία την απώλεια στελεχών που διαθέτουν πραγματικό έρεισμα στην κοινωνία, τότε η επιστροφή σε χαμηλά μονοψήφια ποσοστά ίσως πάψει να αποτελεί απλώς ένα δυσοίωνο σενάριο.
Γιατί τα κόμματα δεν μικραίνουν μόνο όταν τα εγκαταλείπουν οι ψηφοφόροι τους.
Μικραίνουν και όταν δεν αντιλαμβάνονται την αξία εκείνων που τα εγκαταλείπουν και γιατί αναζητούν κάτι άλλο που να τους εκφράζει!
