Ολόκληρο τμήμα της απότομης πλαγιάς απέναντι από τον οικισμό Κοσκινά της Τοπικής Κοινότητας Δρυμώνα στο ορεινό Θέρμο, η οποία απέχει λιγότερο από 500 μέτρα από τον οικισμό σε ευθεία γραμμή, αποκολλήθηκε και κατέρρευσε με πάταγο σήμερα το μεσημέρι, Παρασκευή 13 Απριλίου 2018 και ώρα 13:05 μ.μ..
Μεγάλο μέρος της πλαγιάς κάτω από το σημείο εκδήλωσης της κατολίσθησης καλύφθηκε από την κατολισθαίνουσα μάζα, ενώ μέρος αυτής της μάζας συσσωρεύτηκε στην κοίτη του Κοσκινορέματος, (παράρεμα του Γιδομανδρίτη), στο τμήμα αυτού που διέρχεται κάτω από την εκκλησία του χωριού.
Τα φαινόμενο, το οποίο δεν συνιστά πρόβλημα για την ασφάλεια του οικισμού, εξελίχθηκε σταδιακά με αυξανόμενη συνεχώς ένταση από τη στιγμή της εκδήλωσής του, προ δεκαπενθημέρου περίπου, ως τη στιγμή της πλήρους κατάρρευσης του τμήματος εδάφους που κατολίσθησε.
Οι κάτοικοι του οικισμού είχαν καταστεί αυτό το διάστημα αυτήκοοι και αυτόπτες μάρτυρες αφενός της αποκόλλησης και κατρακυλίσματος μικρότερων και μεγαλύτερων βράχων προερχόμενων από την εν λόγω περιοχή και αφετέρου των τριγμών του εδάφους και των ρωγμών που σημειώνονταν εκεί και οι οποίες γίνονταν όλο και πιο εμφανείς ακόμη και από τον ίδιο τον οικισμό όσο πλησίαζε η ώρα της πλήρους κατάρρευσης.
Οι προβαλλόμενες φωτογραφίες από τον χώρο της κατολίσθησης, οι οποίες λήφθηκαν από κατοίκους της Κοσκινάς και είναι αναρτημένες σε προσωπικούς λογαριασμούς χρηστών στο facebook, αποτυπώνουν με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο το εντυπωσιακό αυτό γεωλογικό φαινόμενο.
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει, βέβαια, ότι η γη είναι ζωντανός οργανισμός και όχι νεκρό σώμα. Ένας οργανισμός που εξελίσσεται ακατάπαυστα. Το συγκεκριμένο φαινόμενο, μάλιστα, αποτελεί ένα απειροελάχιστο επεισόδιο από αυτά που αναφέρονται στις γεωλογικές μεταμορφώσεις που συμβαίνουν συνεχώς γύρω μας και εντάσσεται στην καθ’ όλα φυσιολογική εξέλιξη στη γεωλογική ιστορία του πλανήτη στον οποίο ζούμε. Μια εξέλιξη που δεν έπαψε ως τώρα, ούτε θα πάψει ποτέ και στο μέλλον, να λαμβάνει χώρα σε όλα τα μήκη και πλάτη του σύμπαντος με διαφορετικές μορφές και με κυμαινόμενη ένταση κάθε φορά.
Κλείνοντας, θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθούμε, με την ευκαιρία αυτής της αναφοράς, στην ακατανίκητη δύναμη της φύσης!
Δύναμη που ενίοτε προκαλεί σοκ και δέος!!
Γι’ αυτό και η φύση δικαιούται τον σεβασμό μας!!!
Νίκος Κωστακόπουλος
