Με τη δημαγωγία, τους τυχοδιωκτισμούς και την ανευθυνότητα της δημοτικής αρχής Mεσολογγίου, δυστυχώς, ο εφιάλτης της φτωχοποίησης, της κοινωνικής ύφεσης και του πολιτικάντικου μοντέλου Διοίκησης οδηγεί με μαθηματική βεβαιότητα το Δήμο μας σε μία ακόμη χαμένη πενταετία. Και αν η Διοίκηση θεωρεί ότι το «συμμάζεμα» της καθημερινότητας και η ισορρόπηση του παραλίγο χρεωκοπημένου Δήμου με τη βοήθεια της Κυβέρνησης (της προηγούμενης και της τωρινής – εξόφληση ληξιπροθέσμων), έχοντας όμως χρεοκοπημένη τη ΔΕΥΑΜ, αποτελούν επιτυχία, τότε υπάρχει σαφής διαφορετική κουλτούρα αντίληψης.
Γιατί τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του Δήμου μας παραμένουν ανενεργά. Αναφέρω μερικά για πολλοστή φορά, Μαρίνα, Λιμάνι, Τουρλίδα, Ιστορικοί χώροι, γεφύρια Αιτωλικού, Λιμνοθάλασσα, παραλία Λούρου και Διόνι δίχως νερό κτλ.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο μόνος τρόπος σωτηρίας για το Δήμο βρίσκεται στην ανάπτυξη. Βρίσκεται δηλαδή στη δημιουργία, στη συλλογική και στην ατομική προσπάθεια. Αυτή τη στιγμή, όμως, ζούμε σε ένα παντελώς αντιαναπτυξιακό καθεστώς, σε μία παντελώς εχθρική για την ανάπτυξη κατάσταση. Και φυσικά οι ευθύνες δεν αφορούν μόνο την εκάστοτε Διοίκηση του Δήμου, όπως και τη σημερινή, αλλά και την κεντρική Κυβέρνηση.
Ο κ. Δήμαρχος προσπαθεί –του διαμηνύω ότι προσπαθεί επί ματαίω– να εμβολίσει «αντίπαλο» μέρος του εκλογικού Σώματος. Το προσπαθεί με πονηρές αναθέσεις ( διαπραγματεύσεις πλέον ) στο πλαίσιο της προσπάθειας για την προσωπική πολιτική του επιβίωση, την καριέρα, έχει δε όλα τα χαρακτηριστικά του πολιτικού τυχοδιωκτισμού που τον χαρακτηρίζει.
Κανένας στον Δήμο μας δεν θεωρεί τον κύριο Καραπάνο εκπρόσωπο του μοντέλου που θα βγάλει το Δήμο μας από το τέλμα. Πίστεψαν σε αυτόν, ένας από αυτούς και εγώ, και απογοητευτήκαμε τα μάλα. Πέρα από οποιαδήποτε κριτική μπορεί να ασκήσει ένας πρώην συνεργάτης του κοιτάξτε γύρω σας. Η δημοτική αρχή κλείνει τέσσερα χρόνια. Έχει πάρει χρήματα όσα δύο και τρεις δημοτικές αρχές μαζί. Δείξτε μου ένα μεγάλο Αναπτυξιακό έργο. Να αναφερθώ στις χαμένες διεκδικήσεις; Το Μεσολόγγι παρακμάζει και μετατρέπεται σε πόλη συνταξιούχων και άνεργων δημοτών. Τα στοιχεία του ΟΑΕΔ σοκάρουν. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ συρρικνώνεται δραματικά ενώ επενδυτικό ενδιαφέρον σε αυτές τις συνθήκες, μην αυταπατόμαστε, δεν μπορεί να υπάρξει. Άρα;
Πολλοί από εμάς, ένας από αυτούς και εγώ, πονάμε πολύ τον τόπο μας. Επιλέξαμε να ζήσουμε και να επιχειρήσουμε εδώ. Γνωρίζουμε από το πέρασμά μας στη Διοίκηση του τόπου αλλά και από την καθημερινή συζήτηση με ανθρώπους που γνωρίζουν και εξειδικεύονται στον τομέα τους τι χρειάζεται να γίνει.
Και δεν θα γίνει με το πάτημα ενός κουμπιού. Θα γίνει με μία συμφωνία αλήθειας. Θα συμφωνήσουμε πού βρισκόμαστε σήμερα, πού θέλουμε να πάμε αύριο και κυρίως με ποιες πολιτικές θα το πετύχουμε. Δεν είναι εύκολη πορεία και κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί την εκ προοιμίου επιτυχία της.
Σε αυτήν την προσπάθεια δεν περισσεύει κανείς, πόσο μάλλον εκείνο το μέρος του εκλογικού σώματος που ακουμπάει το 45% και δεν ψηφίζει. Είτε γιατί είναι απογοητευμένο είτε γιατί δεν συμφωνεί με τις πολιτικές που εφαρμόζονται.
Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, προφανώς, και η λύση σε ένα βασικό πρόβλημα της Χώρας και του Δήμου μας είναι η συμμετοχή. Συμμετοχή σε εκείνο το «άρμα» που γνωρίζει, μπορεί και θέλει να πάει το Δήμο μπροστά.
Καλό καλοκαίρι αναμένοντας ένα θερμό φθινόπωρο…
- Σπύρος Διαμαντόπουλος-ανεξάρτητος δημοτικός σύμβουλος Μεσολογγίου
