Ο 20χρονος όταν ήταν μικρός έκανε 140 χιλιόμετρα πήγαινε-έλα για να παίξει μπάλα, δούλεψε και πλέον προβάρει ως ένα από τα ανερχόμενα «εξάρια» του ελληνικού πρωταθλήματος
Η μπάλα θέλει «τρέλα», θέληση και υπομονή και όποιος τα διαθέτει, κάποια στιγμή έρχεται το πλήρωμα του χρόνου ώστε να γευτεί τους καρπούς της δουλειάς του. Αργά ή γρήγορα ανταμείβεσαι και εκείνος, αλλά και όσοι από το περιβάλλον του κόπιασαν γιατί πίστεψαν στις ικανότητές του.
Στον μικρό οικισμό Πορταριά της Χαλκιδικής που μετρά λίγο περισσότερες από 1.000 ψυχές, ζει η οικογένεια του Αγγελου Τσιγγάρα και ο μικρός, μαζί με τον αδερφό του Θεοχάρη, μεγάλωσαν με μία μπάλα στα πόδια. Ο πατέρας τους αγρότης βγάζει τα προς το ζην «παλεύοντας» με τη γη, η μητέρα τους νοικοκυρά και οι πιτσιρικάδες έδειξαν από νωρίς έφεση στο ποδόσφαιρο. Υπό αυτές τις συνθήκες έκαναν σχεδόν καθημερινά μία απόσταση περίπου 140 χιλιομέτρων και το βάρος της μετακίνησής τους…. σήκωσε κυρίως ο παππούς τους Αγγελος, καθώς στον Εύοσμο βρίσκονταν η ακαδημία «Μπέμπηδες», όπου και άρχισαν να ζουν το όνειρό τους. Από κοντά και ο ξάδερφός τους και ένα όμορφο παραμύθι άρχισε να ξετυλίγεται.
Ο καιρός περνούσε και ο ήρωας της ιστορίας μας κλήθηκε το 2015 να αφήσει την ακαδημία. Βλέπετε συμπλήρωσε το ηλικιακό όριο (γεννημένος τον Ιούλιο του 1999) και μπροστά του άνοιξε διάπλατα ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Ηδη ξεχώριζε ως «εξάρι» με προοπτικές και πήγε στο Αγρίνιο, όπου για 2-3 ημέρες δοκιμάστηκε στις ακαδημίες του Παναιτωλικού. Αμέσως εντάχθηκε σε αυτές και σε ηλικία 16 ετών άφησε τους δικούς του ανθρώπους και βρέθηκε μόνος σε μία ξένη πόλη. Ο μεγαλύτερός του αδερφός βρίσκονταν ήδη στον ΠΑΟΚ και η οικογένεια χωρίστηκε.
Η προσαρμογή δεν ήταν εύκολη, κάτι που φαντάζει απολύτως λογικό. Από την ομάδα προσπάθησαν να τους παρέχουν κάθε ευκολία, αλλά ας μην ξεχνάμε πως πήγαινε σχολείο και ήταν ένα παιδί που έμπαινε στην εφηβεία. Με τη βοήθεια του Σωτήρη που ήταν συμμαθητής του και πλέον μετά από χρόνια λογίζεται ως στενός του φίλος, γύρισε σελίδα στη ζωή του. Παράλληλα εξελίχθηκε ποδοσφαιρικά και το περασμένο καλοκαίρι υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Αυτόματα έγινε στέλεχος της πρώτης ομάδας και στον αγώνα Κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό, ντεμουτάρισε ως αλλαγή σε επαγγελματικό επίπεδο.
Μέχρι τον Φλεβάρη αγωνίζονταν, ως επί το πλείστον, στα παιχνίδια του δεύτερου τη τάξη θεσμού, και ως ολιγόλεπτη αλλαγή σε ορισμένα της Super League.
Στις 2 του μηνός όμως ξεκίνησε βασικός στη Λαμία, ήταν εκ των κορυφαίων στο 2-0 που κέρδισαν οι «κυανοκίτρινοι» και έστειλε το… μήνυμα πως ήρθε για να μείνει. Χθες στη Ριζούπολη κατέγραψε την 14η εμφάνισή του στην κατηγορία και την 8η στο αρχικό σχήμα, κάτι που αυτόματα τον «χαρακτηρίζει» ως υπολογίσιμο παίκτη για τα «καναρίνια» και όχι απλά σαν μία «ρεζέρβα».
Παιδί χαμηλών τόνων, δεν είναι τυχαίο πως κάποτε έλεγε πως θέλει να μοιάσει του Καντέ, που θεωρείται από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα σεμνού ποδοσφαιριστή. Τώρα όμως θέλει να χαράξει εκείνος τον δικό του δρόμο. Αν και «σκάρτα» 20 ετών, στόχος του είναι να αποτελέσει το παράδειγμα για την επόμενη γενιά, με τις πράξεις του τόσο εντός, όσο και εκτός των γηπέδων. Χωρίς ποτέ να ξεχνά που ήταν και από που ξεκίνησε. «Ολα τα χρωστάω στους γονείς μου και τον παππού μου», λέει συνεχώς, με αφορμή τις θυσίες που έκαναν για να μεγαλώσει.
Την ίδια στιγμή αρκετοί τον φωνάζουν «κομπιουτεράκι», με αφορμή τον τρόπο που συμπεριφέρεται μέσα στο γήπεδο. Εκείνος δείχνει να μην το ασπάζεται. «Δουλειά παιδιά. Δουλειά και όλα θα γίνουν», τονίζει συνεχώς. Εξω σπάνια θα τον δεις. Καμιά βόλτα με τον κολλητό και ως εκεί. Ως νέος θα δώσει τις «μάχες» του στο play station αλλά με μέτρο, ενώ συχνή είναι η επικοινωνία μέσω της τεχνολογίας με την οικογένειά του που βρίσκεται στη Χαλκιδική, αλλά και με την κοπέλα του. Η απόσταση τους χωρίζει, αλλά φαίνεται πως υπάρχουν πάρα πολλά που τους κρατούν… ενωμένους.
Για φινάλε θα θέλαμε να τονίσουμε πως αν από τα παραπάνω ο οποιοσδήποτε βγάλει το συμπέρασμα πως λόγω χαρακτήρα πρόκειται για «ευάλωτο» ποδοσφαιριστή, τότε… πλανάται πλάνην οικτράν. Μέσα στο γήπεδο μεταμορφώνεται σε… θηρίο και από την… οργή του δεν ξέφυγε στο παρελθόν, ούτε το ίδιο του το… αίμα. Οταν ήταν στην ακαδημία, κόντρα σε κάθε προγνωστικό έφτασαν στον τελικό του αντίστοιχου πρωταθλήματος, όπου οι «Μπέμπηδες» κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τον ΠΑΟΚ, όπου ήδη είχε μετακινηθεί ο μεγάλος του αδερφός. Ο οποίος μάλιστα παίζει επίσης στον άξονα και συγκρούονταν με τον Αγγελο στον ίδιο χώρο ευθύνης. Ολοι τους είχαν… χαμένους από χέρι, αλλά… διαμήνυσε στον μεγάλο της οικογένειας πως θα τον κερδίσει, το έπραξε και μετά έφυγαν αγκαλιασμένοι. «Εκπτώσεις» δεν γίνονται για… κανέναν…
gazzetta.gr
