«Είμαι απαισιόδοξος λόγω ευφυίας,
αλλά είμαι αισιόδοξος λόγω θέλησης!»
Αντώνιο Γκράμσι
Λένε πως οι άνθρωποι εκτιμούν τα (αυτονόητα) αγαθά, όταν τα χάνουν· την υγεία, τη λευτεριά, τον έρωτα, τον αέρα, το νερό, τη ζωή…
Σήμερα βρισκόμαστε σε μια εποχή που δυστυχώς τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Εδώ και κάποιες δεκαετίες η λεγόμενη νέα παγκοσμιοποίηση καλπάζει, η παγκοσμιοποίηση των ωμής και ασυγκράτητης εκμετάλλευσης.
Η παγκοσμιοποίηση των δυνατών του πλούτου, που θεωρεί κανονικότητα τη σύνθλιψη των ανθρώπων μέσα σε απάνθρωπες εργασιακές σχέσεις μεσαιωνικής σκλαβιάς, η παγκοσμιοποίηση θεωρεί εξέλιξη την καταστροφή των πολιτισμών, των μνημίων των ανθρώπων και της φύσης, στο όνομα της αισχροκερδοσκοπικής παράκρουσης! Κοντά κι ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός!
Η παγκοσμιοποίηση που παντού πια εκφράζεται με τον όρο οικονομικός νεοφιλεφθερισμός, με τις πολιτικές δηλαδή που επιτρέπουν στους οικονομικούς ολιγάρχες να κάνουν ότι θέλουν προκειμένου να επιτύχουν εξωφρενικά κέρδη χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν, ούτε στην κοινωνία, ούτε στη δημοκρατία. Μια τέτοια ωμή εκδοχή παγκοσμιοποίησης και οικονομικού νεοφιλελευθερισμού είναι και τα μνημόνια. Δηλαδή να σε βιάζουν και να είσαι υποχρεωμένος να ονομάζεις το βιασμό κανονικότητα.
Οι πολιτικές του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού βέβαια προβλέπουν την ύπαρξη κάποιων πολιτικών προσώπων και κάποιων μανδαρίνων που νομιμοποιούν τον «επενδυτικό τυχοδιωκτισμό» τους, απαξιώνοντας ταυτόχρονα τους σκεπτόμενους και αγωνιζόμενους πολίτες.
Σ’ ένα τέτοιο φαύλο κύκλο έχει μπλέξει και η κοινωνία των Φυτειών Ξηρομέρου στην Αιτωλοακαρνανία με εγκληματικές αδειοδοτήσεις τριών(προς στιγμήν) μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από απροσδιόριστης προέλευσης βιορευστά, με τραγικές συνέπειες για τον τόπο και τους κατοίκους της περιοχής.
Έχει φωτιστεί αρκετά το θέμα, από επιστήμονες σχετικούς με τα βιορευστά και τους αναμενόμενους εφιαλτικούς ρίπους των επιδιωκόμενων εγκαταστάσεων στην περιοχή, έχει αναλυθεί νομικά και πολιτικά το θέμα επαρκέστατα.
Αυτό όμως που κάποιες άλλες εποχές θα ήταν αδιανόητο, σήμερα είναι συνηθισμένη πολιτική συμπεριφορά, όσων ασκούν εξουσία κι όσων ερίζουν γι’ αυτήν. Η πλήρης αδιαφορία μπροστά στην κοινωνική κατακραυγή. Κι αυτό γιατί η εξουσία είναι αυτοσκοπός κι όλοι -κυβερνώντες σε αποδρομή και κυβερνώντες εν αναμονή- χορεύουν στο σκοπό που βαράνε τα νταούλια του άκρατου οικονομικού φιλελευθερισμού, σε βάρος της απροστάτευτης κοινωνίας.
ΥΠΑΡΧΕΙ ένα αλλά! Υπάρχουν οι πολίτες και οι κοινωνίες που αγωνίζονται και φωτίζουν το δρόμο να ανοίξει το βήμα της η αισιοδοξία.
Χθες η μικρή κοινωνία των Φυτειών με τον αγώνα της, με τα επιχειρήματά της, με την αλύγιστη θέληση του δίκιου της, αποσπώντας την υποστήριξη όλων των παρατάξεων της αντιπολίτευσης, ανάγκασε την ήξεις-αφίξεις πλειοψηφία του Περιφερειακού Συμβουλίου Δυτικής Ελλάδας να δεχτεί ομόφωνο ψήφισμα κατά της εγκατάστασης βιορευστών στην περιοχής που θα αποσταλεί στη κυβέρνηση και στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση.
ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΙΚΗ ΝΙΚΗ, είναι όμως ένα μεγάλο βήμα που φέρνει αισιοδοξία. Είναι ένα παράδειγμα για τους αγώνες που πρέπει να ακολουθήσουν αμείωτοι. Είναι ένας μαγνήτης για τους πολίτες και τις κοινωνίες που θέλουν να μπουν στους αγώνες.
ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΣ ΟΙ ΝΙΚΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ. Η ακύρωση των αδειών των βιορευστών στις Φυτείες από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση είναι μία απ’ αυτές. Θ’ ακολουθήσουν κι άλλοι στόχοι που θα μπολιάσουν ένα κίνημα λαϊκό και πνευματικό κι ένα κίνημα νεολαίας που θα διεκδικήσει απ’ αρχής την ζωή και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Γιατί τα δημόσια αγαθά είναι αδιαπραγμάτευτα. Γιατί η υγεία, η λευτεριά, ο έρωτας, ο αέρας, το νερό, η δικαιοσύνη, η δημοκρατία, η ζωή δεν παραχωρούνται.
