Στην αρχή το Αγρίνιο προσπάθησε να εξηγήσει τα πολλά επεισόδια μεταξύ ανηλίκων στο πλαίσιο των συμβάντων που υπάρχουν σε όλη τη χώρα με όρους όπως “η βία των νέων”, τα οπαδικά θέματα ή συμπεριφορές κυριαρχίας σε σχολεία, γειτονιές κλπ.
Λίγο ως πολύ, όλοι ρώτησαν το γνωστό “τι κάνει η Αστυνομία;”, αν και το ερώτημ έπρεπε να είναι “ποιες είναι οι αληθινές τιμωρίες από την Δικαιοσύνη” όταν άτομα με ιστορικό σοβαρών παραβάσεων μένουν κάποια διαστήματα στην φυλακή και στην συνέχεια επιστρέφουν για να καταπιέσουν ξανά την τοπική κοινωνία. Διότι περί καταπίεσης, επιβολής, εξουσίας, πρόκειται. Αυτού του είδους η βία είναι εξουσία, ό, τι κι αν επικαλούνται όσοι την ασκούν.
Μετά από πολλά μαχαιρώματα, λοιπόν, καθώς και κάθε είδους επίθεση, ήρθε και το χθεσινό συμβάν στο κέντρο της πόλης όπου φαίνεται ότι η αφορμή είναι ασήμαντη και η πράξη είναι μια προσωπική διαφορά, από άτομα πολύ νέα. Οπότε τίθεται ένα ερώτημα για την ευκολία με την οποία πλέον τα μαχαίρια βγαίνουν στο Αγρίνιο. Ή για την ευκολία με την οποία ομάδες ακόμη και 10 ατόμων επιτίθενται σε έναν, για τον οποιοδήποτε λόγο μπορούν να επικαλεστούν.
Η απάντηση, όμως, δεν είναι δύσκολη. Πρώτα, είναι η μίμηση από και για τα social media.
Μετά είναι η σχεδόν ισομερής ευθύνη σχολείου και γονιών, που συναγωνίζονται ποιος είναι πιο δειλός απέναντι στα παιδιά.
Κατόπιν είναι η ιδεολογική υπόθαλψη της βίας από πολιτικούς χώρους, ακόμη και η υιοθέτηση της δήθεν για ευγενείς σκοπούς.
Και, τέλος, είναι το χάιδεμα των παραβατικών συμπεριφορών στον αθλητισμό αλλά και στις κοινωνικές εκδηλώσεις, όπου πιτσιρίκια του Γυμνασίου συναναστρέφονται ανθρώπους που κυκλοφορούν με μαχαίρια, κατσαβίδια, μπαλτάδες και ναρκωτικά…
Φυσικά ανικανότητα ή η αδιαφορία στη Δικαιοσύνη αλλά και οι τοπικές ιδιαιτερότητες συμπληρώνουν το παζλ. Το μόνο που γίνεται στο Αγρίνιο είναι συλλήψεις και έχει αποδειχθεί ότι αυτές δεν αρκούν.
