Μας αρέσει πολύ συχνά στην Αιτωλοακαρνανία να οικτίρουμε ο ένας τον άλλον και όλοι μαζί τις αστοχίες μας. Όμως σε αυτή την (σχεδόν) εβδομάδα που κορυφώθηκε χθες Παρασκευή 13/2, Παγκόσμια Ημέρα Ελεύθερης Ραδιοφωνίας, στην Δημοτική Αγορά στο Αγρίνιο, ξανάσμιξαν οι πρωτοπόροι μιας εποχής που έφερε ελευθερία στην έκφραση και ιδέες στο προσκήνιο που μέχρι τότε δεν είχαν βήμα.
Ζωντάνεψε ξανά η δεκαετία του ’90, η εποχή που γεννήθηκε η ελεύθερη ραδιοφωνία και η δεκαετία που άλλαξε για πάντα τον ήχο της πόλης του Αγρινίου αλλά και του νομού. Μικρά παιδιά έμαθαν τι έγινε τότε και απόρησαν γιατί πριν δεν επιτρεπόταν το ραδιόφωνο, παρά μόνο το κρατικό! Πολλοί είχαν ξεχάσει ότι το 1987 έμπαιναν στη φυλακή δήμαρχοι γιατί προσπαθούσαν να στήσουν ραδιόφωνα και κανάλια, βλέπεις ο πλουραλισμός και η ιδιωτική προσπάθεια ποτέ δεν άρεσε σε κάποιους σε τούτη τη χώρα. Τα μικρά παιδιά δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί πριν το 1989, που έκανε το «μπαμ» ο «9,37», στο Αγρίνιο δεν ήταν ανοιχτά τα ερτζιανά για να εκφραστείς και να ακουστείς!
Η ουσία είναι ότι-ειδικά χθες που έγιναν και οι βραβεύσεις όλων εκείνων που έφεραν το ραδιόφωνο στην περιοχή- θυμηθήκαμε πως το μεράκι, η καλώς εννοούμενη τρέλα και το ταλέντο των λίγων είναι που πάνε τα πράγματα μπροστά. Το πιο σημαντικό είναι ότι φάνηκε πως στο Αγρίνιο και την Αιτωλοακαρνανία υπήρξαν και ιδέες αλλά και ταλέντο και ψάχνουν αφορμές να υπάρξουν ξανά. Άνθρωποι που κάποτε μπορεί να είχαν συγκρουστεί κιόλας, διότι έτσι είναι η δημιουργικότητα, συγκρουσιακή, βρέθηκαν μαζί και αναπόλησαν την αίσθηση που αφήνει η ορμή του εξερευνητή. Δεν ήταν μόνο σύσσωμη η τοπική πολιτική και θεσμική ηγεσία, ήταν απλός κόσμος που ήρθε να μάθει και οι φίλοι του ραδιοφώνου που ήρθαν να θυμηθούν.
Η σημασία της εκδήλωσης φάνηκε από την συγκίνηση που ένιωσαν όσοι παρέλαβαν τα αναμνηστικά δώρα για λογαριασμό όσων δεν είναι πια κοντά μας, ακόμη και συγγενείς που πια στην Αθήνα, στη Ρόδο και αλλού. Το έβλεπες στα μάτια τους ότι ήταν περήφανοι που δικοί τους άνθρωποι έσπρωξαν τον τόπο μπροστά.
Δεν μένουμε όμως στην νοσταλγία. Το πιο ωραίο είναι ότι αυτό δεν θα σταματήσει και θα υπάρξει και συνέχεια, ακόμη πιο ζωντανή, ακόμη πιο διαδραστική. Κάπως έτσι, οι πρωτοπόροι εκείνης της εποχής, από την νοσταλγία και την περηφάνια για όσα έκαναν νέοι, θα περάσουν στην ίδια την ψυχή της πόλης, δικαιωμένοι μέσα από όσους θα πρωτοπορήσουν από δω και στο εξής.
