Μια διαφορετική –και σαφώς πιο ώριμη– προσέγγιση στο ζήτημα της πανεπιστημιακής ανάπτυξης ανέδειξε ο Δήμαρχος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, Σπύρος Διαμαντόπουλος, κατά τη χθεσινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, σηματοδοτώντας μια ξεκάθαρη απομάκρυνση από πρακτικές και αντιλήψεις του παρελθόντος.

Σε αντίθεση με προηγούμενες δημοτικές αρχές του Μεσολογγίου , που επί σειρά ετών επένδυαν σε μια λογική αντιπαράθεσης –κυρίως με το Αγρίνιο– ο σημερινός Δήμαρχος επέλεξε έναν δρόμο νηφαλιότητας και ρεαλισμού. Έναν δρόμο που δεν στηρίζεται σε εύκολες διακηρύξεις ή σε τοποθετήσεις που απευθύνονται απλώς στο συναίσθημα των Μεσολογγιτών, αλλά σε μια ξεκάθαρη ανάγνωση των αρμοδιοτήτων και των πραγματικών δεδομένων.

Χαρακτηριστική ήταν η στάση του απέναντι στην επιστολή που απέστειλε συλλογικός φορέας πολιτών της Ιεράς Πόλεως, με αίτημα την ίδρυση Κτηνιατρικής Σχολής στο Μεσολόγγι. Ο κ. Διαμαντόπουλος δεν δίστασε να επισημάνει ότι τέτοιου είδους πρωτοβουλίες δεν εμπίπτουν στις αρμοδιότητες του, υπογραμμίζοντας ότι τον καθοριστικό ρόλο σε αυτές τις αποφάσεις έχει το ίδιο το Πανεπιστήμιο Πατρών, μέσα από τις θεσμικές του διαδικασίες.

Ιδιαίτερη σημασία είχε, επίσης, η αναφορά του Δημάρχου στον Δήμο Αγρινίου και στον Δήμαρχο της πόλης, με λόγια που ξεχώρισαν για το περιεχόμενο και το μήνυμά τους. Ο Σπύρος Διαμαντόπουλος τόνισε ότι η διεκδίκηση πανεπιστημιακών σχολών δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ πόλεων, αλλά ως αποτέλεσμα συντονισμένης προσπάθειας και συνεργασίας, με μοναδικό γνώμονα το συμφέρον ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας και, ευρύτερα, του λαού της περιοχής.

Η τοποθέτησή του αυτή δεν αποτελεί απλώς μια διαφοροποίηση ύφους, αλλά μια ουσιαστική μετατόπιση φιλοσοφίας. Μια προσέγγιση που αφήνει πίσω τις συγκρούσεις χωρίς αντίκρισμα και ανοίγει τον δρόμο για συνεννόηση, θεσμικό διάλογο και κοινές διεκδικήσεις.

Σε μια περίοδο που η πανεπιστημιακή παρουσία αποτελεί κρίσιμο αναπτυξιακό ζητούμενο, η στάση του Δημάρχου Μεσολογγίου δείχνει ότι κάτι αλλάζει. Και αυτή η αλλαγή, αυτή τη φορά, δεν περνά απαρατήρητη όταν είναι υπέρ του Αγρινίου.