Tο κείμενο έστειλε ο αρχαιολόγος σπηλαιολόγος Γιάννης Ζαβιτσανάκης και αποτελεί μια καταγραφή της εμπειρίας που έζησε με τον εντοπισμό ενός ανθρώπινου σκελετού που ανήκε σε έναν κτηνοτρόφο που αγνοούνταν δυο δεκαετίες.
Οκτώβριος του 1994. Στις 11 του μήνα, ο 78χρονος κτηνοτρόφος από την Κεχρινιά Αμφιλοχίας, Αθανάσιος Καραγκούνης, έφυγε από το σπίτι του το μεσημέρι, όπως έκανε κάθε μέρα, αφήνοντας τη σύζυγό του και τα επτά παιδιά του, πηγαίνοντας να φροντίσει τα βοοειδή που εξέτρεφε. Δεν επέστρεψε ποτέ. Οι έρευνες της οικογένειάς του, των κατοίκων του χωριού και των αρχών, απέβησαν άκαρπες. Δεν βρέθηκε κανένα ίχνος του. Καμιά ικανοποιητική ερμηνεία δεν δόθηκε για την εξαφάνισή του.
Η εγκληματική ενέργεια, απίθανη. Επρόκειτο για έναν φιλήσυχο οικογενειάρχη χωρίς εχθρούς, ο οποίος κατοικούσε σε ένα μικρό χωριό.
Το ατύχημα έμοιαζε εξίσου απίθανο ως εκδοχή. Γνώριζε την περιοχή «πέτρα – πέτρα» ως κτηνοτρόφος σε αυτόν τον τόπο ολόκληρη τη ζωή του. Διάφορες άλλες εκδοχές για την ερμηνεία της εξαφάνισης ψιθυρίζονταν στο χωριό, όπως η πιθανότητα να έπεσε θύμα τροχαίου δυστυχήματος και στη συνέχεια ο υπαίτιος να εξαφάνισε το πτώμα για να αποφύγει τις συνέπειες. Ακούγονταν ακραίες και εντελώς ατεκμηρίωτες.
Τα χρόνια πέρασαν. Κανείς δεν ξέχασε. Τον άνθρωπο και τα αναπάντητα ερωτήματα. Η εξαφάνιση απασχολούσε πάντα τις συζητήσεις στο χωριό. Τα παιδιά του πάντοτε αναζητούσαν ένα ίχνος του.Ακόμα και όσα απ΄ αυτά έφυγαν μετανάστες στη Γερμανία να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη, όταν επέστρεφαν στο χωριό για τις καλοκαιρινές διακοπές τους περιπλανιόνταν στην γύρω περιοχή, ελπίζοντας σε μια απάντηση…
21 χρόνια μετά
Ο σπηλαιολόγος ερευνητής και αρχαιολόγος Ιωάννης Ζαβιτσανάκης, με 15ετή εμπειρία στην εξερεύνηση εκατοντάδων ανεξερεύνητων σπηλαίων και βαράθρων..επισκέφθηκε για μια ακόμη φορά τον Ορεινό Βάλτο στη βόρεια Αιτωλοακαρνανία. Μια ιδιαίτερα ευνοημένη σπηλαιολογικά περιοχή του νομού. Αναζητούσε νέους ερευνητικούς προορισμούς.
Τη μέρα εκείνη είχε ήδη εξερευνήσει ένα 40μετρου βάθους βάραθρο στην περιοχή, την Τρύπα του Μπεκιάρη. Ήταν απομεσήμερο. Η μέρα είχε ακόμα μερικές ώρες τις ήθελε να τις εκμεταλλευτεί. Είχε ακούσει από κτηνοτρόφους της περιοχής για την Τρύπα στην Κρεμαστή, ένα ακόμα ανεξερεύνητο βάραθρο, μια σκοτεινή τρύπα που έχασκε στο απόκρημνο πρανές μια βαθιάς, κακοτράχαλης ρεματιάς.
Σταμάτησε με το αυτοκίνητό του σε ένα ποιμνιοστάσιο της περιοχής, όπου κάποιος κτηνοτρόφος έκανε τις απογευματινές, καθημερινές εργασίες του. Ζήτησε πληροφορίες για την Κρεμαστή.
Ο κτηνοτρόφος τον κατηύθυνε αόριστα, υποδεικνύοντάς του το σημείο όπου βρισκόταν η ρεματιά με το βάραθρο, αλλά, όπως του είπε, δεν είχε το χρόνο να τον οδηγήσει ως εκεί. Του υπέδειξε, ωστόσο, να απευθυνθεί σε έναν άλλο κτηνοτρόφο, τον Ιωάννη Χούτα, το ποιμνιοστάσιο του οποίου βρισκόταν πιο κοντά στο σημείο που αναζητούσε.
Ο σπηλαιολόγος βρήκε και αυτόν τον κτηνοτρόφο. Και εκείνος του είπε πως το φως της ημέρας που απέμενε δεν ήταν αρκετό για να τον οδηγήσει ως την Τρύπα και να επιστρέψουν, αλλά προθυμοποιήθηκε να το πράξει την επόμενη φορά που ο σπηλαιολόγος θα επισκεπτόταν την περιοχή. Όπως και έγινε.
Η κατάβαση στο σκοτεινό βάραθρο
Ο σπηλαιολόγος βρέθηκε στην Κεχρινιά για ακόμα μια φορά, το μεσημέρι στις 15 Νοεμβρίου. Ο Ιωάννης Χούτας τον οδήγησε στο βάραθρο και έφυγε για να ασχοληθεί με τις δουλειές του. Την ώρα που νύχτωνε, βλέποντας πως το αυτοκίνητο του σπηλαιολόγου βρισκόταν ακόμα στην ίδια θέση που το είχε αφήσει, ανησύχησε και πήγε πάλι στη ρεματιά για να δει τι είχε απογίνει ο ο μοναχικός εξερευνητής. Πάνω στην ώρα. Εκείνος, αναρριχόταν πάνω στο σχοινί του βγαίνοντας από το βάραθρο. Τον βοήθησε να κουβαλήσουν τον εξοπλισμό του και πήγαν παρέα ως το καφενείο του χωριού….
Εκεί, αναπόφευκτα, η περιέργεια των θαμώνων εκφράστηκε με ερωτήσεις. Κάποιος από αυτούς, ρώτησε τον σπηλαιολόγο αν βρήκε στην τρύπα τίποτε… Γιατί, συνέχισε, πριν πολλά χρόνια είχε χαθεί κάποιος από το χωριό.
Διαβάστε όλο το άρθρο: www.mixanitouxronou.gr/
