Με αφορμή την ανάρτηση του εικονολήπτη Γιάννη Γιαννακόπουλου και το ιδιαίτερα συγκινητικό φωτογραφικό υλικό από το αρχείο του, αξίζει να επανέλθουμε στο ζήτημα της σχέσης της τοπικής αυτοδιοίκησης με τη δημοσιογραφία. Η ανάρτηση ανέσυρε μνήμες από μια εποχή όπου η ενημέρωση αντιμετωπιζόταν ως ουσιαστικός σύμμαχος και όχι ως ενοχλητικός παρατηρητής.

Το 1992 ο Δήμος Αγρινίου προχώρησε σε μια πρωτοβουλία εξαιρετικά προωθημένη για τα δεδομένα της εποχής, διοργανώνοντας σεμινάριο δημοσιογραφίας στην πόλη. Συμμετείχαν κορυφαίοι δημοσιογράφοι, όπως ο Βαγγέλης Παπαδόπουλος, ο Σταύρος Λυγερός, η Άννα Παναγιωταρέα, ο Λυκούργος Κομίνης, ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος κ.α. Ήταν μια ξεκάθαρη επιλογή: η αυτοδιοίκηση επένδυε στη γνώση, στον διάλογο και στη σοβαρή ενημέρωση.

Για πολλά χρόνια, αυτή η φιλοσοφία αποτυπωνόταν και στην πράξη. Οι Δήμοι, όταν συμμετείχαν σε εκθέσεις και δράσεις εκτός πόλης, συμπεριλάμβαναν δημοσιογράφους στις αποστολές τους, αναγνωρίζοντας ότι η παρουσία τους δεν ήταν πολυτέλεια αλλά αναγκαιότητα. Χάρη σε αυτό, οι πολίτες είχαν πλήρη εικόνα για το τι γινόταν, ποια ήταν τα οφέλη και αν τελικά οι συμμετοχές αυτές άξιζαν τον κόπο και το κόστος.

Την τελευταία δεκαετία, όμως, αυτή η αντίληψη μοιάζει να έχει εγκαταλειφθεί. Σε πολλές περιπτώσεις, οι δημοσιογράφοι αποκλείονται συστηματικά από τέτοιες αποστολές, με αποτέλεσμα η ενημέρωση να περιορίζεται σε αποσπασματικές αναρτήσεις και επικοινωνιακά στιγμιότυπα. Όταν λείπει το ρεπορτάζ, λείπει και η ουσία· όταν απουσιάζει ο δημοσιογράφος, απουσιάζει ο πολίτης.

Η δημοσιογραφία δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο ούτε μηχανισμός επιβεβαίωσης. Είναι ο κρίκος που συνδέει τη διοίκηση με την κοινωνία, ο θεσμός που καταγράφει, ελέγχει και ερμηνεύει. Η υποβάθμιση του ρόλου των δημοσιογράφων δεν πλήττει τα Μέσα – πλήττει την αξιοπιστία και τελικά την ίδια την αυτοδιοίκηση