Κακή εντύπωση προκαλεί το τελευταίο διάστημα η στάση αρκετών τοπικών αυτοδιοικητικών, οι οποίοι απολαμβάνουν καθημερινά γενναιόδωρη προβολή από τα τοπικά μέσα ενημέρωσης. Δελτία Τύπου, ανακοινώσεις, επισκέψεις, δηλώσεις και δραστηριότητες αναπαράγονται σχεδόν αυτούσιες, συμβάλλοντας καθοριστικά στη δημόσια εικόνα τους.

Κι όμως, αυτή η σχέση συχνά αποδεικνύεται μονόπλευρη. Παρά τη συνεχή στήριξη και τη δωρεάν δημοσιότητα, σπανίως παρατηρείται οποιαδήποτε έμπρακτη ανταπόδοση ή έστω στοιχειώδης αναγνώριση  των τοπικών μέσων που κρατούν ζωντανή την ενημέρωση στην περιφέρεια.

Αντίθετα, στα προσωπικά τους προφίλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η ευγνωμοσύνη εμφανίζεται επιλεκτικά: εκεί όπου υπάρχει φιλοξενία από αθηναϊκά μέσα ενημέρωσης, τα «ευχαριστώ» περισσεύουν. Η επαρχία, όμως, συχνά θεωρείται δεδομένη.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πρακτικής αποτελούν 1-2 δήμαρχοι. Την ίδια τακτική ακολουθούν, σύμφωνα με ανθρώπους της ενημέρωσης, και (ευτυχώς ελάχιστοι) βουλευτές, οι οποίοι αξιοποιούν τα τοπικά μέσα ως αναγκαίο σκαλοπάτι προβολής, αλλά στρέφουν το βλέμμα αλλού όταν έρθει η ώρα της αναγνώρισης.

Υπάρχουν, βέβαια, και οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Όπως ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδος, Νεκτάριος Φαρμάκης ο οποίος, παρότι οι δημόσιες παρεμβάσεις και οι συνεντεύξεις του είναι πολλές και σχεδόν καθημερινές, δεν παραλείπει να αναγνωρίζει και να ευχαριστεί κάθε μέσο ενημέρωσης που του δίνει βήμα. Μια στάση που δείχνει πολιτική παιδεία και επίγνωση του ρόλου της περιφερειακής ενημέρωσης.

Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει: ποιοι αντιλαμβάνονται τα τοπικά μέσα ως συνεργάτες και ποιοι απλώς ως δεδομένους αναμεταδότες;