ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΑΙΣΘΗΤΙΚΟ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΣΤΟΑΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Το γεγονός ότι η στοά Παπαγιάννη δεν είναι πεδίο βολής απ’ ότι φαίνεται κάποιοι δεν  εννοούν να το αντιληφθούν.

Δευτέρα 19-1-2026 αναγκαστήκαμε να παρατήσουμε τη δουλειά μας και το μαγαζί μας – ακόμη μια φορά – για να αποτρέψουμε μια νέα κακοποίησή της.

Για ακόμη μια φορά διαπιστώσαμε ότι:

• Η αντίληψη όπου θέλω, όποτε θέλω, όπως θέλω, παραμένει κυρίαρχη στα μυαλά και τις πρακτικές των εξωραϊστών της πόλης.
• Η απουσία από τις εργασίες και η άρνηση αποκάλυψης του υπεύθυνου του έργου αποτελεί κανόνα.
• Συνεχίζεται ο πρωταθλητισμός στην τσαπατσουλιά , την κακοτεχνία, κ.α.

Λοιπόν για μια φορά ακόμα δυνατά και καθαρά!

• Η στοά Παπαγιάννη δεν είναι χωματερή, σοκάκι, παράδρομος αλλά δρόμος με ιστορία στην καρδιά της πόλης, της αγοράς και δεν βρίσκεται στην αθέατη πλευρά του φεγγαριού.
• Φυσικά αν υπήρχε έστω και στοιχειώδης αισθητική ευαισθησία και έγνοια, θα μπορούσε να είναι σε πολλές πτυχές ελκυστική και σημείο αναφοράς.
• Ο κανιβαλισμός και βανδαλισμός του λιθόστρωτου που πασχίσαμε στις 19-1-2026 να αποτρέψουμε – όσο προλάβαμε – αποτελεί αισθητικό έγκλημα.

Τέλος και με την ευχή να μην χρειαστεί να μιλήσουμε ξανά γι’ αυτά:

• Όχι άλλες Νερωνικές επεμβάσεις.
• Όποιος τσιμεντάρει με απρέπεια το χθες σαν άλλος ιστορικά θα αποτυπωθεί.

ΤΟ Δ.Σ.