Η ανθρώπινη ανάγκη για συντροφικότητα και οι αναπόφευκτοι αποχωρισμοί που θα συναντήσουμε στην πορεία της ζωής είναι από τους ισχυρότερους πόλους της ύπαρξης μας. Η κυκλοφορία του εξαιρετικά ενδιαφέροντος βιβλίου «Συντροφικότητα – Αποχωρισμός» του Τρ. Ζαχαριάδη (εκδόσεις Αρμός), μας έδωσε την αφορμή να γνωρίσουμε από κοντά τον ψυχαναλυτικό θεραπευτή Τρύφωνα Ζαχαριάδη και με την ευκαιρία της εκδήλωσής του στο Αγρίνιο να συμμετέχουμε σε μια ουσιαστική συζήτηση για τα μεγάλα αυτά θέματα της ζωής μας με συτντονιστή τον δημοσιογράφο Μάκη Μάκκα.
- Ο Τρύφων Ζαχαριάδης παρουσίασε στην αίθουσα της παλαιάς αγοράς δύο σπουδαία βιβλία
- Συντροφικότητα – Αποχωρισμός στο ρόλο παιδιού, εραστή, γονιού και “Τι έγινε ρε Φωτεινή;”
Στην διαδρομή της ζωής μας “παίζουμε” τρεις βασικούς ρόλους: του παιδιού, του εραστή, και του γονιού.
Σ’ αυτό το παιχνίδι, η συντροφικότητα και ο αποχωρισμός είναι εμπειρίες που προκαλούν συγκίνηση και στο σώμα και στον ψυχισμό, επειδή αφορούν πρόσωπα ή συμβάντα σημαντικά με τα οποία αναπτύσσουμε σχέσεις.
Οι άνθρωποι από φόβο ή ευχαρίστηση δοκιμάζουμε να στριμώξουμε όσο πιο πολλή συντροφικότητα χωράει στη ζωή μας.
Την ποιότητα όμως την καθορίζει ο φόβος του αποχωρισμού.
Έτσι όταν συναντάμε την συντροφικότητα, ο αποχωρισμός μοιάζει και είναι μια προσυμφωνημένη και αδιαπραγμάτευτη πραγματικότητα.
Με βάση τις σκιερές πλευρές του καθενός μας, στο βιβλίο αυτό, πραγματοποιείται μια διερεύνηση της συντροφικότητας και του φόβου της συντροφικότητας, της εγγύτητας και της απόστασης, της σύνδεσης και της αποσύνδεσης, που, σε κάθε τους εκδοχή, κρύβουν μέσα τους μιαν ελπίδα αγάπης.
29 Δεκεμβρίου 1964:
Η Αγγελική και η Φωτεινή, δίδυμες, τριανταπεντάχρονες, ξεδιπλώνουν την προβλέψιμη ζωή τους, αναζητώντας αισθήματα. Η πρώτη πόρνη κι η δεύτερη θρησκευόμενη νοικοκυρά. Μια δολοφονία ανατρέπει κάθε συνέχεια…
«Η Φωτεινή, μες στο μαύρο φόρεμα, στημένη στο μικρό καρεκλάκι, ασκούσε μια γοητεία στο πλήθος που μαζευόταν. Φάνταζε σαν ηρωίδα μιας άλλης εποχής. Τη μέρα ή πιο σωστά τη ζεστή νύχτα της 15ης Ιουλίου, που πραγματοποίησε εκείνη τη γεμάτη ανατροπές διαδρομή από την Αθήνα προς τη Θεσσαλονίκη, ο έρωτας κι ο θάνατος μπλέχτηκαν στο σώμα και στα συναισθήματά της. Ξόρκισαν ο ένας τον άλλον. Είχε γραφτεί έντονα η χαρά, που δεν τολμούσε μέχρι τότε να την αφήσει να πάρει θέση δίπλα της. Ο νεαρός Άρης μαζί με τον Τάκη ξεκλείδωσαν μια Φωτεινή που δούλευε χρόνια για το δισταγμό και την ενοχή. Δεν είχε αμφιβολία ότι αυτό που έκανε σήμερα, αυτό που αποφάσισε να το φτάσει στο τέλος του, ήθελε οπωσδήποτε να πετάς σαν αετός κι όχι σαν κότα…».
Ο Τ. Ζαχαριάδης γεννήθηκε στην Αθήνα. Παρακολούθησε ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Bologna Italia. Σπούδασε Δημόσιο Δίκαιο και Πολιτικές Επιστήμες στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εργάζεται, μετά από πλήρη εκπαίδευση ως ψυχαναλυτικός θεραπευτής, ιδιαίτερα με ομάδες, ζευγάρια και οικογένειες. Είναι Διδάσκων και Εκπαιδευτής Αναλυτής στην Ελληνική Εταιρεία Ομαδικής Ανάλυσης και Οικογενειακής θεραπείας.
Είναι μέλος της International Association for Group Psychotherapy and Group Processes και του Ερευνητικού και Ακαδημαϊκού Ινστιτούτου Αθηνών.
Από το 1992 έως σήμερα είναι Διευθυντής του Ινστιτούτου Σύγχρονης Παιδαγωγικής.
Με την ιδιότητα του Διδάσκοντα, του Εκπαιδευτή-Αναλυτή ή του Εμπειρογνώμονα στον τομέα των Ανθρώπινων Σχέσεων, έχει συνεργαστεί με την Πανεπιστημιακή κλινική του Αιγινήτειου νοσοκομείου, με το Τμήμα Φιλοσοφίας Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, με το μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών συστηματικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, με το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, καθώς και με φορείς ΚΕΘΕΑ, ΕΛΚΕΠΑ, Εθνικό Οργανισμό Πρόνοιας κ.ά.
Υπήρξε επιστημονικός συνεργάτης στο Κέντρο Μελετών Τεκμηρίωσης και Εκπαίδευσης (ΚΕΜΕΤΕ) σε θέματα Εργασιακών Σχέσεων-Ανθρώπινων Σχέσεων.
Δίδαξε Κοινωνιολογία, Εργατικό Δίκαιο και Λογοτεχνία σε ιδιωτικές σχολές.
Έχουν εκδοθεί βιβλία του πεζογραφίας, ποίησης και δοκίμιου.
