Η τοπική κοινωνία του Αγρινίου παραμένει σοκαρισμένη από το αποτρόπαιο έγκλημα που σημειώθηκε σε χωριό της Μακρυνείας, με έναν άνδρα να αφαιρεί τη ζωή ενός άλλου, σε ένα περιστατικό που ήδη χαρακτηρίζεται ως «έγκλημα πάθους».

Ωστόσο, πέρα από τη φρικαλέα πράξη και τις ευθύνες που θα αποδοθούν από τη Δικαιοσύνη, τις τελευταίες ώρες παρακολουθούμε κάτι εξίσου ανησυχητικό: ένα δεύτερο, σιωπηλό έγκλημα, αυτή τη φορά μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Χωρίς να γνωρίζουμε τι πραγματικά συνέβαινε πίσω από κλειστές πόρτες, χωρίς να έχουμε εικόνα των ανθρώπινων σχέσεων, των πιέσεων, των φόβων ή των καταστάσεων που ενδεχομένως προϋπήρχαν, πολλοί έσπευσαν να στοχοποιήσουν τη γυναίκα, να τη «δικάσουν» δημόσια .

Η κοινωνία, με αυτόν τον τρόπο, δεν αναζητά δικαιοσύνη. Αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους.

Καμία φήμη, καμία εικασία, καμία υποψία δεν δικαιολογεί τη βία. Και σίγουρα δεν δικαιολογεί τον δημόσιο διασυρμό ενός ανθρώπου που δεν κρατούσε όπλο, δεν αφαίρεσε ζωή και δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του απέναντι στη λαίλαπα των σχολίων.

Η Δικαιοσύνη είναι η μόνη αρμόδια να αποδώσει ευθύνες εκεί που υπάρχουν. Η κοινωνία οφείλει να δείξει στοιχειώδη ανθρωπιά, αυτοσυγκράτηση και σεβασμό.

Γιατί όταν, μετά από ένα έγκλημα, «σκοτώνουμε» ξανά έναν άνθρωπο με λόγια, υπονοούμενα και λιθοβολισμό στα κοινωνικά δίκτυα, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο το έγκλημα. Είναι και ο καθρέφτης μας.

• Νανά Θεοδωροπούλου