Βαθιά συγκινημένος ο δήμαρχος Αθηναίων, με την έναρξη της ομιλίας του, ως κεντρικός ομιλητής, σημείωσε πως «ένας δήμαρχος που σέβεται τον εαυτό του δεν πρέπει ποτέ να χάνει τα λόγια του. Θα μου συγχωρήσετε όμως την συγκίνηση, διότι η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύομαι να μιλήσω ακόμα και ιδιωτικά για τον πατέρα μου, πόσο μάλλον δημόσια – και γι’ αυτό και δεν το έχω κάνει ποτέ 33 χρόνια τώρα» όπως χαρακτηριστικά τόνισε, για να συμπληρώσει πως «ερχόμενος σκεφτόμουνα τι θα έλεγε, δεν τολμώ να πω ότι μπορεί και να μας βλέπει, αλλά αν ήταν τώρα εδώ έτσι σε κάποια γωνιά τι θα μας έλεγε; Είναι ένα υπέροχο έργο τέχνης αυτό, αλλά βεβαίως ήταν ένας άνθρωπος με σάρκα, με οστά, με αίμα, με ζεστασιά. Με αυτό το μισό χαμόγελο. Δεν του άρεσαν οι τιμές, τα μεγαλεία, καθόλου μα καθόλου. Δεν ήθελε, ούτε να γίνει πλατεία, ούτε να γίνει δρόμος, ούτε να γίνει άγαλμα. Μην σας πω ότι κάπου μέσα του μπορεί και λίγο να τα έβλεπε με μία απόσταση – ακόμα όμως και αν δεν το ομολογούσε, είμαι σίγουρος ότι την αποψινή βραδιά θα την χαιρόταν πάρα μα πάρα πολύ, διότι αγαπούσε το Θέρμο».

Ο Κώστας Μπακογιάννης έφερε στο προσκήνιο και παιδικές μνήμες, καθώς όπως είπε «το Θέρμο, στο σπίτι μας όταν μεγαλώναμε, είχε μυθικές διαστάσεις. Μεγαλύτερο από το Αγρίνιο. Μεγαλούπολη. Έτσι μιλούσε ο πατέρας μου για το Θέρμο και τον θυμάμαι να γελάει και να λάμπει ολόκληρος. Γιατί εδώ είχε βρει την ασφάλεια, γιατί ήταν μια δύσκολη εποχή, μια πονεμένη εποχή, μία ματωμένη εποχή και εδώ μία κοινότητα ανθρώπων άνοιξε την αγκαλιά της για εκείνον – και την άνοιξε σε μία περίοδο στη ζωή ενός αγοριού, στην εφηβεία, την περίοδο που διαμορφώνεις το χαρακτήρα, παίρνεις τις αποφάσεις που μπορεί και να οδηγούν την ζωή σου για πολλά χρόνια, είναι η περίοδος που κάνεις τις μεγάλες επιλογές και πολλές από αυτές τις έκανε εδώ, γιατί είχε πάντοτε ξέρετε ένα δέσιμο με τον τόπο του, τον τόπο μας».

Περιγράφοντας ο Κώστας Μπακογιάννης τα χαρακτηριστικά του πατέρα του προσδιόρισε την επιμονή του «…να κοιτάμε μπροστά, να κάνουμε ένα άλμα μεγαλύτερο από την φθορά, να κάνουμε την υπέρβαση, την φυγή προς τα εμπρός. Θα μας έλεγε, ‘ξεχάστε τι έγινε πριν 33 χρόνια, πριν 33 μήνες, πριν 33 βδομάδες, πριν 33 μέρες’. Βαθιά μέσα του πίστευε στην πρόοδο και ήξερε ότι η διαφορά όπως έλεγε, ανάμεσα στην πρόοδο και στην συντήρηση, αποδεικνύεται πάντοτε στην πράξη…». Μάλιστα ο ίδιος σημείωσε τον τρόπο με τον οποίο απευθυνόταν στους νέους, «που τους έλεγε να έχουν τα μυαλά τους ανοιχτά στο μέλλον» και ακόμη ότι «σε αυτό το μέλλον θα πρέπει να περπατήσουμε όλοι μαζί». Χαρακτηριστικά έκανε αναφορα σε δύο ξαδέλφια του παππού του, «που ο ένας βασανίστηκε, δολοφονήθηκε εδώ, λίγο έξω από το Αγρίνιο, και ο άλλος βασανίστηκε, δολοφονήθηκε στην Χελιδώνα πάνω στα δικά μας τα βουνά. Ο ένας από αριστερούς και ο άλλος από δεξιούς. Πολύ αίμα, πολύ αίμα φίλες και φίλοι, κύλησε στα δικά μας τα βουνά, γι’ αυτό και έβαλε σκοπό στη ζωή του να πετύχει την εθνική συμφιλίωση».

«Επειδή διαφωνούμε, δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε να συνυπάρχουμε. Είμαστε αντίπαλοι, δεν σημαίνει ότι είμαστε εχθροί» τόνισε ο δήμαρχος Αθηναίων. «Η πολιτική αντιπαράθεση είναι αναγκαία και σκόπιμη, όμως πρέπει να υπερβαίνουμε τους εαυτούς μας, να υπερβαίνουμε κόμματα, παρατάξεις, ιδεολογίες, και να βρίσκουμε αυτά που μας φέρνουν πιο κοντά. Δεν είναι εύκολο στην πολιτική να χτίζεις, είναι πιο εύκολο να γκρεμίζεις…» συμπλήρωσε.

Ο δήμαρχος Αθηναίων υπέδειξε ακόμα την σχέση πολιτικής και πολίτη για να πει πως «πολλές φορές παραλληλίζεται με ένα ανοιχτό τραύμα. Είναι σχέση δύσκολη. Αν διαβάσει κανείς τα sites, τις εφημερίδες, κυνισμός, δυσπιστία, καχυποψία, τοξικότητα, ένα τοξικό σύννεφο μας καλύπτει και όλοι μας αναζητάμε ήρωες, όλοι μας θέλουμε να γυρίσουμε στα παιδιά μας και να τους πούμε ότι ‘κοίτα: ήρωας δεν είναι μόνο αυτός που φοράει μία κόκκινη κάπα και πετάει στα έργα. Ήρωας δεν είναι μόνο αυτός που βλέπεις στην τηλεόραση. Υπάρχουν και ήρωες αναμεσά μας…» είπε κάνοντας μια γενικότερη αναφορά στα παιδιά της επαρχίας «που παρά τις δυσκολίες που βιώνουν οι οικογένειές τους, παρά τις οικονομικές κρίσεις, παρά την πανδημία, εξακολουθούν να ονειρεύονται. Αυτά τα παιδιά που εξακολουθούν να αγωνίζονται, να παλεύουν το καθένα ταγμένο στο δικό του στόχο, αυτά τα παιδιά φίλες και φίλοι είναι οι ήρωες του αύριο, είναι τα παιδιά από το Θέρμο που είναι οι ήρωες του αύριο, όπως ένα παιδί από την Βελωτά που ήταν ο ήρωας του χθες…».