Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι,
Οι εργαζόμενες/οι στην Καθαριότητα Σχολικών Κτιρίων (επί το πλείστων
εργαζόμενες γυναίκες) έχουμε ταλαιπωρηθεί επί σειρά ετών με επισφαλείς εργασιακές
σχέσεις (συμβασιούχες/οι με 25 έτη συνεχούς εργασίας), με χαμηλές αμοιβές που σε
κάποιους Δήμους καταβάλλονται καθυστερημένα, με εξαιρετικά δυσμενείς και
ανθυγιεινές συνθήκες εργασίας.
Και μπορεί σήμερα να έχουν γίνει σημαντικά βήματα στην κατεύθυνση βελτίωσης
των συνθηκών εργασίας, όμως μετά από δύο χρόνια πανδημίας και έχοντας τα μέλη
μας επιφορτιστεί την τεράστια ευθύνη του αντιικού αγώνα μέσα στα σχολεία -με
πλείστα προβλήματα- οι 11.500 εργαζόμενοι στη σχολική καθαριότητα, δεν
αισθανόμαστε καθόλου ικανοποιημένοι από την εξέλιξη των εκκρεμών ζητημάτων
που αφορούν τον κλάδο μας. Προσφέρουμε πραγματικό και δύσκολο έργο στα
σχολεία και στους μαθητές, αλλά έχουμε πάντα και μόνο υποχρεώσεις, με
περιορισμένα εργασιακά δικαιώματα.
Η κυβερνητική απόφαση το 2020 για μετατροπή των συμβάσεων έργου σε
συμβάσεις εργασίας, επέλυσε σημαντικότατα ζητήματα θεσμικού περιεχομένου
(αναρρωτικές άδειες, ωράριο, κανονικές άδειες, κ.ο.κ.). Δεν επέλυσε όμως τα
οικονομικά ζητήματα και -αντιθέτως- δημιούργησε τεράστιες οικονομικές ανισότητες,
οδηγώντας μερίδα εργαζομένων σε μείωση των αποδοχών. Το γεγονός ότι οι Δήμοι
υποχρηματοδοτήθηκαν για την κατάρτιση συμβάσεων πλήρους απασχόλησης στο
σύνολο του απασχολούμενου στη σχολική καθαριότητα προσωπικού, σε συνδυασμό
με την Κοινή Υπουργική Απόφαση του 2021 για κατανομή των ανθρωποωρών -εξ
ελευθεριότητας- από τους Δήμους, δημιούργησε μια εργασιακή δυστοπία στον κλάδο.
Πλέον έχουμε εργαζόμενους όχι δύο ταχυτήτων (πλήρους ή τρίωρης απασχόλησης),
αλλά εργαζόμενους πολλαπλών ταχυτήτων με συμβάσεις που ξεκινούν από
2,3,4…κ.λ.π ώρες ημερήσιας απασχόλησης.