Εντονα χρώματα, μία γυναίκα με μαλλιά ανάκατα παίζει βιολί, η απόλυτη ηρεμία, από πίσω άναρχα σκοτεινά κτίσματα και στο βάθος φωτιές, καπνοί, βομβαρδισμός. Ο Γιώργος Σταθόπουλος ζωγραφίζει έναν πίνακα-σχόλιο στον πόλεμο στην Ουκρανία.

Είναι ένα έργο για τη Μαριούπολη και τους κατοίκους της και τα χρώματα σε αντίθεση με το μαύρο και την απόλυτη φρίκη του πολέμου.

Βλέποντας το έργο του Σταθόπουλου, που παρουσιάζει αποκλειστικά το iefiemrida.gr λίγο πριν εκτεθεί σε γκαλερί, ο νους μου πήγε στον Ροστροπόβιτς, τον κορυφαίο τσελίστα και μεγάλο Ευρωπαίο. Μιλώντας με τον ιστορικό τέχνης Γιώργο Μυλωνά θυμηθήκαμε την ιστορία, όταν τον Νοέμβριο του 1989 ο γεννημένος στη Ρωσία “Σλάβα” βρισκόταν στο διαμέρισμά του στο Παρίσι και είδε σκηνές από το Βερολίνο, νεαρούς οπλισμένους με κασμάδες να επιτίθενται με μένος στο τσιμέντο μπροστά στο «τείχος της ντροπής». Ένιωσε την ιστορικότητα της στιγμής και πήρε αμέσως το αεροπλάνο για να σταθεί μπροστά στα ερείπια και να παίξει μια Σαραμπάντα του Μπαχ. Η πράξη του ήταν μια ιδιωτική στιγμή, σαν προσευχή, που όμως έχτισε την αντιολοκληρωτική μας συνείδηση.

Έτσι λειτουργεί και το έργο του Γιώργου Σταθόπουλου. Η τέχνη κατασκευάζεται και με υλικά της εποχής της, ποτίζεται από το πνεύμα του καιρού της και έτσι βοηθά στην κατανόησή της.

Ο Σταθόπουλος που στο έργο αυτό ντύνει το νεαρό κορίτσι με τα χρώματα της Ουκρανίας, νιώθει την ιστορικότητα των στιγμών, τι σημαίνει η εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία που κατακαίει μια πόλη ιστορική, αλλά δεν μπορεί να γκρεμίσει το φρόνημά της. Η μουσική από το βιολί της κοπέλας ηχεί πιο δυνατά από την αντάρα της καταστροφής. Είναι κι αυτό μια προσευχή, που με τη δύναμη της τέχνης μοιράζεται, όχι μόνο σε μας τους Έλληνες που έχουμε δεσμούς με τη Μαριούπολη, αλλά σε κάθε Ευρωπαίο.

O Γιώργος Σταθόπουλος στη Sianti Gallery
Το έργο του Γιώργου Σταθόπουλου για την Ουκρανία παρουσιάζεται στην έκθεση που θα πραγματοποιήσει τον Νοέμβριο στην Sianti Gallery.

Πίνακες με ζωηρά χρώματα και σύμβολα κλασικά-παραδοσιακά, νεανικά γυναικεία πρόσωπα, ποδηλάτισσες, αγόρια και ερωτευμένα ζευγάρια μέσα σε μετέωρα κτίσματα συνθέτουν το απόλυτο σκηνικό μιας εκρηκτικής χίμαιρας του Γιώργου Σταθόπουλου, αλλά και ένα σχόλιο, με τον δικό του τρόπο, στον πόλεμο που μαίνεται στην Ουκρανία μετά τη Ρωσική επίθεση.

Ο Γιώργος Σταθόπουλος στη Sianti Gallery
Η Sianti Gallery την Παρασκευή 4 Νοεμβρίου εγκαινιάζει την ατομική έκθεση του Γιώργου Σταθόπουλου με τίτλο «Νήσος Ουτοπία» ένας τίτλος, που αποτυπώνει το ίδιο το εργαστήριο του καλλιτέχνη.

Οι ερωτικές πόλεις του Γιώργου Σταθόπουλου αποκαλύπτουν μια φύση «ποιητική», παραδομένη στο όνειρο, την αγάπη ή το αίνιγμα. Αυτή την ιδέα της αρτίστικης προβολής της καθημερινότητας επιμελείται ο ιστορικός τέχνης Γιώργος Μυλωνάς.

Ο Γιώργος Μυλωνάς γράφει χαρακτηριστικά για τον ζωγράφο και την έκθεση. «Το προσφιλές στον ζωγράφο σκηνικό της πόλης εμφανίζεται αρκετά πίσω στη διαδρομή του. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 σχημάτιζε σπίτια ως μορφές, λες και προσπαθούσε να ανασύρει από τα ριζώματα της πόλης την ανθρώπινη διάσταση∙ να δώσει πρόσωπο στο απρόσωπο αστικό τοπίο.

Στην πόλη μοιάζει ν’ αποζητά ένα νήμα που ξετυλίγει την Ιστορία, αποκαλύπτει τη συνέχειά της. Ένα πολεμικό αεροσκάφος προβάλλει απειλητικό, προδίδοντας το γύρισμα της εποχής και τους κινδύνους που ελλοχεύει. Κι εκεί, όμως, ο έρωτας κυριαρχεί, όχι με διάθεση ηδονοβλεπτική αλλά συν-κρατεί. Το ζευγάρι πρωταγωνιστεί στο κέντρο κι αποκτά διάσταση ως το «θέμα» της πόλης, ως μια ουσία συγκολλητική που αρμοδένει τα κτίσματα. Ο έρωτας είναι το νήμα στον χρόνο που υπερβαίνει την καθημερινότητα κι ανυψώνει την πόλη πέρα από τον αισθητό κόσμο, σε μια ουτοπία».

«Ο Σταθόπουλος, λοιπόν, ζωγραφίζει τις εντυπώσεις μιας καθημερινής οπτικής εμπειρίας με βάση τα εσωτερικά του βιώματα, όπως αυτά διαμορφώθηκαν μέσα στον προσωπικό του χρόνο. Με ανατριχιαστική ηρεμία, προσήλωση και μαστοριά φιλοτεχνούνται χορογραφημένες καθημερινές σκηνές, που ισορροπούν ανάμεσα στις σοβαρές ανησυχίες και το χιούμορ, στην αλήθεια και την παραίσθηση».

Γι’ αυτό άλλωστε ο Γιώργος Μυλωνάς υπερασπίζεται με θέρμη αυτή την σχεδόν εμμονική με τις ερωτικές πόλεις ζωγραφική του Σταθόπουλου. «…Ο έρωτας που τις γεννά δεν εξαντλείται. Στα ιζήματα της Ιστορίας παραμένει ίδιος, εξίσου ηρωικός ακόμη και σε εποχές όπου ο ηρωισμός είναι ζητούμενο. Η ίδια η σχέση του ζωγράφου με την τέχνη του παραμένει βαθιά ερωτική, καθώς απαντά με ουσία στην ετυμολογία του ρήματος ἐράω – ἐρῶ των αρχαίων ελληνικών που σημαίνει βαθύτατα επιθυμώ. Στο ατελιέ της Γούβας, ο Χατζιδάκις έβλεπε τον ζωγράφο ως «αλχημιστή» (έτσι τον περιγράφει σε σημείωμά του). Μέσα στο ίδιο εργαστήριο, βλέπω τον Σταθόπουλο σαν έναν σύγχρονο «υμνογράφο» του έρωτα ο οποίος διαλέγεται με τους μεγάλους ποιητές που μείνανε οδηγοί του» τονίζει ο Γιώργος Μυλωνάς.
.iefimerida.gr