Σαν σήμερα 6 Οκτωβρίου του 2013 εκοιμήθη ο Απόστολος Παπαχρήστος, άνθρωπος της προσφοράς που τον διέκρινε η αγάπη του στο Θεό και τον συνάνθρωπο. Τα πολλά χαρίσματα και τάλαντα που του χάρισε ο Θεός, τα πολλαπλασίασε προς δόξαν Θεού και ωφέλεια των συνανθρώπων του.
Ο Απόστολος Παπαχρήστος αναπαύεται στο κοιμητήριο της Μεγάλης Χώρας, μαζί με τους γονείς του π. Ευστράτιο και Θεοδοσία πρεσβυτέρα και την αδερφή του Ελένη.
Ας είναι αιωνία η μνήμη του.
Βιογραφικό σημείωμα του αείμνηστου
Ο μακαριστός πρωτοψάλτης Απόστολος Παπαχρήστος γεννήθηκε στο χωριό Σκουτεσιάδα Τριχωνίδος του νομού Αιτωλοακαρνανίας τον Φεβρουάριο του 1949, γόνος ιερατικής και πολύτεκνης οικογένειας. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο της Μεγάλης Χώρας Αγρινίου, όπου εφημέριος του χωριού ήταν ο πατέρας του, π. Ευστράτιος Παπαχρήστος, ο οποίος υπήρξε ένας γνήσιος λευίτης που δαπανήθηκε στο ποιμαντικό έργο της Εκκλησίας μας, αλλά και μεγάλωσε την οικογένειά του με τα νάματα της Ορθόδοξης Χριστιανικής Παράδοσής μας.
Το γυμνάσιο και το λύκειο ο Απόστολος Παπαχρήστος τα περάτωσε στην περιοχή της Καλλιθέας των Αθηνών. Παράλληλα με τις γυμνασιακές σπουδές του, διδάχθηκε τη Βυζαντινή Μουσική κοντά στον διδάσκαλο της σχολής «Οίκου Τυφλών» Δημήτριο Χρυσαφίδη. Από τον Πέτρο Αθαναηλίδη έμαθε πιάνο και ακορντεόν και από τον Ανέστη Κυριακίδη διδάχθηκε μαθήματα κιθάρας. Το 1965, στο Ωδείο Πειραιώς, λαμβάνει το πτυχίο Ιεροψάλτου από τον Ιωάννη Μαργαζιώτη και το 1969 λαμβάνει το δίπλωμα Μουσικοδιδασκάλου με γενικό βαθμό «Άριστα».
Μετά την περάτωση των σπουδών του στη Βυζαντινή Μουσική, συνεχίζει με μαθήματα Ευρωπαϊκής Μουσικής, Αρμονίας, Σολφέζ και Ιστορίας – Μορφολογίας με καθηγητή τον Γεώργιο Σκλάβο. Το 1988 λαμβάνει και το πτυχίο του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, με βαθμό «Άριστα».
Επίσης, διδασκόμενος την Ευρωπαϊκή Μουσική, το 1989 παίρνει το πτυχίο «Ειδικής Αρμονίας» από τον Ανδρέα Βουτσινά και το 1991 από τον ίδιο το πτυχίο «Αντιστίξεως». Επιπλέον, το 1993 λαμβάνει και το πτυχίο «Φούγκας».
Υπηρέτησε πιστά το ιερό αναλόγιο από το 1972, ενώ παράλληλα δίδασκε την πατρώα Βυζαντινή Μουσική Παράδοση, μια προσφορά που καρποφόρησε σε πολλούς μαθητές οι οποίοι στελέχωσαν πολλά αναλόγια της Αιτωλοακαρνανίας.
Κόσμησε πρωτίστως, επί 21 έτη, το δεξιό αναλόγιο του Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος Αγρινίου, από το Μάιο του 1972 μέχρι τον Αύγουστο του 1991, ενώ επί 22 έτη, από τον Σεπτέμβριο του 1991 μέχρι την κοίμησή του, ήταν ο πρωτοψάλτης του Ιερού Ναού Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου Αγρινίου.
Από το έτος 2007 δίδασκε ως καθηγητής στις δύο Σχολές Βυζαντινής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεως, «Δαυίδ ο Ψαλμωδός» στο Αγρίνιο και «Άγιος Ιωάννης ο Κουκουζέλης» στο Μεσολόγγι, διδάσκοντας παράλληλα με τη μουσική το μάθημα του Τυπικού, ενώ το τελευταίο έτος είχε αναλάβει τη διεύθυνση της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής στο Μεσολόγγι.
Ο Απόστολος Παπαχρήστος ασχολήθηκε ιδιαιτέρως με εκδόσεις βιβλίων, με το Τυπικό, την Εκκλησιαστική Μελοποιία και την Υμνογραφία. Από το έτος 1996 μέχρι την κοίμησή του εξέδιδε την Τυπική Διάταξη των Ιερών Ακολουθιών της Εκκλησίας μας, κατά την παράδοση και το ύφος της «Τάξεως» του αειμνήστου Γ. Μπεκατώρου. Η «Τυπική Διάταξις» έτυχε ευμενούς υποδοχής και επαίνων από ιεράρχες, μουσικολόγους, λειτουργιολόγους και τον ιεροψαλτικό κόσμο.
Κατόπιν προτάσεως του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστοδούλου, μετείχε επί μια πενταετία ως μέλος στη Συνοδική Υποεπιτροπή επί της εκδόσεως των «Διπτύχων της Εκκλησίας της Ελλάδος», έχοντας την υπευθυνότητα της συντάξεως των λειτουργικών τυπικών διατάξεων.
Τα τέσσερα τελευταία χρόνια, κατόπιν προτάσεως του Αρχιεπισκόπου Σινά και Ραϊθώ κ. Δαμιανού, είχε αναλάβει τη σύνταξη της Τυπικής Διατάξεως στην έκδοση των Διπτύχων της Ιεράς Μονής Σινά.
Το 1998 εξέδωσε το μουσικό βιβλίο «Νέο Ειρμολόγιο» και το 2009 το μουσικό βιβλίο «Στιχολόγιον». Μέσα από το υμνογραφικό του τάλαντο, σημαντική ήταν η προσφορά του στη σύνταξη και μελοποιία «Ασματικών Ακολουθιών» και «Παρακλητικών Κανόνων» διαφόρων αγίων, όπως:
α) της Παναγίας της Μυρτιωτίσσης,
β) του Αγίου Αλεξάνδρου Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας,
γ) των Αγίων Υμνογράφων,
δ) των Αγίων Τριών Μαρτύρων των εν Βραχωρίω και
ε) του Οσίου Ιωσήφ του Ποιητού.
Υπό έκδοση βρίσκεται το «Θεοτοκάριον», συλλογή Παρακλητικών Κανόνων που ο ίδιος συνέγραψε προς τιμήν των θαυματουργών εικόνων της Παναγίας της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας.
Η υμνογραφική προσφορά του Απόστολου Παπαχρήστου καλύπτει υμνογραφικό κενό της λατρείας, που μαζί με τα μουσικά παραρτήματα που παρατίθενται στις εκδόσεις, αποτελούν συμβολή στη γνήσια εκκλησιαστική και βυζαντινή παράδοση.
Αξίζει να σημειωθεί η συνεργασία του με πολλούς πρωτοψάλτες, με κορυφαία τη συνεργασία με τον Άρχοντα Πρωτοψάλτη της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας Θρασύβουλο Στανίτσα, τον οποίο επισκεπτόταν στο ιερό ναό όπου έψελνε, εντρυφώντας στα μαθήματα γνήσιας απόδοσης της ψαλτικής μελωδίας.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί η αγωνία του για τη συμμετοχή του λαού στη λατρεία, ενώ οι πρωτοβουλίες του για οργάνωση Ιερών Ακολουθιών, Αγρυπνιών και Θείων Λειτουργιών των Προηγιασμένων σε Ιερές Μονές και απομακρυσμένα χωριά της Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας, με προσωπική του συμμετοχή στο αναλόγιο, ανέδειξαν τη λατρευτική παράδοση της περιοχής.
Ο Απόστολος Παπαχρήστος ήταν ένα πρόσωπο που απολάμβανε ευρύτερη εκκλησιαστική και κοινωνική αποδοχή για το σημαντικό έργο που ολοπρόθυμα και με πολύ ζήλο επιτελούσε. Η αποδοχή της συνεργασίας του από Ιερές Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Εξωτερικού, καθώς και από τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία, δείχνουν την αυθεντική αγάπη και συνέπειά του στην Ορθόδοξη Εκκλησία.
Ενδεικτικά αναφέρουμε την επικοινωνία του με ιεραποστολικά κλιμάκια, σημειώνοντας το πρακτικό μέρος της προσφοράς του:
α) με την παρασκευή γνησίου εκκλησιαστικού νάματος που σε μεγάλες ποσότητες προμήθευε τις Μητροπόλεις της Αφρικής για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας και
β) καταγράφοντας ψηφιακούς δίσκους με μεταφράσεις της Θείας Λειτουργίας στην ιταλική, γαλλική και αγγλική γλώσσα, ψάλλοντας ο ίδιος τα λειτουργικά κείμενα.
Ολόκληρο το έργο του αείμνηστου Απόστολου Παπαχρήστου ευλόγησαν και αναγνώρισαν με επιστολές τους ο Οικουμενικός Πατριάρχης, Πατριάρχες και Προκαθήμενοι Ορθόδοξων Εκκλησιών, Ιεράρχες, Καθηγούμενοι Ιερών Μονών και Καθηγητές Πανεπιστημίου.
Ενδεικτικά παραθέτουμε απόσπασμα από την τελευταία επιστολή που έλαβε ο ίδιος, όπου ο υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, ιερομόναχος Αθανάσιος Σιμωνοπετρίτης, αποδεικνύει την προσφορά και το ορθόδοξο ήθος του κεκοιμημένου:
«Φίλτατε καί μουσικολογιώτατε ἀδελφέ ἐν Χριστῷ Κύριε Ἀπόστολε
Πῶς νά μήν χαίρω, ὅταν ἔργοις βλέπω νά συνεχίζετε δοξολογῶν τόν Κύριόν μας καί τούς χορούς τῶν Ἁγίων Του, ὄχι μόνον στά τῆς γλυκυτάτης καί μυσταγωγικῆς ψαλμωδίας Σας, ἀλλά καί διά τῆς συγγραφῆς καί συνθέσεως ὑμνογραφημάτων, ἀντικατοπτριζόντων τήν βαθεῖαν εὐλάβειαν, φιλοθεΐαν καί φιλαγιότητά Σας;
Δοξάζω τόν Πανάγαθον Κύριον διότι Σᾶς ἐγνώρισα ἤδη ἀπό τό 1978, ὅταν συναγρυπνήσαμεν τοῦ ἁγίου Νικολάου εἰς τοῦ Σταυρονικήτα, παρόντος καί τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Παϊσίου, ὁ ὁποῖος τόσον Σᾶς ἀγαποῦσε, ὅπως καί τόν ἀείποτε χειραγωγόν Σας, τόν θυσιαστικόν αὐτάδελφον καί ἤδη ἅγιον Ποιμενάρχην τῆς Γενετείρας Σας Σεβασμιώτατον Κοσμᾶν – ὄνομα καί πρᾶγμα.
Μετά τά ἀνωτέρω προοιμιακά ἔρχομαι εἰς τό κυρίως θέμα, τήν προσφάτως γραφεῖσαν καί σταλεῖσαν μοι θαυμασίαν ἀκολουθίαν, τῆς ὁποίας τό περιεχόμενον καί ἡ θεολογική ἀρτιότης καί μέ κατέπληξεν, ἀλλά καί βαθύτατα μέ συνεκίνησεν, ὥστε νά διακηρύξω νοερῶς – πλήν μεγαλοφώνως τό ψαλμικόν «Κύριος σοφοῖ τυφλούς» – πεφωτισμένους διά τοῦ μυστικοῦ καί ἀϊδίου φωτός τοῦ Παναγίου Πνεύματος. […………………]
… Σᾶς ἀσπάζομαι φιλήματι ἁγίῳ καί ἐν ἀναμονῇ μιᾶς νέας προσωπικῆς συναντήσεώς μας, διατελῶ ἐλάχιστος ἀδελφός Σας ἐν Χριστῷ,
Ἱερομόναχος Ἀθανάσιος (Σιμωνοπετρίτης)
Χαίροις μάκαρ Ἀπόστολε καί αἴνει τόν γλυκύτατον Χριστόν μας!»
